Postanowienie NSA z 10 maja 2004 r., FSK 386/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 10 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Kazimierza S.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 1614/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA K. Nowak (spr.), Sędziowie NSA

Sprawa

w sprawie ze skargi Kazimierza S. Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego w Ś. na decyzję Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 1995 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

FSK 386/04

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej, a taka była sytuacja Kazimierza S., strona mogła, w terminie do dnia 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270/.

Art. 174 wskazanej ustawy stanowił, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwu podstawach:

• naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
• naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Równocześnie art. 176 ustawy wymagał aby skarga taka czyniła zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierała: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Skarga kasacyjna Kazimierza S. tym wymogom nie odpowiadała. Nie precyzowała zakresu żądania co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy, a Sąd będąc związany granicami skargi /art. 183 par. 1 ustawy/ nie mógł domyślać się intencji autora skargi. Nie wskazywała również podstaw zaskarżenia. Nie wystarczyło bowiem powtórzenie treści art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzuty skargi miały odnosić się do konkretnego naruszenia prawa materialnego bądź przepisów o postępowaniu przez sąd, który wydał kwestionowany wyrok. Autor skargi obowiązany był wskazać na czym, jego zdaniem, polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie konkretnego, powołanego przez ten Sąd przepisu prawa materialnego, bądź też jakie przepisy o postępowaniu Sąd naruszył i jaki istotny wpływ na wynik sprawy to naruszenie mogło wywrzeć.

W rozpoznanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucając wyrokowi NSA OZ we Wrocławiu naruszenie prawa materialnego wskazał na art. 149 Ordynacji podatkowej, który:

1. jest przepisem procesowym,
2. jak wynikało ze skargi był zastosowany przez organy podatkowe, a nie przez NSA. Chodziło bowiem o doręczenie decyzji wymiarowej, a nie pisma procesowego.

Wobec opisanych istotnych braków skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.