Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Urząd Skarbowy L. odmówił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "A." – Zakład Pracy Chronionej zwrotu podatku od towarów i usług za listopada 2000 r. w wysokości 54.551 zł.
Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...].
Zdaniem orzekających organów podatkowych spółce nie przysługiwało określone w art. 14 a ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) prawo do zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług albowiem w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu tj. w dniu 28 grudnia 2000 r., miała ona zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za grudzień 1996 r. w kwocie 110.077 zł. Okoliczność taka wykluczała zaś w świetle przepisu art. 14a ust. 7 pkt 2 powołanej wyżej ustawy - dokonanie zwrotu.
Nie podzielono przy tym stanowiska strony, która argumentowała, że decyzją z dnia [...] płatność podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 r. została rozłożona na 10 miesięcznych rat, zaś zgodnie z harmonogramem spłaty rat wynikających z tej decyzji, pierwsza rata stawała się wymagalna w dniu 12 stycznia 2001 r. co powoduje, że z chwilą wydania decyzji o rozłożeniu zaległości na raty, zaległość ta przestaje istnieć, jeżeli zostanie zapłacona w ratach w terminach określonych decyzją
Zdaniem organów obu instancji okoliczność rozłożenia zaległości podatkowej na raty nie powoduje, że zaległość taka przestaje istnieć.
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2003 r. sygn.akt I S.A./Łd 809/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi uchylił decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...].
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w sytuacji, gdy istniejąca zaległość podatkowa została rozłożona na raty nie można mówić o jej istnieniu. W sprawie podatnik był obowiązany do zapłaty kwoty 110.077 zł z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za grudzień 1996 r. z odsetkami. Należność ta jednak, decyzją Urzędu Skarbowego L. z dnia [...] została rozłożona na raty, przy czym termin płatności pierwszej raty przypadał na dzień 12 stycznia 2001 r.
Zdaniem Sądu oznacza to, że w dacie rozpatrywania wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. termin ten jeszcze nie upłynął, zaś istniejąca decyzja rozkładająca na raty zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 r. uchyliła skutki dotychczas obowiązującego terminu płatności wynikającego z art. 47 Ordynacji podatkowej. W związku z tym Sąd uznał, że w sprawie powstał stan prawny, zgodnie z którym w dacie złożenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług (28 grudnia 2000 r.) skarżący nie miał zaległości stanowiących dochody budżetu Państwa i był uprawniony do skorzystania z przywileju określonego w art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jego uchylenie lub zmianę w całości zarzucając, że narusza on prawo materialne przez błędną wykładnię art. 14a ust. 1 w związku z art. 14a ust. 7 pkt 2 powołanej wcześniej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez przyjęcie, że podatnik w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu podatku za listopad 2000 r. nie miał zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa, skoro zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za grudzień 1996 r. uprzednio stwierdzona decyzją organu podatkowego, a następnie rozłożona na raty.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. udzielenie podatnikowi ulgi w postaci rozłożenia zaległości podatkowej na raty nie niweczy faktu, że zaległość ta nadal istnieje. Wydanie decyzji w sprawie rat powoduje bowiem stosownie do art. 49 § 1 Ordynacji podatkowej – jedynie ułatwienie podatnikowi wywiązania się z zadłużenia wobec budżetu Państwa.
Odpowiadając na skargę kasacyjną pełnomocnik A. Spółka z o.o. wniósł o jej oddalenie podzielając pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Trafny jest zarzut skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., że w zaskarżonym wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni art. 14a ust. 1 w związku z art. 14 a ust. 7 pkt 2 powołanej wcześniej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz w związku z art. 51 § 1 i 2 i art. 48 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
Stosownie bowiem do art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w 1000 r. prowadzący zakład pracy chronionej i zakład aktywności zawodowej miał prawo w zakresie działalności tego zakładu, do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług, według zasad określonych w art. 14a ust. 2- 6 tej ustawy. W przepisie art. 14a ust. 7 pkt 2 określono jednak warunek, że wskazanych wyżej zasad nie stosuje się do podatników, u których w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu podatku występowały zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu Państwa.
Samo pojęcie zaległości podatkowej zdefiniowane zostało w art. 51 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami za zaległość podatkową uznano zarówno podatek nie zapłacony w terminie płatności jak i nie zapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek lub ratę podatku.
Jak to się stwierdza w piśmiennictwie (zob. B.Brzeziński. M.Kalinowski, M.Masternak i A. Olesińska "Ordynacja podatkowa – Komentarz", Toruń, 2002r., str. 203) art. 51 Ordynacji podatkowej rozszerza więc formułę pojęciową pojęcia zaległości podatkowej i powoduje, że wszystkie trzy rodzaje wymienionych wyżej, nie uiszczonych w terminie należności, mają status zaległości podatkowej.
W tej sytuacji uzasadniony staje się wniosek, że rozłożenie – na podstawie art. 48 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej - zapłaty zaległości podatkowej na raty nie spowoduje skutku w postaci likwidacji samej zaległości podatkowej. Samo brzmienie powołanego wyżej przepisu wskazuje bowiem wyraźnie, że ulga podatkowa w nim określona dotyczyć może bądź to "zapłaty podatku" (art. 48 § 1 pkt 1) bądź "zapłaty zaległości podatkowej" (art. 48 § 1 pkt 2).
Nie można zatem zgodzić się z poglądem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, iż z chwilą rozłożenia na raty zaległości podatkowej nie zapłacony w terminie podatek przestaje być zaległością podatkową. Zaległość ta nadal bowiem istnieje, a wygaśnie ona dopiero z momentem zapłaty całości zaległego podatku wraz z odsetkami.
Zauważyć przy tym trzeba, że określona w art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zasada, że zwrotu wpłaconej kwoty podatku zakładom pracy chronionej lub zakładom aktywności zawodowej nie dokonuje się w odniesieniu do podatników, u których w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu wystepują zaległości podatkowe w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa uległa modyfikacji dopiero na mocy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 153, poz. 1272)
Wprowadzona ta ustawą zmiana polegała na umożliwieniu zwrotu podatku tym podatnikom, u których w dniu złożenia wniosku zaległości podatkowe objęte były decyzją właściwego urzędu skarbowego o ich rozłożeniu na raty, pod warunkiem terminowej wpłaty poszczególnych rat przypadających do zapłaty w dniu złożenia wniosku.
Zmiana ta miała niewątpliwie charakter normatywny, a nie jedynie wyjaśniający.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec, jak w sentencji.
EL