Uzasadnienie
Art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu administracyjnym /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ dopuścił możliwość wniesienia, w terminie do 31 marca 2004 r., skargi kasacyjnej w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego.
Takie okoliczności w sprawie Jerzego R. wystąpiły.
Równocześnie jednak należało mieć na uwadze, że wskazany przepis odsyłał do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270/.
Skarga kasacyjna, aby mogła stać się przedmiotem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego musi być oparta na ściśle określonych podstawach zaskarżenia /art. 174 Prawo o postępowaniu.../ i spełniać przepisane wymogi formalne. Art. 175 par. 1 i par. 3 wskazanej ustawy wprowadził tzw. "przymus adwokacki". Skarga kasacyjna może być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach podatkowych przez doradcę podatkowego.
Skarga kasacyjna wniesiona do Sądu przez Jerzego R. nie pozostawiała wątpliwości co do tego, że została sporządzona przez niego samego. Skarżący nie wykazał równocześnie, iż należy do grupy innych osób - wymienionych w art. 175 par. 2 Prawa... - uprawnionych od osobistego s p o r z ą d z e n i a skargi /jest sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem nauk prawnych/.
Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny miał obowiązek, wynikający z art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucenia skargi.