Postanowienie NSA z 10 maja 2004 r., FSK 370/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 10 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyrku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 24 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA/Ka 2439/01

Sprawa

w sprawie ze skargi Barbary i Henryka M. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 9 listopada 2001 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA K. Nowak (spr.), Sędziowie NSA

Uzasadnienie

FSK 370/04

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi Barbary i Henryka M. rozstrzygniętej, kwestionowanym skargą kasacyjną, wyrokiem NSA Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z 24 stycznia 2003 r. była decyzja umarzająca postępowanie w sprawie określenia innej /niż wynikająca z "pierwszego" zeznania podatników/ wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych należnego od nich za 2000 r.

Powodem umorzenia była bezprzedmiotowość sprawy. Zaskarżona decyzja nie odnosiła się zatem do określonej /co do wysokości/ należności pieniężnej, co przyznaje autorka skargi kasacyjnej stwierdzając, że "wartość przedmiotu zaskarżenia nie występuje". Dla tak określonego przedmiotu aktu administracyjnego /decyzji/ rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/, wydane na podstawie art. 233 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270/, przewidywało wpis stały w kwocie 500 zł /par. 2 ust. 3 pkt 12/. Zgodnie z par. 3 rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej wynosił połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej w K. sporządzona i wniesiona do Sądu, w trybie art. 102 przepisów wprowadzających reformę sądownictwa administracyjnego /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1271 ze zm./, przez pełnomocnika wykonującego zawód radcy prawnego nie została opłacona. Tymczasem art. 221, w zw. z art. 230 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowił, że pisma /również skarga kasacyjna/ wnoszone do Sądu przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone odrzuca się bez wezwania o uiszczenie opłaty /wpisu/, jeżeli pismo podlega opłacie stałej: par. 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów dotyczył sytuacji opisanej w art. 52 par. 2 Prawa o postępowaniu..., która w rozpoznawanej sprawie nie mogła zaistnieć. Zgodnie bowiem z art. 102 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ ewentualne skargi kasacyjne w sprawach, w których Sąd Najwyższy umorzył postępowanie z wniesionych przed 1 stycznia 2004 r. rewizji nadzwyczajnych, a taka była sytuacja w sprawie B. i H. M. wnosi się /bezpośrednio/ do Naczelnego Sądu Administracyjnego/.

Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 221 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał obowiązek orzec jak w postanowieniu.