Postanowienie NSA z 25 czerwca 2004 r., FSK 656/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Henryka W.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 26 listopada 2003 r. sygn. akt I SA/Lu 291/03

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Borkowski

Sprawa

w sprawie ze skargi Henryka W. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 12 marca 2003 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W dniu 29 marca 2004 r. Henryk W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 26 listopada 2003 r. I SA/Lu 291/03. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia podano, że decyzją z dnia 19 grudnia 2002 r. Izba Skarbowa w L. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. Organ pierwszej instancji ustalił w trakcie wszczętego wnioskiem strony z dnia 15 listopada 2002 r. postępowania restrukturyzacyjnego dotyczącego zaległości z tytułu podatku dochodowego w formie karty podatkowej za lata 2000 - 2002, że Zarząd Gminy M., na terenie której prowadzona była działalność gospodarcza nie podjął uchwały o restrukturyzacji należności stanowiących jej dochód. Brak takiej uchwały powoduje nieobjęcie ww. zaległości restrukturyzacją, co uzasadnia umorzenie postępowania. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wniósł o jej uchylenie wskazując na naruszenie przepisów art. 34 Konstytucji, art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców i art. 2 ust. 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zw. z art. 3 pkt 3 lit. "a" ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2002, oraz naruszenie art. 7 w zw. z art. 15 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto zaskarżona decyzja narusza art. 120, art. 121, art. 122 i art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa. Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko organu pierwszej instancji opierając się na treści przepisów art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144, poza 930 ze zm./ i art. 3 pkt lit. "e" ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2002 /Dz.U. nr 150 poz. 983 ze zm./ oraz art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. W skardze strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego przedstawiła przebieg postępowania w sprawie oraz przytoczyła obszerne fragmenty uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji. Strona skarżąca twierdzi, że nie przedłożyła uchwały Rady Gminy M. ale nie miała na to wpływu bowiem uchwała taka nie została podjęta.

Sąd oddalając skargę podzielił stanowisko organów podatkowych, że na podstawie wskazanych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców oraz ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, niezbędnym warunkiem do objęcia restrukturyzacją zadłużenia z tytułu karty podatkowej jest przedstawienie organowi restrukturyzacyjnemu uchwały podjętej przez organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W sprawie bezsporny natomiast pozostaje fakt, że taka uchwała nie została podjęta przez Radę Gminy M. Oznacza to, iż - wobec braku uchwały - należności objęte wnioskiem skarżącego nie mogły zostać objęte restrukturyzacją. Prawidłowo zatem, wobec braku podstaw prawnych i faktycznych organ podatkowy umorzył postępowanie, jako bezprzedmiotowe.

W skardze kasacyjnej zarzucono wskazanemu wyrokowi, naruszenie art. 34 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 175. par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że sporządza ją sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skargę kasacyjną może również sporządzić w sprawach obowiązków podatkowych doradca podatkowy. Z powyższego przepisu wynika, że skarga kasacyjna jest objęta przymusem adwokackim i brak sporządzenia jej przez osobę uprawnioną wyklucza możliwość jej rozpatrzenia. Strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną osobiście, pomimo, że nie spełnia żadnego z wymienionych wyżej wymagań.

Z tych też względów należy uznać, że skarga kasacyjna strony skarżącej nie spełnia wymagań określonych w art. 175 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w oparciu o art. 180 w związku z art. 178 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.