Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Barbary S. wł. Przedsiębiorstwa Handlowego "E." na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 23 grudnia 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżąca nie uzupełniła w terminie 7 dni braku formalnego skargi w postaci przesłania odpisu skargi.
Skargą z dnia 25 lipca 2003 r. podatniczka wskazując na art. 403 par. 2 i art. 407 oraz art. 409 Kpc w zw. z art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zażądała wznowienia postępowania zakończonego ww. postanowieniem.
W uzasadnieniu skargi strona przyznała, że Sąd nie otrzymał przy skardze do NSA wszystkich wymaganych dokumentów. Na żądanie Sądu o uzupełnienie braków formalnych wpłacona została kwota wpisu sądowego oraz nadesłany został odpis skargi przy piśmie z dnia 24 lutego 2003 r. Jednakże z powodu zaginięcia dowodu nadania nie jest w stanie udokumentować faktu nadania pisma.
Strona dodała, że dokonanie wpisu sądowego świadczy o przesłaniu odpisu skargi, gdyż uiszczenie wpisu sądowego bez dochowania drugiego warunku pozbawione byłoby sensu.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu postanowienia podano, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 273 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ do wznowienia postępowania, tj. późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Strona wskazała bowiem, że wysłała żądany przez Sąd odpis skargi przy piśmie z dnia 24 lutego 2003 r., ale nie przedłożyła, nawet kopii tego pisma. Zdaniem Sądu nie jest też okolicznością faktyczną wyprowadzenie wniosku co do sensu działania polegającego na wypełnieniu polecenia uiszczenia wpisu, a nie uzupełnienia innego braku, albowiem między uiszczeniem wpisu, a wysłaniem odpisu skargi nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowy /były to czynności wymagające dwóch odrębnych działań/. Uiszczenie wpisu nastąpiło poleceniem przelewu z dnia 28 lutego 2003 r. przez skarżącą zamieszkałą w Olsztynie, natomiast wysłanie odpisu skargi /jak gołosłownie twierdzi skarżąca/ za pismem z dnia 24 lutego 2003 r., tj. dnia, w którym pełnomocnik skarżącej odebrał wezwanie Sądu do dokonania czynności wysłane na jego adres w R. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia strona zarzuciła, że wydano je z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 39 i art. 40 Kpa w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ poprzez brak skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków, co miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o wznowienie postępowania.
W motywach skargi kasacyjnej zarzucono, że stronie nie doręczono skutecznie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W dniu 29 stycznia 2003 r. listem poleconym (...) nadana została w Urzędzie Pocztowym w W. skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. Skarga ta składała się z dwóch jednobrzmiących egzemplarzy, przy czym do jednego z nich dołączono wszystkie załączniki wymienione w skardze. Dowód nadania skargi został przedłożony Sądowi przy skardze o wznowienie postępowania. Z nieznanych strome przyczyn Sąd stwierdził, że brak jest odpisu skargi i w konsekwencji wezwał stronę w dniu 17 lutego 2003 r. do uzupełnienia braków formalnych przez wniesienie wpisu sądowego. Wezwanie odebrał pełnomocnik strony w dniu 24 lutego 2003 r. Ponieważ strona nie otrzymała wezwania do nadesłania odpisów skargi dokonała jedynie opłaty wpisu.
W toku postępowania uznaniowego nie wyjaśniono jakie rzeczywiście wezwania doręczono skutecznie stronie.
Pozbawione logiki byłoby zaś działanie strony, która dokonując zapłaty dość wysokiego wpisu sądowego nie uzupełniłaby jednocześnie braków formalnych mniej kosztownych jak nadesłanie odpisu skargi.
Jedyne logiczne wytłumaczenie tego faktu znaleźć się może w braku skutecznego doręczenia wezwania do nadesłania odpisu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna Barbary S. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Z jej treści wynika bowiem, iż stawiając zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przepisów postępowania strona wnosząca skargę kasacyjną podała, że zarzut ten dotyczy "w szczególności" przepisów art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071/ w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Uszło przy tym uwadze strony, że wskazane przez nią przepisy nie znajdowały w ogóle zastosowania w postępowaniu zakończonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2004 r. 1/III SA 1926/03, a zatem nie mogły być przez Sąd naruszone.
Postępowanie to regulowane bowiem było przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Podkreślić należy, że wskazane w skardze przepisy art. 39 i art. 40 Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdowały również zastosowania w postępowaniu zakończonym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2003 r. III SA 231/03. Z brzmienia przepisu art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wynika bowiem, że w sprawach z zakresu prawa podatkowego do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stosować należało w przedmiocie doręczeń przepisy art. 144-154 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ a nie przepisy Kpa.
Mając to na uwadze oraz uwzględniając treść przepisu art. 183 par. 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej/ Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 tej ustawy orzekł, jak w sentencji.