Wyrok NSA z 25 maja 2005 r., FSK 2300/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Towarzystwa "Ż." Spółki z o.o. w K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Kr 225/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki, Jan Zając (spr.)
Krzysztof Kołtan protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Towarzystwa "Ż." Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 4 marca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2001 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

FSK 2300/04

Postanowieniem z dnia 19 maja 2004 r., I SA/Kr 225/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Towarzystwa "Ż." Spółki z o.o. w K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2001 roku.

Sąd ustalił, że Towarzystwo "Ż." Spółki z o.o. w K. zostało wezwane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od złożonej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 grudnia 2003 r., (...), odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 04 marca 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów usług za miesiąc styczeń 2001 r. Strona wskazała w skardze jako adres siedziby spółki K., ul. S. 1 oraz podała adres dla korespondencji: K., ul. F. 3/5.

Sąd zważył, iż zgodnie z przepisem art. 67 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ pisma w postępowaniu sądowym dla przedsiębiorców wpisanych do rejestru sądowego doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. Strona w skardze wskazała adres dla doręczeń i pod ten adres zostało wysłane pocztą pismo - wezwanie o uiszczenie wpisu w kwocie 100 zł od skargi. Przesyłka była awizowana w dniu 18 marca 2004 r. i powtórnie w dniu 26 marca 2004 r. zawiadomienie pozostawiono w skrzynce listowej. Nie podjęta przesyłka została zwrócona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie w dniu 13 kwietnia 2004. Stosownie do treści przepisu art. 73 w zw. z art. 65 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doręczenie zostało prawidłowo dokonane w dniu 2 kwietnia 2004 r. W wezwaniu zostało zamieszczone pouczenie, iż wpis powinien być wpłacony w terminie tygodniowym od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do wpłaty wpisu upłynął w dniu 9 kwietnia 2004 r. Wpis nie został wpłacony w terminie i z tego względu skargę odrzucono na podstawie przepisu art. 220 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie w całości, zarzucając mu, na podstawie art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania poprzez pozbawienie strony możności obrony swoich praw całkowicie bez jej winy.

W uzasadnieniu podniesiono, że przedstawiciele spółki Rafał R. i Jolanta W. regularnie, przynajmniej raz w tygodniu odbierają awizowaną do nich korespondencję. Odbierają także korespondencję do dwóch spółek, które reprezentują, w tym Towarzystwo "Ż.". Korespondencja ta była przez nich odbierana między innymi w dniach 12 marca, 23 marca i 4 kwietnia 2004 roku.

Autor skargi kasacyjnej podniósł, że w okresie kiedy przesyłki były przechowywane na Poczcie przedstawiciele spółki trzykrotnie we wspomnianych wyżej dniach odbierali adresowaną do siebie i do spółki "C." korespondencję, za każdy razem pytając również o korespondencję do Towarzystwa "Ż." Sp. z o.o. Wskazał, że byli i są oni osobiście znani wszystkim pracownikom Poczty, którzy zawsze identyfikowali ich nie tylko osobiście ale kojarzyli także z kierowanymi przez nich spółkami, które przez wiele lat wcześniej miały siedzibę w tym samym pawilonie usługowo-handlowym, w którym mieści się Poczta. Fakty te potwierdza Naczelnik Urzędu Pocztowego K. 18 w piśmie z dnia 12 sierpnia 2004 r.

Stwierdzono także, iż awizo pocztowe nie ma waloru dokumentu - jest tylko informacją i zawiadomieniem o tym, iż jakaś przesyłka znajduje się na Poczcie i można ją odebrać. Stwierdzono, iż przedstawiciele spółki nie ponoszą żadnej winy za nie odebranie korespondencji skierowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, która pomimo że była przechowywana na Poczcie nie została im wydana. Spółka została więc całkowicie pozbawiona możliwości obrony swoich praw poprzez niedopełnienie wymogu formalnego jakim jest uiszczenie wpisu od skargi.

Autor skargi kasacyjnej stwierdził także, że od początku 2000 roku spółka praktycznie nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. W tym też roku zostali zwolnieni wszyscy jej pracownicy. Członkowie Zarządu Spółki również złożyli rezygnację z pełnienia swoich funkcji, ale nie zbiera się Zgromadzenie Wspólników Spółki które mogłoby rezygnację przyjąć, gdyż właściciele spółki w ogóle się nią nie interesują. Tak więc członkowie zarządu muszą pełnić swoje funkcje całkowicie społecznie i reprezentować interesy spółki. W ramach tej działalności złożyli skargę na decyzję organu podatkowego, która ich zdaniem jest całkowicie niesłuszna i pozbawiona podstaw prawnych. Całkowicie nie zawinione przez nich nie odebranie korespondencji z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uniemożliwia im dochodzenia swoich racji.

Podniesiono również, iż skarżone postanowienie narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Stosownie do tej zasady, podatnikowi musi przysługiwać środek prawny przeciw decyzji wydanej w pierwszej instancji. Wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienie skutecznie zamyka drogę do kontroli tej decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 par. 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.

W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.

Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej nie powołano żadnego przepisu prawa procesowego jako podstawy skargi.

Zarzut jest ogólnikowy i mówi o naruszeniu przepisów postępowania bez wskazania konkretnej normy prawnej, której naruszenie zarzuca skarżący.

Prawidłowe wskazanie podstawy kasacyjnej z art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polega na określeniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji /zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 355/04/.

Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się czy też interpretować intencji strony skarżącej co do podstaw skargi kasacyjnej.

Także Sąd Najwyższy wymaga przytoczenia konkretnych przepisów jako podstawy kasacyjnej skargi /zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2002 r. I CKN 960/00 - Lex nr 75346, w którym stwierdzono, że o ile wadliwość podstawy prawnej może być zarówno wynikiem uchybienia procesowego, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego, to wadliwość podstawy faktycznej jest zawsze wynikiem uchybienia procesowego, które w ramach podstawy przewidzianej w art. 393[1] pkt 2 Kpc wymaga przytoczenia przepisów, naruszenie których zarzuca skarżący. Dla wykazania tych wadliwości nie wystarczy odwołać się do podstawy kasacji z art. 393[1] pkt 2 Kpc, lecz konieczne jest uzasadnienie tej podstawy przez wskazanie, które przepisy /oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu/ zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i wpływu zarzucanych wadliwości na treść kwestionowanego wyroku./.

Skoro w skardze kasacyjnej nie powołano żadnego przepisu, który Sąd I instancji miałby naruszyć, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.