Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę Czesławy S. i Tadeusza S. o wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wyszkolenia ucznia, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 15 maja 2003 r. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargi podatników na decyzje Izby Skarbowej w B. z dnia 6 stycznia 2003 r. (...).
W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż jedną z podstaw wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem jest późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy /art. 273 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Tę podstawę wskazali skarżący w niniejszej sprawie. Jako później wykryte orzeczenie powołali wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2004 r. o sygnaturach I SA/Gd 326/02 i I SA/Gd 325/02. Wyroki te dotyczyły jednak odpowiednio decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia 16 stycznia 2002 r., (...), a zatem rozstrzygnięcia te zapadły w zapadły w innych, a nie w tych samych sprawach.
Sąd podkreślił, iż należy rozróżnić od siebie przedmiot postępowania /to samo zagadnienie/ od tej samej sprawy /orzekania co do tej samej decyzji/. Skoro skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie, to należy ją odrzucić na podstawie art. 232 par. 1 pkt lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Czesława S. oraz Tadeusz S. wnieśli /każde osobno/ skargi kasacyjne od tego postanowienia. W obu tych środkach odwoławczych zarzucili, wskazując na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:
- - naruszenie prawa materialnego- art. 273 par. 3 powołanej ustawy, polegające na błędnej wykładni tego przepisu i niezastosowanie go w ogóle poprzez przyjęcie, że orzeczenia sądów administracyjnych wydane wobec tożsamych podmiotów stosunku sądowoadministracyjnego w tożsamym przedmiocie orzeczenia nie są orzeczeniami w tej samej sprawie;
- - naruszenie przepisów postępowania - art. 270 w zw. z art. 273 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że podstawą wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu właściwego rzeczowo i miejscowo w dacie orzekania na decyzję Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy skarżącym ulgi z tytułu wyszkolenia ucznia nie jest orzeczenie innego sądu właściwego rzeczowo i miejscowo w dacie orzekania w sprawie skargi tożsamych skarżących na decyzję tej samej Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy przyznania rzeczonej ulgi z tytułu wyszkolenia ucznia. Skarżący wnieśli w związku z tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, rozpoznanie obu skarg /Czesławy S. i Tadeusza S./ łącznie i rozważenie celowości przedstawienia zagadnienia prawnego/istnienia podstawy wznowienia postępowania, określonej w art. 273 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku tożsamości spraw dotyczących tego samego podatnika i tego samego przedmiotu rozstrzygnięcia/ składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do art. 187 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie obu skarg.
Pismami procesowymi z dnia 15 listopada 2005 r. skarżący cofnęli skargi kasacyjne i wnieśli o zwrot połowy wpisu od skarg kasacyjnych oraz o umorzenie postępowania wywołanego skargami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy dotyczące postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną nie regulują w sposób szczególnych możliwości cofnięcia skargi kasacyjnej oraz zakresu związania Sądu tym cofnięciem. Zgodnie z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy zatem w tym przypadku stosować odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Zgodnie z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie to wiąże sąd. Winien on jednak uznać je za niedopuszczalne, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uznać zatem należy, iż również cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i wiąże Naczelny Sąd Administracyjny, o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Zauważyć bowiem należy, iż tego typu wady Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, rozpatrując skargę kasacyjną /art. 183 par. 1 zd. 1 in fine ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Analiza akt sprawy wskazuje na to, iż w tym przypadku nie zachodzi żadna z przyczyn nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można także uznać, iż cofnięcie skargi kasacyjnej prowadziłoby do obejścia prawa. Składający skargę kasacyjną nie uzyskaliby bowiem w wyniku złożenia tego oświadczenia takiego stanu stosunków administracyjnych z organami administracyjnymi, które nie mogą zostać zaakceptowane w punktu widzenia wymagań zgodności z prawem i których nie mogliby uzyskać w inny sposób niż cofając skargę /por. T. Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz- Warszawa 2005, s. 291/. Z tych względów cofnięcie skarg kasacyjnych uznać należało za prawnie skuteczne i wiążące Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec cofnięcia skarg kasacyjnych postępowanie nimi wywołane stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 161 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zwrot połowy wpisu uzasadnia art., 232 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.