Postanowienie NSA z 12 stycznia 2006 r., FSK 2478/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 stycznia 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Kazimiery P.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2004 r. sygn. akt III SA 3579/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Krystyna Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Hanna Kamińska
Agata Milewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Kazimiery P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 września 2003 r., (...) w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie o podatek od spadków i darowizn postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 11 marca 2004 r. III SA 3579/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Kazimiery P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 29 września 2003 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie o podatek od spadków i darowizn.

Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że przedmiotem skargi wniesionej do Sądu była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, j.w., doręczona skarżącej 7 października 2003 r. 20 października Kazimiera P. złożyła wniosek o uzupełnienie i sprostowanie decyzji.

Postanowieniem z 17 listopada 2003 r. doręczonym podatniczce 25 listopada Dyrektor Izby Skarbowej odmówił sprostowania i uzupełnienia własnej decyzji z 29 września 2003 r.

Kazimiera P. nie złożyła zażalenia na to postanowienie.

Zdaniem WSA, wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia /art. 52 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 65 /?/ ustawy.

W skardze kasacyjnej od opisanego postanowienia Kazimiera P. wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając Sądowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

• art. 213 par. 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez błędną jego interpretację, iż wniosek o uzupełnienie i sprostowanie decyzji administracyjnej wyłącza prawo podatnika do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego; uzależnienie tego prawa od zaskarżenia postanowienia odmawiającego sprostowania i uzupełnienia decyzji oraz przyjęcie, iż termin do wniesienia skargi nie biegnie od dnia doręczenia postanowienia podatnikowi,
• art. 52 par. 1 i 2 w zw. z art. 58 par. 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, iż podatnikowi przysługiwało prawo wniesienia środka odwoławczego od decyzji ostatecznej w postaci zażalenia na postanowienie o odmowie sprostowania i uzupełnienia tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje

Odrzucenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi Kazimiery P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 29 września 2003 r. nastąpiło z naruszeniem postanowień art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 52 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i w zw. z art. 213 par. 4 i par. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ - w brzmieniu z 2003 r.

Przedmiotem skargi była, jw., decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 września 2003 r. doręczona stronie 7 października tego roku.

Decyzja ta wydana została w postępowaniu odwoławczym przez organ podatkowy II instancji. Była zatem decyzją ostateczną w rozumieniu art. 128 w zw. z art. 127 Ordynacji podatkowej i jako taka odpowiadała dyspozycji art. 52 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podatniczka mogła wnieść skargę na tę decyzję w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji. 30 dniowy termin /z art. 53 par. 1 Prawa.../, ulegał modyfikacji - co do rozpoczęcia jego biegu - w sytuacji wskazanej, m.in., w art. 213 par. 5 w zw. z par. 4 Ordynacji podatkowej.

Kazimiera P. otrzymała postanowienie o odmowie sprostowania i uzupełnienia decyzji z 29 września w dniu 25 listopada 2003 r. Zatem, zgodnie z art. 213 par. 4 Ordynacji dopiero od tej daty biegł dla niej termin do złożenia skargi na decyzję.

Przedmiotem skargi do WSA jednoznacznie była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, a nie postanowienie tego organu doręczone 25 listopada. Nie można zatem było uzależniać prawa do wniesienia skargi od wykorzystania środka prawnego /zażalenia/ w odniesieniu do aktu administracyjnego, który nie był przedmiotem skargi.

Tak dalece posunięte wymagania, aby nie ograniczały konstytucyjnej zasady "prawa do sądu" /art. 45 Konstytucji RP/ musiałyby być jednoznacznie zapisane w prawie.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.

Uchylając zaskarżone postanowienie Sąd nie orzekł o przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, bowiem po zwrocie akt sprawy i doręczeniu WSA odpisu niniejszego postanowienia sprawa wyczerpania przez skarżącą dyspozycji art. 52 par. 1 i par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie będzie już ponownie przez ten Sąd rozpoznawana.