Postanowienie NSA z 16 czerwca 2004 r., FSK 385/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Kazimierza S.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 1609/01

Skład

Sędzia NSA A. Bącal

Sprawa

w sprawie ze skargi Kazimierza S. na decyzję Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej pierwszą podstawę /naruszenie prawa materialnego/ strona wnosząca skargę zarzuciła, że kwestionowany przez nią wyrok wydany został z naruszeniem przepisu art. 149 Ordynacji podatkowej, a więc przepisu prawa procesowego.

Podkreślić przy tym należy, że zarzut kasacyjny dotyczy naruszenia prawa materialnego może wchodzić w rachubę tylko wtedy, gdy stan faktyczny będący podstawą zaskarżonego wyroku nie jest kwestionowany. Jeżeli zaś w skardze kasacyjnej strona podważa ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku to może to uczynić skutecznie jedynie przez powołanie drugiej podstawy skargi kasacyjnej /naruszenie prawa procesowego/ poprzez wskazanie, że naruszone zostały i jakie przepisy postępowania dotyczące ustaleń faktycznych. Wymogom tym skarga kasacyjna Kazimierza S. nie odpowiada, gdy uwzględnić, że zarzuca ona błędność ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd w zakresie doręczenia stronie decyzji bez wskazania naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego. Mając to na uwadze, na podstawie art. 178 w związku z art. 193 powołanej na wstępie ustawy, orzeczono jak w sentencji.