Wyrok NSA z 4 listopada 2004 r., FSK 574/04

Sąd

FSK 574/04 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2004r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Marioli Z.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 15 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 2407/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal Sędziowie NSA Jerzy Rypina (spr.) Janusz Zubrzycki
Jan Jaworski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Marioli Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 23 października 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 maja 2003 r. /I SA/Łd 2407/01/ Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi oddalił skargę Marioli Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 23 października 2001 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2001 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób prawidłowy ustaliło, iż na nieruchomości w T. stanowiącej współwłasność Marioli Z. /2/3 całości/, Wiesława i Szymona Z. /po 1/6 części/ prowadzona jest działalność gospodarcza w zakresie usług hotelarskich, organizowanie i prowadzenie szkoleń, oraz że Mariola Z. i Szymon Z. są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./.

W ocenie Sądu, budynek w którym prowadzi się działalność hotelarską jest budynkiem związanym z działalnością gospodarczą, a fakt wykorzystywania części tego budynku do celów mieszkalnych nie ma dla tej oceny prawnej znaczenia. Również czasowe zawieszenie działalności ośrodka wypoczynkowego w okresie jesienno-zimowym, na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie stanowi zmiany przeznaczenia budynków, gdyż nie zmienia się przez to sam zamiar wykorzystania budynków do celów gospodarczych.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo opodatkowały grunty na podstawie art. 5 ust. 4 cyt. ustawy, bowiem w myśl tego przepisu, za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w szczególności wymienione w pkt 1-4 ust. 3 cytowanego artykułu. Stanowiące przedmiot opodatkowania zabudowane grunty o powierzchni 1 ha 58 arów zostały nabyte jako zorganizowana część przedsiębiorstwa przez trzech współwłaścicieli, z których dwóch jest przedsiębiorcami. Skoro art. 5 ust. 3 ustawy kwalifikację gruntów wiąże z pozostawaniem owych gruntów w posiadaniu przedsiębiorcy, to bez wątpienia sporne grunty stanowią "grunty związane z działalnością gospodarczą". Sąd powołał się na wyrok pięciu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r. FPK 3/00 /ONSA 2001 nr 4 poz. 150/.

Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego prowadzenia działalności leśnej na spornych gruntach, uznając za uzasadnione twierdzenie organu samorządowego, że dokonanie nasadzeń na nieruchomości zmierzało do realizacji głównego celu gospodarczego, a nie do prowadzenia działalności leśnej.

Sąd nie podzielił również zarzutu skargi, który dotyczył opodatkowania budynku z podpiwniczeniem murowanym. Sąd odwołał się do treści protokołu badania dokumentów i ewidencji sporządzonego przez Inspektora Kontroli Skarbowej, z treści którego wynika, że "obiekt magazynu pomocniczego hotelu posiada ściany i pokrycie dachowe, którym jest zabezpieczony przed przeciekami strop nad budynkiem". W ocenie Sądu, argument o przeznaczeniu budynku do rozbiórki pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż budynek został odtworzony i jest wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej i nie został poddany rozbiórce.

W skardze od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi Mariola Z. wniosła o jego uchylenie i o zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła wyrokowi:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez zastosowanie stawki jak od gruntów związanych z działalnością gospodarczą do gruntów będących w posiadaniu osoby nie będącej przedsiębiorcą, a także do gruntów związanych z produkcją leśną, art. 5 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, przez zastosowanie stawki jak od budynków związanych z działalnością gospodarczą do części budynku nie związanej z działalnością gospodarczą, art. 3 ust. 4 cyt. ustawy, przez opodatkowanie obiektu nie posiadającego pokrycia dachowego, a zatem nie będącego budynkiem w rozumieniu ustawy,
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej przez nie zapewnienie stronie - tj. pozostałym współwłaścicielom nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania w podatku od nieruchomości, udziału w postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Stanowiący podstawę kasacji zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien być ukierunkowany na wskazanie uchybień w postępowaniu Sądu a nie Izby Skarbowej. Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w postępowaniu przed tym sądem, w sprawach z zakresu prawa podatkowego nie miał zastosowania art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej, a więc jest on oczywiście chybiony.

Przechodząc do zarzutu naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 5 ust. 3, art. 5 ust. 2 i art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzić należy, iż jest on bezzasadny.

Podstawa kasacji przewidziana w art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a polegająca na naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oznacza błędne subsumowanie faktów ustalonych w toku postępowania administracyjnego pod stan faktyczny abstrakcyjnie określony w przepisie.

Autor skargi zarzucając wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie kwestionuje faktycznie ustalenie organów podatkowych, uznane przez Sąd za prawidłowe, a dotyczące kwalifikacji prawnej opodatkowanych nieruchomości. Powyższy zarzut nie może mieć znaczenia przy rozpoznawaniu niniejszej kasacji, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami dokonanymi w toku postępowania administracyjnego potwierdzonymi zaskarżonym wyrokiem, w zakresie, w jakim dotyczą one faktycznej podstawy rozstrzygnięcia, jeżeli jednocześnie brak jest zarzutu, iż są to ustalenia błędne z uwagi na uchybienia konkretnemu przepisowi proceduralnemu. Innymi słowy oznacza to, że przy rozpoznawaniu przedmiotowej skargi kasacyjnej brak jest możliwość i podstaw do kwestionowania: iż budynek, w którym prowadzi się działalność gospodarczą, a który jest częściowo wykorzystywany dla celów mieszkalnych - nie jest budynkiem związanym z działalnością gospodarczą, że "obiekt" objęty podatkiem od nieruchomości nie posiada pokrycia dachowego oraz że część gruntów pozostaje w posiadaniu osoby nie będącej przedsiębiorcą, a także że część gruntów jest związanych z produkcją leśną.

Wychodząc z założenia, że nie ma podstaw formalnoprawnych do kwestionowania ustaleń faktycznych będących przedmiotem oceny sądu I instancji w toku postępowania wywołanego skargą kasacyjną, należy jednocześnie stwierdzić, iż ocena prawna tych ustaleń w kategoriach pojęciowych zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, nie nasuwa zastrzeżeń. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Skoro nabyta na współwłasność zorganizowaną część przedsiębiorstwa, grunty związane z tą działalnością podlegają stawce przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bez wątpienia zasadzenie roślin, krzewów, trawa i drzew na gruntach związanych z działalnością gospodarczą nie stanowi, iż grunty te stały się związane z produkcją leśną. Tym bardziej, iż z porozumienia współwłaścicieli z dnia 27 stycznia 1996 r. wynika, że zobowiązali się oni do partycypowania w remontach i naprawach posiadłości w celu przywrócenia ich pierwotnych cech użytkowych umożliwiających stworzenia i wykorzystywanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej miedzy innymi poprzez zakup naniesień roślinnych w postaci krzewów, drzew, traw.

Również nie ulega wątpliwości, że przeznaczenie budynku do rozbiórki jest bez znaczenia dla ustalenia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Natomiast oparcie się Sądu, przy ocenie kwestionowanego obiektu jako budynek w rozumieniu art. 3 ust. 4 cyt. ustawy, na protokole badania dokumentów i ewidencji podpisanych przez Mariolę Z., należy uznać za całkowicie uzasadnione.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.