Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącej Lidii W.-K. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 maja 2004 r. III SA 2131/03, którym to wyrokiem oddalono skargę skarżącej na decyzję Izby Skarbowej w W. z 2 lipca 2003 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy w trybie art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię /art. 174 pkt 1/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Stosownie do treści art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna ze względu na treść art. 176 powołanej wyżej ustawy powinna ponadto czynić wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi kasacyjnej powinien więc wskazać na konkretne naruszone przez Sąd pierwszej instancji przepisy prawa materialnego, wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być zdaniem strony skarżącej wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, nie wskazał jakie to konkretne przepisy prawa materialnego zostały przez ten Sąd naruszone. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 183 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.
Z powyższych względów należało uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek z art. 174 i art. 176 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wobec tego stosownie do treści art. 180 w zw. z art. 178 tej ustawy należało orzec jak w sentencji.