Postanowienie NSA z 29 czerwca 2005 r., FSK 2715/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w II Wydziale Izby Finansowej skargi o wznowienie postępowania

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2004 roku sygn. akt FSK 161/04 odrzucającego skargę kasacyjną

Skład

Sędzia NSA Antoni Hanusz

Sprawa

w sprawie ze skargi Barbary i Stanisława K. na decyzję Izby Skarbowej w P. /Ośrodek Zamiejscowy w K./ z dnia 21 września 2001 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. - wznowienia postępowania w sprawie FSK 161/04 p o s t a n a w i a:

Sentencja

1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Uzasadnienie

FSK 2715/04

Pełnomocnik Barbary i Stanisława K., pismem nadanym w dniu 31 grudnia 2004 roku wystąpił w trybie art. 270, 273 par. 2, 276, 279 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 15 sierpnia 2002 roku /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ /dalej jako p.p.s.a./, że skargą o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2004 roku, w sprawie FSK 161/04, odrzucającym skargę kasacyjną. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania pełnomocnik skarżących podniósł, iż w jego ocenie, odrzucenie przez sąd przedmiotowej skargi kasacyjnej było bezzasadne oraz że jej podstawę stanowiło naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nadto, pełnomocnik skarżących wniósł o sprostowanie części uzasadnienia przedmiotowego postanowienia z dnia 1 września 2004 roku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. Z art. 270 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania zostały szczegółowo określone w art. 272 i następnych p.p.s.a.

Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia /art. 277 p.p.s.a./. W skardze należy wskazać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia /art. 279 p.p.s.a./.

W myśl art. 273 par. 2 p.p.s.a., na który powołał się skarżący wskazując jako podstawę skargi, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Należy zatem stwierdzić, iż w świetle przedstawionej powyżej regulacji prawnej, strona żądając wznowienia postępowania ma obowiązek wykazać zaistnienie okoliczności, które mogą stanowić w myśl obowiązujących przepisów podstawę wznowienia wraz z wykazaniem, iż zachowany został przewidziany tymi przepisami termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności z których strona zamierza wywieść skutki prawne leży bowiem za każdym razem po stronie żądającego wznowienia, a nie rozpoznającego skargę o wznowienie sądu.

W przedmiotowej skardze o wznowienie postępowania, pełnomocnik skarżących wprawdzie oznaczył skarżone postanowienie, powołał podstawę wznowienia poprzez wskazanie art. 273 par. 2 p.p.s.a., ale w żaden sposób nie określił na której z podstaw wymienionych w tym przepisie oparł żądanie o wznowienie postępowania. Nadto, skarga nie została prawidłowo uzasadniona, to jest skarżący nie wskazał okoliczności powodujących istnienie powołanej przez niego podstawy wznowienia, czyli faktu wykrycia takich okoliczności lub wskazania środków dowodowych, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wreszcie pełnomocnik skarżących nie wykazał w żaden sposób okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania, do czego był również zobowiązany.

Wskazanie zaś przez Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 3 uzasadnienia postanowienia z dnia 1 września 2004 roku przepisu art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską i stwierdzić iż sąd w tym miejscu powinien był wskazać art. 21 ust. 1 pkt 3 tej samej ustawy.

Mając powyższe na uwadze oraz wobec stwierdzenia niedopuszczalności przedmiotowej skargi o wznowienie postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 280 par. 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.