Postanowienie NSA z 11 maja 2005 r., FSK 2220/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Błażeja i Katarzyny B.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Po 1212/02 wydanego

Skład

Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski

Sprawa

w sprawie ze skargi Błażeja i Katarzyny B. na decyzję Izby Skarbowej w P. /Ośrodek Zamiejscowy w K./ z dnia 18 marca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997 p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r., I SA/Po 1212/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Błażeja i Katarzyny B. na decyzję Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w K. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r.

W skardze kasacyjnej na powyższe orzeczenie Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucili "obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 123, 178, 187 par. 1, 188, 189 par. 1, 210 par. 4, 230 par. 1 Ordynacji podatkowej, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy". W oparciu o powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie wniesiono w oparciu o art. 182 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Uzasadniając skargę wskazano przede wszystkim, iż Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi w sprawie naruszenia zasady jawności postępowania /brak protokołu z 1999 r. zawierającego wyjaśnienia skarżącego, brak protokołu z oględzin zakładu/ oraz zasady czynnego udziału stronie w czynnościach kontrolnych. Ponadto - zdaniem autora skargi kasacyjnej - Sąd błędnie nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia art. 178 par. 1 oraz art. 210 par. 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, mimo że "skarżącemu nie okazano wszystkich dowodów w sprawie i odmówiono wydania kserokopii dziewięciu dokumentów"

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie wskazując że jej zarzuty nie odnoszą się do postępowania przed Sądem I instancji, ale do postępowania przed organami podatkowymi i to w fazie nie tylko decyzyjnej, ale i wcześniejszej dotyczącej postępowania kontrolnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę kasacyjną należało odrzucić. Z treści skargi kasacyjnej można wnioskować, że wniesiono ją w oparciu o podstawę z punktu 2 przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest Sądem kasacyjnym, a jego zadaniem jest kontrola nad działalnością orzeczniczą wojewódzkich sądów administracyjnych. Rozpoznając w postępowaniu kasacyjnym skargę kasacyjną, Sąd weryfikuje zgodność zaskarżonego wyroku z prawem i w tym celu bada również prawidłowość postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Ponieważ w dniu wyrokowania Sąd działał na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mógł popełnić sugerowanego przez autora skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania zawartych w Ordynacji podatkowej, skoro przepisów tych nie stosował.

Wymaga podkreślenia, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej, i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić jak w sentencji.