Wyrok NSA z 6 października 2004 r., FSK 333/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.H.P. "Z." Sp. z o.o. w K.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 23 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Kr 2365/00

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.), Sędziowie NSA Grzegorz Krzymień, Artur Mudrecki
Iga Szymańska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi P.H.P. "Z." Sp. z o.o. w K. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 31 października 2000 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

FSK 333/04

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 maja 2003 r. I SA/Kr 2365/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 31 października 2000 r. (...), którą utrzymano w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 15 grudnia 1999 r. (...) i określono Przedsiębiorstwu Handlowo-Przemysłowemu "Z." Spółce z o.o. w K. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 r. w wysokości 65.551 zł, zaległość w tym podatku w tej samej wysokości, odsetki za zwłokę od tej zaległości w wysokości 26.949,50 zł, a nadto ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.991 zł.

W uzasadnieniu decyzji Izby Skarbowej w K. wskazano, że w rozliczeniu za miesiąc wrzesień 1998 r. podatnik dokonał między innymi bezpodstawnie obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury z dnia 28 września 1998 r., którą otrzymał w dniu 2 października 1998 r., co ustalono na podstawie księgi nadawczej przesyłek poleconych wystawcy faktur.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła decyzji Izby Skarbowej w K. naruszenie przepisów prawa, a w szczególności przepisów art. 14a, 19 i 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz art. 120, art. 122, art. 187 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i oparcie o tak ustalony stan faktyczny rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.

Uchylając decyzję Izby Skarbowej w K. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że organy podatkowe naruszyły przepis art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ określając zobowiązanie w podatku od towarów i usług /lub kwotę zwrotu różnicy podatku/ za określony miesiąc /miesiące/ 1998 r. Były one bowiem zobowiązane uwzględnić podatek naliczony z faktury podlegający rozliczeniu w tym okresie, a ujęty przez podatnika wadliwie w rozliczeniu za okres wcześniejszy". Stanowisko takie zajął skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 19 listopada 2001 r. FPS 12/01 /ONSA 2002 Nr 3 poz. 98/. Sąd w niniejszym składzie podzielił to stanowisko. Z akt sprawy za miesiąc sierpień 1998 r. wynika zaś, że skarżąca Spółka dopuściła się takiej samej nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług, jak w rozliczeniu tego podatku za miesiąc wrzesień 1998 r. Zatem pełniący funkcję organu podatkowego Inspektor Kontroli Skarbowej powinien był podatek naliczony ujęty przez Spółkę wadliwie w miesiącu sierpniu 1998 r. uwzględnić w rozliczeniu za miesiąc wrzesień 1998 r. Skoro tego nie uczynił, to naruszył art. 10 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku VAT.

Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione i powołał się na stanowisko, które zajął w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 maja 2003 r. I SA/Kr 2364/00.

Działając na podstawie art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 101 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, Przedsiębiorstw Handlowo-Przemysłowe "Z." Spółka z o.o. w K. od opisanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i zasądzenia kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 210 par. 4 oraz artykułów: 121 par. 1, 122, 180 par. 1, 187 par. 1, 188 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r. GSK 10/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392/.

Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego /art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na naruszeniu przepisów postępowania podatkowego.

W pierwszej kolejności należy wskazać na zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych, a mianowicie - naruszenie art. 210 par. 4, art. 121 par. 1, art. 122, art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

W wyroku z dnia 1 czerwca 2004 r. GSK 73/04 /Monitor Prawniczy 2004 nr 14 str. 632/ Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2004 r. FSK 80/04 /ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 12/, w którym stwierdził, że zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany być musi przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. Jak wynika z cytowanych zarzutów autor skargi powołując się na proceduralne przepisy Ordynacji podatkowej kwestionuje ustalenia faktyczne zawarte w decyzji organu podatkowego i zarzuca naruszenie przepisów przez ten organ. Brak jest natomiast wskazania w skardze kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które miał naruszyć Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w zaskarżonym wyroku. Do tych przepisów w 2003 r. należy zaliczyć art. 59 i art. 22 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Pierwszy z tych przepisów odsyłał między innymi do art. 121. art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, jednak w skardze kasacyjnej nie podano, że powyższe unormowania proceduralne mają zastosowanie w związku z art. 59 ustawy o NSA. Przepis art. 59 ustawy o NSA nie odsyłał do art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej. A zatem wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych opartych na naruszeniu przepisów postępowania skargę kasacyjną należało uznać w tej części za nieusprawiedliwioną.

Również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. Autor skargi nie wskazał o jaki przepis prawa materialnego chodzi, można jedynie na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej przyjąć, iż powyższy zarzut może dotyczyć przepisu art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, który pozwalał na obniżenie podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę lub w miesiącu następnym. W niezakwestionowanym skutecznie stanie faktycznym brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie zastosował ww. przepis bądź przeprowadził niewłaściwą jego wykładnię.

Poza tym w skardze kasacyjnej błędnie powołano się na przepis art. 101 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ zamiast na przepis art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, który dawał w okresie przejściowym prawo do wniesienia skargi kasacyjnej.

Reasumując dotychczasowe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.