Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 marca 2004 r. SA/Sz 279/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Stefana O. /wniesioną do Sądu 27 lutego 2004 r./ o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 9 maja 2001 r. SA/Sz 279/00, oddalającym skargę na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 14 stycznia 2000 r. w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1998, 1989 i 1990.
Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 401 pkt 2 Kpc. Zarzucił, że wydany wyrok jest nieważny, ponieważ postępowanie sądowe było prowadzone, mimo że w dniu 11 sierpnia 2000 r. Sąd Rejonowy w P. ogłosił upadłość jego firmy. Postępowanie upadłościowe zostało zakończone 14.03.2003 r., przy czym skarżący uzyskał dokumentację od syndyka dopiero 23 lutego 2003 r. Według skarżącego postępowanie sądowe powinno być w związku z ogłoszeniem upadłości zawieszone.
Sąd wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
Podstawy wznowienia określone zostały w przepisach art. 271, art. 272 i art. 273 tej ustawy.
Z ww. przepisów wynika, że można żądać wznowienia postępowania:
- jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
- jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe;
- w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie;
- jeżeli orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
- jeżeli orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa;
- jeżeli zostały wykryte takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu;
- w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Zgodnie z art. 280 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
W ocenie Sądu Stefan O. w skardze o wznowienie postępowania nie wskazał żadnej ze wskazanych wyżej ustawowych podstaw wznowienia opierając skargę jedynie na zarzucie naruszenia innych przepisów postępowania, w związku z tym Sąd, stosownie do przepisów art. 280 par. 1 cytowanej ustawy, orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Wnosząc skargę kasacyjną od powyższego postanowienia skarżący oparł ją na podstawie:
- naruszenia prawa procesowego przez błędną jego wykładnię i tym samym niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 280 par. 1 w związku z art. 271 pkt 2 i w związku z art. 183 par. 2, pkt 2 i w związku z art. 124 par. 1 pkt 4 ustawy;
- naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 280 par. 2 i art. 276 w związku z art. 91 par. 3 i w związku i art. 49 par. 1 ustawy.
Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Uzasadniając naruszenie art. 280 par. 1 p.p.s.a. skarżący zauważył, że zgodnie z tą normą Sąd powinien zbadać ustawowe przesłanki wznowienia, jak również czy skarga została wniesiona w terminie. Skarżący uważając, że sprawa dotyczy okresu obwiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wniósł skargę o wznowienie postępowania powołując przepisy tej ustawy, tj. zgodnie z art. 59 na podstawie art. 401 pkt 2 Kpc, opierając uzasadnienie o art. 369 pkt 2, art. 174 par. 1 pkt 4 Kpc i art. 60 Prawa upadłościowego. Sąd nie uznał przywołanej przez skarżącego ustawowej przesłanki co do podstawy wznowienia. Zdaniem skarżącego art. 401 pkt 2 Kpc jest tożsamy gramatycznie z obecnie obowiązującym art. 271 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd powinien umożliwić skarżącemu skorygowanie ewentualnego błędu w zakresie wskazania podstawy prawnej, zgodnie z przepisem art. 280 par. 2 p.p.s.a.
Według skarżącego Sąd zgodnie z art. 280 par. 1 winien zbadać, czy w okresie wydania orzeczenia strona miała zdolność sądową i procesową i czy w okresie wydania orzeczenia strona była w upadłości, a to niezbicie wynikało z uzasadnienia skargi wniesionej w dniu 26 lutego 2004 r. Sąd powyższego nie uczynił, naruszając prawo procesowe poprzez niezastosowanie art. 280 par. 2, nie żądając od skarżącego ewentualnego sprostowania podstawy prawnej skargi o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącego powyższa niezgodność stanowiła jedynie brak formalny, dający się usunąć stosownie do art. 49 par. 1, bądź art. 91 par. 3 czy też art. 280 par. 2 ustawy. Sąd uniemożliwił skarżącemu dokonanie sprostowania braku formalnego.
Skarżący zauważył, że zgodnie z linią orzecznictwa NSA oraz SN Sąd winien z urzędu dążyć do usuwania z obrotu prawnego nieważnych orzeczeń, a niewątpliwie takie w sprawie zapadło.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego wywodząc, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo, działając stosownie do art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, rozpoznał skargę o wznowienie postępowania wniesioną po 1 stycznia 2004 r., a dotyczącą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego przed tą datą na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ -zwanej dalej p.p.s.a.
W myśl art. 280 par. 1 ostatnio wymienionej ustawy Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
W niniejszej sprawie Sąd ograniczył się do rozważenia jednej z wymienionych kwestii, tj. czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, choć z zacytowanego przepisy wynika obowiązek badania obydwu warunków dopuszczalności skargi o wznowienie.
Sąd na posiedzeniu niejawnym nie jest uprawniony do oceny merytorycznej skargi, bada jedynie czy zostały spełnione wymogi formalne umożliwiające rozpatrzenie skargi o wznowienie.
W zaskarżonym orzeczeniu Sąd ograniczył się do przytoczenia wszystkich możliwych - w świetle art. 271-273 podstaw wznowienia postępowania i konkluzji, że wskazana przez skarżącego przesłanka nie podpada pod żadną z podstaw wymienionych w p.p.s.a. Tymczasem skarżący oparł swój wniosek - niewątpliwie błędnie - na podstawie z art. 401 pkt 2 Kpc, który, jak słusznie podnosi w skardze kasacyjnej, odpowiada treści art. 271 pkt 2 p.p.s.a.
Sąd w ogóle tej okoliczności nie zauważył choć, jak słusznie zarzucał skarżący, błąd we wskazaniu przepisu prawa mającego zastosowanie w sprawie był możliwy do wyeliminowania w drodze przysługujących Sądowi środków prawnych.
Sąd działając na podstawie art. 280 par. 2 w zw. z art. 276 i art. 49 par. 1 p.p.s.a. mógł wezwać stronę do poprawienia /dostosowania/ wskazanej podstawy prawnej skargi o wznowienie, stosownie do art. 103 powoływanych wyżej Przepisów wprowadzających.
Lakoniczne skwitowanie wskazanej podstawy wznowienia, bez rozważenia czy mieści ona w podstawach wymienionych w p.p.s.a. /w sytuacji gdy skarżący powołuje się na brak zdolności procesowej w dacie wydawania orzeczenia przez NSA w związku z trwającym postępowaniem upadłościowym/ narusza wskazane przepisy postępowania /art. 280 par. 1 i 2 w zw. z art. 271 pkt 2 p.p.s.a./ w stopniu istotnym dla wyniku sprawy.
Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 orzekł jak w sentencji.