Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 października 2003 r. /SA/Bd 1351/03/ Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy oddalił skargę Marii T. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 24 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego za 1999 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu w kwocie 20.732,30 zł.
Z ustaleń faktycznych Sądu wynika, że skoro podatniczka z mężem w załącznikach do rocznego zeznania /PIT-D i PIT-0/ wykazali wydatki w kwocie 11.552,07 zł, koszty utrzymania w wysokości 12.550 zł i dokonali w roku podatkowym wpłat do banków w kwocie 171.746.61 zł to łącznie ich wydatki w 1999 r. wyniosły 195.849,68 zł. Natomiast jako przychód wskazali: kwotę 30.226,46 zł stanowiącą wynagrodzenie męża podatniczki i kwotę 80.000 zł należną skarżącej z tytułu spłaty odziedziczonego majątku. Do wpływów /przychody/ zaliczyć należy także 17.454,92 zł stanowiącą wypłatę z posiadanych przez podatniczkę i jej męża na dzień 1 stycznia 1999 r. oszczędności w wysokości 55.282,55 zł. Pozostała część tych oszczędności nie została w roku podatkowym wypłacona. Oznacza to, że wpływy /przychody/ podatniczki i jej męża w 1999 r. wyniosły 127.681,38 zł. Tymczasem organy podatkowe przyjęły wpływy w wysokości wyższej bo 140.563,23 zł, a więc korzystniejszej dla strony. Różnica między wyliczeniem podstawy opodatkowania przyjętej przez Sąd /68.168,30 zł/, a organy podatkowe /55.286,45 zł/ wynikła zdaniem Sądu z błędnie uwzględnionej przez organy podatkowe kwoty wypłat z oszczędności dokonanych przez małżonków T. w roku podatkowym. Jednakże mimo tego Sąd stwierdził, że z uwagi na niemożność orzekania na niekorzyść skarżącej - zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. zwana dalej ustawą o NSA/ - Sąd nie mógł wzruszyć zaskarżonej decyzji.
Powyższy wyrok - Maria T. działająca przez pełnomocnika doradcę podatkowego - zaskarżyła skargą kasacyjną w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm. zwana dalej przepisami wprowadzającymi/. W skardze podniesiono zarzut "naruszenia prawa materialnego w związku z czym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonej decyzji organu podatkowego i umorzenie postępowania podatkowego oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej sformułowano także zarzut, iż "decyzja administracyjna została wydana w rażącym naruszeniem prawa i wyrok Sądu oddalający skargę na taką decyzję jest również wydany z rażącym naruszeniem prawa". Ponadto /zdaniem pełnomocnika skarżącej/ organy podatkowe dopuściły się rażącego naruszenia przepisów art. 121 par. 1, art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 zwana dalej ord. pod./, a także art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm. zwana dalej u.p.d.o.f./.
W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej stwierdził, że stan faktyczny sprawy rozumiany jako przyjęte kwoty wpływów i wypływów jest w sprawie niekwestionowany tak przez organy podatkowe, podatniczkę a także przez Sąd. Kwestią sporną jest natomiast kwota 80.000 zł, którą organy podatkowe sytuują po stronie wpływów jak i wypływów a skarżąca uważa iż została ona pominięta po stronie wpływów.
W związku z tym pełnomocnik skarżącej przedstawił własną metodologię wyliczenia ewentualnego przychodu do opodatkowania, która wykazała, że skarżąca nie osiągnęła przychodów ze źródeł nieujawnionych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniósł o odrzucenie względnie o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu tego pisma podkreślono, że skarżąca wbrew obowiązkowi z art. 174-176 w zw. z art. 183 p.p.s.a. nie wskazuje przepisów prawa materialnego, które miałby naruszyć Sąd. Ogólnikowe tylko wskazanie naruszenia prawa materialnego nie jest wystarczające do prawidłowego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu.
Przystępując do oceny przedstawionych wyżej podstaw i wniosków kasacyjnych należy wskazać, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona w trybie art. 101 przepisów wprowadzających co oznacza, że do skargi kasacyjnej wniesionej na tej podstawie prawnej należy stosować także przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a./. Skarga taka przysługuje stronie od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny a z mocy powyższego przepisu także wydanego przez NSA przed 1 stycznia 2004 r.
Stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza tym zgodnie z art. 176 tej ustawy skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Tymczasem z treści przedstawionej wyżej skargi kasacyjnej wynika, iż skarga ta została wprawdzie wniesiona tak jak wskazuje to art. 101 przepisów wprowadzających w zw. z art. 173 par. 1 p.p.s.a. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r. to jednak ograniczyła się do powtórzenia treści przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. bez wskazania tych przepisów prawa materialnego, które zdaniem skarżącej zostały przez Sąd orzekający naruszone. Co więcej wskazana podstawa kasacyjna nie została w żadnej mierze uzasadniona. Treść powołanych przepisów art. 174 pkt 1 oraz art. 176 p.p.s.a. wskazują, że autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego wykazując przy tym na czym polegała ich błędna wykładnia i właściwe /niewłaściwe/ zastosowanie. W tej sprawie autor nawet nie podał na czym naruszenie prawa materialnego /i których przepisów/ polegało. Wprawdzie godzi się podkreślić, że także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 59 ustawy o NSA w zw. z art. 328 par. 2 Kpc nie wskazał podstawy prawnej wyroku rozumianej jako przytoczenie przepisów prawa, to jednak nie zwalniało to autora skargi kasacyjnej od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
Wskazano wprawdzie na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej i art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. jednakże ich naruszenie i to rażące przypisano organom podatkowym ale nie sądowi. Wyżej podkreślono zaś, że skarga kasacyjna może dotyczyć wyłącznie wyroku sądu, a nie decyzji administracyjnej.
W tym stanie sprawie skarga kasacyjna jako nieuzasadniona podlega na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddaleniu.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 par. 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 1800zł.