Uzasadnienie
Postanowieniem dnia 8 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Alfreda L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 19 grudnia 2002 r. w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu sąd wskazał, że decyzją opisaną wyżej SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia 22 sierpnia 2002 r. którą umorzono postępowanie w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej wszczęte żądaniem A. L. Organ odwoławczy przyjął, że decyzja ta została doręczona skarżącemu w sposób zastępczy w dniu 23 grudnia 2002 r. oraz, że skarżący dowiedział się o tym fakcie w dniu 9 grudnia 2003 r. z kierowanego do niego pisma organu odwoławczego.
W dniu 5 stycznia 2004 r. A. L. złożył skargę na bezczynność i naruszenie terminu zarówno przez Urząd Gminy w P. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. Sąd I instancji wywiódł, że wniesioną skargę należy uznać za skierowaną przeciwko wskazanej wyżej decyzji organu odwoławczego. W tej wywiódł, że zgodnie z art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi //Dz.U. nr 153 poz. 1270/ winna ona być wniesiona w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji organu. Przyjmując termin doręczenia zaskarżonej decyzji wskazany przez organ odwoławczy skarga powinna być wniesiona do sądu do dnia 22 stycznia 2003 r.
Skoro zaś została wniesiona w dniu 5 stycznia 2004 r. i nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, to oznacza tym samym, że skarga została wniesiona po ustawowym terminie. Powyższe rozstrzygnięcie sąd oparła na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
W skardze kasacyjnej zarzucono powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy to jest:
- art. 210 par. 1 pkt 8 w związku z art. 247 par. 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie z urzędu nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2002 r. spowodowanej tym, że decyzja nie była podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego,
- art. 148 par. 1 w związku z art. 247 par. 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie zarzutu, że decyzja ta nie została doręczona w sposób zgodny z przepisami cytowanej ustawy dotyczącymi doręczeń, co pozbawiło skarżącego możliwości obrony,
- art. 121 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu stwierdzono, że decyzja SKO z dnia 19 grudnia 2002 r. nie została podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego, co powoduje je nieważność, którą winien był dostrzec z urzędu sąd I instancji.
Naruszone zostały również przepisy o doręczeniach w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 148 par. 1 Ordynacji podatkowej pisma doręcza się osobom fizycznym w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. Tymczasem decyzja SKO nie została skarżącemu doręczona prawidłowo na jego adres, a zatem nie zachodziły przesłanki do pozostawienia tejże decyzji w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Organ administracyjny niewłaściwie wysyłał przedmiotową decyzję. Skarżący wskazywał, że jego miejsce zamieszkania to J. ul. S. 34a organ administracyjny miał świadomość, że miejscowość ta znajduje się w gminie P. bowiem właśnie tak była zaadresowana decyzja organu I instancji z dnia 22 sierpnia 2002 r. Ewentualne późniejsze podanie przez skarżącego adresu w formie niepełnej nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla niego. Doręczenie skarżącemu decyzji nie zostało dokonane w sposób prawidłowy.
Stanowi to również naruszenie art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej, a więc obowiązku prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Ponadto jak wywiedziono jedynie doręczenie zgodne przepisami wywołuje skutki prawne.
W przypadku błędnego doręczenia czynność prawna jest bezskuteczna.
Ponadto sąd winien był wezwać skarżącego do sprecyzowania żądania i określeniem, czy jego pismo stanowi skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 210 par. 1 pkt 8 w związku z art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wypada po pierwsze podnieść, że z akt administracyjnych dostarczonych sądowi wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 19 grudnia 2002 r. (...) została podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego, co czyni zadość wymaganiom art. 210 par. 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej /k. 9 akt administracyjnych organu II instancji/.
Po wtóre, co równie istotne, w postępowaniu kasacyjnym wszczętym wniesieniem skargi kasacyjnej od postanowienia sądu administracyjnego I instancji nie może być uznany za zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Sąd administracyjny z racji posiadanych kompetencji, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ sprawuje kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji. Tryb sprawowania tej kontroli jest zaś uregulowany w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
Tak więc w ramach prowadzonego przez siebie postępowania sąd administracyjny nie stosuje ustawy Ordynacja podatkowa, lecz ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie może więc być uznany za zasadny zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż ustawa ta nie ma zastosowania w postępowaniu toczonym przed sądem administracyjnym.
Oczywiście powyższe wywody zachowują aktualność także w odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 148 par. 1 w związku z art. 247 par. 1 pkt 3 oraz art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej.
W tej mierze wypada jednak dodatkowo zauważyć, że zasadniczą cechą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Oznacza to związanie zarówno wnioskami skargi kasacyjnej, jak i jej podstawami. Zasada ta wyznacza kierunki badania zaskarżonego orzeczenia przytoczonymi podstawami.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia lub postępowania przed sądem I instancji i musi ograniczyć się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania.
Skarga kasacyjna nie zarzuca sądowi I instancji popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Zatem w toku postępowania kasacyjnego moc wiążąca tych ustaleń pozostaje niepodważona. W szczególności niewzruszone jest ustalenie sądu, iż skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Sąd II instancji nie ma uprawnień do ingerowania w ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji wobec braku możliwości ich kontrolowania.
W tej sytuacji nie tylko zatem nie może być mowy o naruszeniu przez sąd wskazanych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, jak również o podważeniu ustaleń tego sądu stanowiących podstawę zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.