Postanowienie NSA z 17 listopada 2005 r., FSK 2687/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 listopada 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Czesławy S. i Tadeusza S.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 października 2004 r. sygn. akt SA/Bd 1218/03, SA/Bd 1219/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie NSA Sylwester Marciniak, Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.)
Ewa Głowacka protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Czesławy S. i Tadeusza S. na decyzje Izby Skarbowej w B. z dnia 6 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy przyznania ulgi w podatku dochodowym z tytułu wyszkolenia ucznia p o s t a n a w i a:

Sentencja

1. umorzyć postępowanie kasacyjne,
2. zwrócić Czesławie S. kwotę 100 (sto) złotych stanowiącą połowę wpisu od skargi kasacyjnej,
3. zwrócić Tadeuszowi S. kwotę 100 (sto) złotych stanowiącą połowę wpisu od skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę Czesławy S. i Tadeusza S. o wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wyszkolenia ucznia, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 15 maja 2003 r. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargi podatników na decyzje Izby Skarbowej w B. z dnia 6 stycznia 2003 r. (...).

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż jedną z podstaw wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem jest późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy /art. 273 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Tę podstawę wskazali skarżący w niniejszej sprawie. Jako później wykryte orzeczenie powołali wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2004 r. o sygnaturach I SA/Gd 326/02 i I SA/Gd 325/02. Wyroki te dotyczyły jednak odpowiednio decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia 16 stycznia 2002 r., (...), a zatem rozstrzygnięcia te zapadły w zapadły w innych, a nie w tych samych sprawach. Sąd podkreślił, iż należy rozróżnić od siebie przedmiot postępowania /to samo zagadnienie/ od tej samej sprawy /orzekania co do tej samej decyzji/. Skoro skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie, to należy ją odrzucić na podstawie art. 232 par. 1 pkt lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Czesława S. oraz Tadeusz S. wnieśli /każde osobno/ skargi kasacyjne od tego postanowienia. W obu tych środkach odwoławczych zarzucili, wskazując na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:

• naruszenie prawa materialnego- art. 273 par. 3 powołanej ustawy, polegające na błędnej wykładni tego przepisu i niezastosowanie go w ogóle poprzez przyjęcie, że orzeczenia sądów administracyjnych wydane wobec tożsamych podmiotów stosunku sądowoadministracyjnego w tożsamym przedmiocie orzeczenia nie są orzeczeniami w tej samej sprawie;
• naruszenie przepisów postępowania - art. 270 w zw. z art. 273 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że podstawą wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu właściwego rzeczowo i miejscowo w dacie orzekania na decyzję Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy skarżącym ulgi z tytułu wyszkolenia ucznia nie jest orzeczenie innego sądu właściwego rzeczowo i miejscowo w dacie orzekania w sprawie skargi tożsamych skarżących na decyzję tej samej Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy przyznania rzeczonej ulgi z tytułu wyszkolenia ucznia. Skarżący wnieśli w związku z tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, rozpoznanie obu skarg /Czesławy S. i Tadeusza S./ łącznie i rozważenie celowości przedstawienia zagadnienia prawnego/istnienia podstawy wznowienia postępowania, określonej w art. 273 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku tożsamości spraw dotyczących tego samego podatnika i tego samego przedmiotu rozstrzygnięcia/ składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do art. 187 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie obu skarg.

Pismami procesowymi z dnia 15 listopada 2005 r. skarżący cofnęli skargi kasacyjne i wnieśli o zwrot połowy wpisu od skarg kasacyjnych oraz o umorzenie postępowania wywołanego skargami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przepisy dotyczące postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną nie regulują w sposób szczególnych możliwości cofnięcia skargi kasacyjnej oraz zakresu związania Sądu tym cofnięciem. Zgodnie z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zatem w tym przypadku stosować odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Zgodnie z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie to wiąże sąd. Winien on jednak uznać je za niedopuszczalne, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uznać zatem należy, iż również cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i wiąże Naczelny Sąd Administracyjny, o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Zauważyć bowiem należy, iż tego typu wady Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, rozpatrując skargę kasacyjną /art. 183 par. 1 zd. 1 in fine ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Analiza akt sprawy wskazuje na to, iż w tym przypadku nie zachodzi żadna z przyczyn nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można także uznać, iż cofnięcie skargi kasacyjnej prowadziłoby do obejścia prawa. Składający skargę kasacyjną nie uzyskaliby bowiem w wyniku złożenia tego oświadczenia takiego stanu stosunków administracyjnych z organami administracyjnymi, które nie mogą zostać zaakceptowane w punktu widzenia wymagań zgodności z prawem i których nie mogliby uzyskać w inny sposób niż cofając skargę /por. T. Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz- Warszawa 2005, s. 291/. Z tych względów cofnięcie skarg kasacyjnych uznać należało za prawnie skuteczne i wiążące Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec cofnięcia skarg kasacyjnych postępowanie nimi wywołane stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 161 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zwrot połowy wpisu uzasadnia art., 232 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.