Wyrok NSA z 9 września 2005 r., FSK 2223/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "P." z siedzibą w W.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1634/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie NSA Jacek Brolik, Zofia Przegalińska (spr.)
Barbara Mróz protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P." z siedzibą w W. na postanowinie Izby Skarbowej w W. z dnia 17 kwietnia 2002 r. (...) w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Spółdzielni Mieszkaniowej "P." z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. I SA/Wr 1634/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w W. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia 17 stycznia 2002 r. (...) w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego (...).

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że w dniu 15 marca 2002 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie (...) uznające zgłoszone przez dłużnika - Spółdzielnię Mieszkaniową "P." w W. zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienia pełnomocnik Spółdzielni złożył zażalenie w którym domagając się umorzenia postępowania względnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, podniósł zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 97 par. 2, art. 124 par. 2 i art. 107 par. 3 w zw. art. 126 Kpa i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, naruszenie art. 34 par. 1 tej ustawy w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw oraz art. 57 par. 5 Kpa a także naruszenie art. 59 par. 1 pkt 2 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z 17 kwietnia 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie uznając, że rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego było prawidłowe i nie zostały naruszone, wskazane przez stronę, przepisy prawa.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. została wniesiona przez pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w W. w dniu 15 maja 2002 r. skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej podobnie jak w zażaleniu do organu odwoławczego podniesiony został zarzut, że postanowienie tego organu zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

• z naruszeniem art. 97 par. 2, art. 124 par. 2 i art. 107 par. 3 w zw. z art. 126 Kpa i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,
• z naruszeniem art. 34 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw i naruszeniem art. 57 par. 5 Kpa a także z naruszeniem art. 59 par. 1 pkt 2 i 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podzielił zarzutów strony skarżącej jakoby wbrew treści art. 97 par. 2 Kpa organ egzekucyjny I instancji wydał rozstrzygnięcie w okresie, kiedy postępowanie w sprawie pozostawało zawieszone od dnia 21 lutego 2002 r. - z mocy postanowienia (...) i nie zostało skutecznie podjęte, albowiem wymagało to zgodnie z art. 123 par. 1 Kpa wydania w tym przedmiocie stosownego postanowienia. Sąd zauważył, iż zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem ustawy - gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Jak wynika z literalnego brzmienia tego przepisu organ administracji podejmuje zawieszone postępowanie z urzędu gdy ustąpiły przyczyny jego zawieszenia, nie wskazując przy tym jakiejkolwiek szczegółowej formy procesowej w tym zakresie. Skoro więc przepis art. 34 par. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje, że jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni - organ egzekucyjny wydaje postanowienie z urzędu o zawieszeniu postępowania do czasu wydania postanowienia przez wierzyciela. W par. 4 tego przepisu stanowi się z kolei, że organ po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zarzutów. Jeżeli nadto uwzględni się treść art. 57 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że zgodnie z przepisami prawa, organ egzekucyjny nie miał podstaw i obowiązku do wydania postanowienia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego przed wydaniem postanowienia w sprawie zarzutów.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony skarżącej podnoszonego w skardze mianowicie, że postępowanie organu I instancji nie zawiera elementów określonych w przepisach art. 124 par. 2 i art. 107 par. 3 w zw. z art. 126 Kpa, to jak wynika z akt sprawy, w postanowieniu wierzyciela z dnia 22 stycznia 2002 r. (...), utrzymanym w mocy postanowieniem Izby Skarbowej w W. z dnia 8 marca 2002 r. (...), dokładnie wskazano i opisano powołując jednocześnie odpowiednie przepisy prawa oraz podnosząc istotne dla sprawy fakty. W obowiązującym w dacie wydania postanowienia stanie prawnym organ egzekucyjny nie mógł wchodzić w kompetencje wierzyciela a wydane ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie w sprawie zarzutów było dla niego wiążące /art. 34 par. 1 i par. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji/. Ponowne więc badanie merytoryczne i ustosunkowanie się organu egzekucyjnego do zarzutów strony byłoby naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa. W ocenie Sądu zarzut o naruszeniu art. 124 par. 2 i art. 107 par. 3 w zw. z art. 126 Kpa jest bezpodstawny.

Jak wynika dalej ze skargi, strona skarżąca zarzuciła, iż rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego wydane zostało w oparciu o treść art. 34 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w brzmieniu wprowadzonym nowelizacją z dnia 6 września 2001 r. Odnośnie tej kwestii Sąd zauważył, że powyższa nowelizacja weszła w życie w dniu 30 listopada 2001 r. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 4 ustawy nowelizującej wnioski, zarzuty, skargi i żądania wniesione przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów dotychczasowych. Zarzuty w zakresie prowadzonej egzekucji dłużnik złożył w dniu 29 listopada 2001 r. a więc przed wejściem w życie przedmiotowej nowelizacji i okoliczność ta jest bezsporna. W związku z powyższym skarżący twierdzi, iż całkowicie nietrafne są rozważania organu odwoławczego, iż pomimo wniesienia zarzutów w dniu 29 listopada 2001 r. w sprawie znajdują zastosowanie przepisy nowe, gdyż dzień 29 listopada 2001 r. jest wyłącznie dniem wniesienia zarzutów zaś dniem wszczęcia postępowania jest data wpływu tych zarzutów do urzędu.

W przedmiotowej sprawie zarzuty zgłoszono z zachowaniem terminu /wskazanego w art. 27 par. 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej/ do ich wniesienia, to jest w dniu 29 listopada 2001 r. Wskazany termin został zachowany, albowiem zarzuty złożono w placówce pocztowej w dniu 29 grudnia 2001 r. co potwierdza data stempla pocztowego, okoliczność ta nie jest kwestionowana przez organy obydwu instancji. Powoływany przez stronę przepis art. 57 par. 5 Kpa nie rozstrzyga o dacie wszczęcia postępowania. O tym przesądza przepis art. 61 par. 3 Kpa, według którego datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Jak wynika ze stempla Kancelarii Urzędu Skarbowego W.-Ś. pismo (...) zostało doręczone do Urzędu Skarbowego w dniu 30 listopada 2004 r. i zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem ten właśnie dzień winien być uznany za dzień wszczęcia postępowania. W przedmiotowej sprawie jest to wszczęcie postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów, które to postępowanie jest postępowaniem fakultatywnym i nie jest prowadzone obligatoryjnie przez organ egzekucyjny w każdej sprawie. W przedmiotowej sprawie żadna z instancji nie wskazuje na to, iż w tym dniu wszczęto jakiekolwiek nowe postępowanie egzekucyjne, co potwierdza powoływane przez Izbę Skarbową orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wypowiedzi doktryny.

W związku z powyższym, twierdzenie strony, że w przedmiotowej sprawie może mieć znaczenie tylko przepis art. 57 par. 5 Kpa oraz orzecznictwo zapadłe na tle tego przepisu, należy uznać za chybione albowiem jak dowodzi Sąd wskazany przepis odnosi się jedynie do terminów procesowych do złożenia środka odwoławczego, a tego że zarzuty złożono w terminie organy nie kwestionują. Terminów procesowych jak podkreślił Sąd nie należy utożsamiać z terminami wskazanymi przez ustawodawcę jako terminy początkujące obowiązywanie nowych przepisów prawa a takim dniem był właśnie 30 listopad 2001 r. od którego obowiązywała znowelizowana ustawa egzekucyjna. Skoro zatem, z dniem 30 listopada 2001 r. /dzień doręczenia zgłoszonych zarzutów organowi/ weszły w życie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 125 poz. 1368/, która zmienia m.in. tryb załatwienia zarzutów wniesionych przez zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne, a ma to istotne znaczenie dla sprawy, bowiem według treści art. 34 par. 1 ustawy sprzed nowelizacji wypowiedź wierzyciela dotycząca wniesionych zarzutów nie była dla organu egzekucyjnego wiążąca w żadnym zakresie. W tym stanie prawnym nie ma zastosowania art. 12 ust. 4 tejże ustawy, który stanowi, że wnioski, zarzuty, skargi i żądania wniesione przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie dotychczasowych przepisów. Niniejsza sprawa winna być rozpatrzona na podstawie znowelizowanych przepisów art. 34 par.

1. Zgodnie z jego treścią zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. Wskazany tok postępowania został zachowany przez organ egzekucyjny w rozpatrywanej sprawie. Stronie skarżącej doręczono wyrażoną w przepisanej formie wypowiedź wierzyciela w której jednoznacznie opisano i wyjaśniono stanowisko przyjęte przez wierzyciela. W tym kontekście zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przez organ egzekucyjny art. 34 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw Sąd uznał za niezasadne.

Sąd odniósł się do zarzutu podniesionego w skardze, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-Ś. prowadził dwa równoległe postępowania egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze (...) dotyczące tego samego zobowiązania stwierdzając, że jak wynika z akt sprawy w sprawie opatrzonej sygnaturą (...) wszczęto postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego bez klauzuli podpisanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Takie wszczęcie postępowania skarbowego było bezskuteczne. Tak więc tytuł wykonawczy opatrzony sygnaturą (...), z powodu braków formalnych, w istocie rzeczy nie wszedł do obrotu prawnego i dlatego zdaniem Sądu nie można mówić o prowadzeniu równoległych postępowań egzekucyjnych.

Sąd nie podzielił też stanowiska strony skarżącej co do tego, że w rozpatrywanej sprawie doszło do przedawnienia egzekwowanej należności. Zgodnie z par. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 marca 1995 r. w sprawie sposobu podziału oraz zasad udzielania i sposobu rozliczania dotacji dla spółdzielni mieszkaniowych w 1995 r. /Dz.U. nr 29 poz. 149/ rozliczenia dotacji są dokonywane w okresach kwartalnych. W punkcie 5 tego przepisu postanowiono, że w rozliczeniu rocznym oraz w rozliczeniu za kwartał, w którym nastąpiło zrównanie poziomu opłat wymierzonych użytkownikom lokali mieszkalnych według cen urzędowych z kosztami zakupu energii cieplnej ze źródeł zewnętrznych lub kosztami jej wytworzenia w urządzeniach własnych, nadpłaty dotacji na cele, o których mowa w par. 2 ust. 1 podlegają zwrotowi przez spółdzielnię na rachunek właściwego urzędu wojewódzkiego. Z kolei w par. 5 powołanego rozporządzenia postanowiono, że kwartalne rozliczenia z wykorzystania dotacji, według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia, wojewodowie przedstawią Ministrowi Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w terminie 20 dni po zakończeniu kwartału, natomiast rozliczenie dotacji za 1995 r. wojewodowie przedstawią Ministrowi w terminie do 15 lutego 1996 r.

W rozpatrywanej sprawie Spółdzielnia nie dokonała korekty dotacji w rozliczeniu rocznym za 1995 r. w terminie ustalonym przez Wojewodę na 20 stycznia 1996 r. Biorąc pod uwagę brzmienie par. 5 powołanego rozporządzenia nakładającego na wojewodę obowiązek złożenia rozliczenia z wykorzystania dotacji w terminie 20 dni po zakończeniu kwartału, uprawnione było ustalenie, że najpóźniej w tej dacie strona skarżąca miała obowiązek zwrotu nadebranej dotacji i dopiero po upływie tego terminu pozostawała w zwłoce, co z kolei powodowało powstanie z mocy prawa zobowiązania w zakresie odsetek. Biorąc powyższe pod uwagę przedmiotowa należność uległaby przedawnieniu dopiero z końcem 2001 r. Decyzja Urzędu Skarbowego W.-Ś. została wydana w dniu 17 kwietnia 2001 r. i doręczona pełnomocnikowi w dniu 19 kwietnia 2001 r. a więc przed upływem terminu przedawnienia.

W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano jako jej podstawę art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż wydany został z naruszeniem przepisów postępowania co miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie z naruszeniem art. 97 par. 2 i 123 par. 1 Kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, iż podjęcie z urzędu zawieszonego postępowania nie wymaga żadnej formy procesowej, a w szczególności nie wymaga postanowienia w tym przedmiocie, a wręcz przez uznanie, iż brak podstaw prawnych i brak obowiązku do wydania postanowienia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Według stanowiska wyrażonego w skardze kasacyjnej zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 57 par. 5 oraz art. 61 par. 3 Kpa poprzez przyjęcie, iż datą wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest na podstawie art. 61 par. 3 Kpa dzień wpływu pisma do organu egzekucyjnego nie zaś - zgodnie z art. 57 par. 5 Kpa - data nadania zarzutów listem poleconym w polskiej placówce pocztowej co miało miejsce w dniu 29 listopada 2001 r. a w konsekwencji z naruszeniem art. 34 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie przepisu w brzmieniu, w którym przepis ten nie obowiązywał w dacie wniesienia zarzutów. W skardze kasacyjnej wskazano też na naruszenie art. 26 par. 1 i 2 i art. 32 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 2001 r., a nadto art. 61 par. 1 i 3 Kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a to przez uznanie, iż postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego (...) bez klauzuli podpisanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zostało wszczęte i nie wywołało żadnych skutków prawnych.

Jako naruszenie prawa materialnego wskazano w skardze kasacyjnej na rażące naruszenie art. 70 par. 1 Ordynacji podatkowej w zw. z par. 4 ust. 3-5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 marca 1995 r. w sprawie sposobu podziału oraz zasad udzielania i sposobu rozliczania dotacji dla spółdzielni mieszkaniowych w 1995 r. /Dz.U. nr 29 poz. 149/ poprzez uznanie że nadpłacona dotacja w III kwartale 1995 r. uległa przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2001 r.

Przedstawiając powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2004 r. I SA/Wr 1634/02 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaprezentowane zostało stanowisko, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego wymaga formy postanowienia a podstawą prawną w tym zakresie są art. 97 par. 2 i art. 123 par. 1 Kpa z uwagi na treść art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skarżąca nie zgadza się z poglądem Sądu, że o dacie wszczęcia postępowania decyduje dzień kiedy pismo zawierające zarzuty wpłynęło do organu /art. 61 par. 3 Kpa/ uważa, że w sprawie nie chodziło o wszczęcie postępowania gdyż postępowanie egzekucyjne już się toczyło a zarzuty były pismem wniesionym w trakcie postępowania, stąd w ocenie skarżącej decydujące znaczenie w tym zakresie powinien mieć przepis art. 57 par. 5 Kpa oraz orzecznictwo zapadłe na tle tego przepisu /wyrok NSA z dnia 29 maja 1998 r. I SA/Gd 2206/97/ czyli, że o dacie wniesienia odwołania decyduje data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przesyłkę. Według stanowiska strony skarżącej skutkiem błędnego przyjęcia, iż zarzuty zostały wniesione w dniu 30 listopada 2001 r. nie zaś 29 listopada 2001 r. stało się zastosowanie w sprawie przepisu art. 34 w brzmieniu znowelizowanym. Ma to zdaniem skarżącego istotne znaczenie dla sprawy bowiem według treści tego przepisu sprzed nowelizacji wypowiedź wierzyciela dotycząca wniesionych zarzutów nie była dla organu wiążąca w żadnym zakresie i organ egzekucyjny był obowiązany dokonać pełnej, własnej oceny każdego z zarzutów i przedstawić swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej przedstawiono wywody oparte na treści art. 26 par. 1 i 2 i art. 32 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 2001 r. twierdząc, że postępowanie było prowadzone jednocześnie na podstawie dwóch tytułów egzekucyjnych dotyczących tego samego zobowiązania i wbrew twierdzeniu Sądu że tytuł (...) nie wywołał skutków prawnych na jego podstawie dokonano zajęcia konta bankowego Spółdzielni i przekazał znajdujące się na nim środki na konto wierzyciela.

Strona skarżąca nie zgodziła się też ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kwestii przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym (...) twierdząc, że nadebrane dotacje miały miejsce w trzecim kwartale 1995 r., a par. 4 ust. 3-5 rozporządzenia MGPiB z dnia 15 marca 1995 r. jednoznacznie wskazują, że ewentualna nadpłata dotacji za III kwartał winna zostać rozliczona po upływie tego kwartału ale jeszcze w 1995 r. Zgodnie zaś z art. 70 par. 1 Ordynacji podatkowej przedawnienie obowiązku zwrotu nadebranej dotacji nastąpiło z końcem 2000 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 97 par. 2 i art. 123 par. 1 Kpa to wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego nie wymaga formy postanowienia. Przede wszystkim należy podnieść, że okoliczności stanowiące podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, mają charakter przejściowy a generalną zasadą wynikającą z art. 57 par. 1 ustawy egzekucyjnej jest, że zawieszone postępowanie może być podjęte dopiero wówczas, gdy ustała któraś z przyczyn wymienionych w art. 56 par. 1 ustawy egzekucyjnej. Zwrócić należy uwagę, że z art. 34 par. 4 ustawy egzekucyjnej wynika, iż do pojęcia zawieszonego postępowania konieczne jest ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela. Jest ono podstawą do rozpatrzenia zarzutów. Mając na uwadze zasadę, że do podjęcia zawieszonego postępowania konieczne jest jedynie ustanie przyczyny będącej podstawą jego zawieszenia należy przyjąć, że wynikające z art. 17 par. 1 ustawy egzekucyjnej domniemanie formy postanowienia nie znajduje zastosowania przy podejmowaniu zawieszonego postępowania. Do takiego wniosku prowadzi analiza przepisu art. 57 par. 1 i par.

2. Z art. 57 par. 2 wynika, że wystarczającą podstawę do podjęcia zawieszonego postępowania na podstawie art. 56 par. 1 pkt 2 jest zawiadomienie skierowane przez wierzyciela do organu egzekucyjnego. W przypadku zawieszenia postępowania na podstawie art. 56 par. 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie po upływie terminu do którego było wstrzymane wykonanie obowiązku, do którego było odroczone wykonanie obowiązku lub terminu spłaty należności rozłożonej na raty. Tak więc niejako formę rozstrzygnięcia o podjęciu zawieszonego postępowania które nastąpiło na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy egzekucyjnej jest rozpatrzenie zarzutów po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się też w zaskarżonym wyroku naruszenia art. 57 par. 5 Kpa oraz art. 61 par. 3 Kpa jak to sformułowano w skardze. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wyjaśnił, że opierając się na treści art. 57 par. 5 Kpa oraz wskazanych wyrokach NSA uważa, że terminem który powinien decydować o zastosowaniu przepisów ustawy egzekucyjnej jest dzień 29 listopada 2001 r. kiedy to w placówce pocztowej zostało złożone pismo zawierające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Poglądu tego nie można podzielić, trafnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił uwagę na konieczność wyróżnienia terminów procesowych o których stanowi art. 57 par. 5 Kpa. Złożenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest okolicznością wszczynającą postępowanie w tym właśnie przedmiocie i zastosowanie będzie miał przepis art. 61 par. 3 Kpa stanowiący, że datę wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracyjnemu.

Nie można też podzielić poglądu strony skarżącej co do tego, że organ egzekucyjny prowadził dwie równoległe egzekucje na podstawie dwóch tytułów wykonawczych dotyczących tego samego zobowiązania. Poza argumentacją sądu I instancji, którą należy podzielić w tej kwestii, przyjmując, że skoro tytuł wykonawczy był wadliwy to nie można było skutecznie prowadzić egzekucji wskazać należy na znajdujące się w aktach sprawy pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. z dnia 7 grudnia 2001 r. z którego wynika, że zajęte środki finansowe na koncie Spółdzielni na podstawie tytułu (...) zostały zwrócone. Ta okoliczność faktycznie potwierdza bezskuteczność powyżej wskazanego tytułu.

Co się zaś tyczy wskazanego przez stronę skarżącą naruszenia art. 70 par. 1 Ordynacji podatkowej, to nie można się zgodzić z poglądem wyrażonym w skardze, iż nastąpiło przedawnienie egzekwowanego obowiązku. Wskazać bowiem należy na par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 15 marca 1995 r. w sprawie sposobu podziału oraz zasad udzielania i sposobu rozliczenia dotacji dla spółdzielni mieszkaniowych w 1995 r. Przepis ten stanowi, iż wojewodowie ustalają terminy oraz sposób rozliczeń dotacji przez spółdzielnie. W tym wypadku wojewoda jako termin rozliczenia dotacji wskazał dzień 20 stycznia 1996 r. Upływ tego terminu powodował obowiązek rozliczenia się przez spółdzielnię z otrzymanych dotacji. W tych okolicznościach przyjęte przez Sąd stanowisko należy ocenić jako trafne. Określając termin przedawnienia zobowiązania na koniec 1996 r.

Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.