Wyrok NSA z 11 października 2005 r., FSK 2450/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 października 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Stefana O.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2305/00

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie NSA Antoni Hanusz, Paweł Janicki (spr.)
Tomasz Grzybowski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Stefana O. na postanowienie Izby Skarbowej w S. z dnia 18 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w przedmiocie ustanowienia zastawu skarbowego. uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 marca 2004 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Stefana O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 31 maja 2001 r. odrzucające skargę na postanowienie Urzędu Skarbowego w W. z dnia 18 lipca 2000 r. w przedmiocie ustanowienia zastawu skarbowego.

Jako podstawę prawną żądania wznowienia postępowania skarżący podał art. 401 pkt 2 Kpc wywodząc, że powołane postanowienie jest nieważne, bowiem sąd powinien był zawiesić postępowanie z uwagi na ogłoszenie w dniu 11 sierpnia 2000 r. upadłości jego firmy. Postępowanie upadłościowe zostało zakończone w dniu 14 marca 2003 r., lecz skarżący otrzymał stosowne dokumenty od syndyka dopiero w dniu 23 lutego 2004 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd zauważył, że zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zmianami/ w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem NSA wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

W dalszej kolejności sąd przedstawił wszystkie ustawowe podstawy wznowienia wymienione w art. 271, art. 272 i art. 273 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołując się na art. 280 par. 1 ustawy sąd dokonał oceny, w wyniku której stwierdził, że skarżący w skardze o wznowienie postępowania nie wskazał żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, opierając ją na zarzucie innego rodzaju naruszenia przepisów postępowania.

W tej sytuacji na podstawie wymienionego przepisu sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna okazała się zasadna.

W pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z art. 280 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

W rozpoznawanej sprawie sąd ograniczył się do rozważenia jednej z wymienionych w treści cytowanego przepisu przesłanek tj. oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia pomijając obowiązek badania warunków dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania.

Po wtóre cytowany art. 280 par. 1 p.p.s.a. kształtuje jedynie pierwszą czynność sądu przedsiębraną w przypadku wpłynięcia skargi o wznowienie postępowania tj. badanie tejże skargi pod względem formalnym.

Jest rzeczą oczywistą, że w ramach wstępnego badania skargi pod względem formalnym nie dokonuje się oceny jej zasadności. Nie znaczy to jednak z drugiej strony, że powyższe badanie formalne ma się ograniczać wyłącznie do porównania sformułowania podstawy wznowienia zawartej w skardze z tekstem ustawy.

Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu sąd w istocie ograniczył się do przytoczenia wszystkich wymienionych w ustawie podstaw wznowienia i konstatacji, że skarżący w swej skardze nie wskazał żadnej z nich. Sąd jednak stracił z pola widzenia tę istotną okoliczność, że skarżący w skardze wskazał na art. 401 pkt 2 Kpc, który odpowiada treści wymienionej przez sąd podstawie wznowienia określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Sąd nie dostrzegł tej okoliczności, choć, jak słusznie zauważył skarżący błąd we wskazaniu przepisu prawa mającego zastosowanie był możliwy do wyeliminowania w drodze zastosowania stosownych środków prawnych.

I tak na podstawie art. 280 par. 2 w związku z art. 276 i art. 49 par. 1 p.p.s.a. sąd winien był wezwać skarżącego do naprawienia tego uchybienia mającego przecież charakter wyłącznie formalny.

W sytuacji zaistniałej w rozpoznawanej sprawie uprawnione jest więc twierdzenie, że brak rozważenia wskazanej podstawy prawnej, przy jednoczesnym podnoszeniu przez stronę braku zdolności procesowej w dacie wydawania wyroku przez sąd administracyjny z uwagi na trwające postępowanie upadłościowe narusza art. 280 par. 1 i 2 jak również art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 par. 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.