Uzasadnienie
W dniu 30 marca 2004 r. Janina i Adolf J. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 8 marca 2003 r. I SA/Ka 2563-2564/02 w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r. i 1998 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
Skargę kasacyjną wniesiono 30 marca 2004 r., a zatem w terminie, jednak zgodnie z art. 175 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że sporządza ją sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skargę kasacyjną może również sporządzić w sprawach obowiązków podatkowych doradca podatkowy /art. 175 par. 3 pkt 1/. Z powyższego przepisu wynika, że skarga kasacyjna, jest objęta przymusem adwokackim. Nie sporządzenie jej zatem przez osobę wskazaną w powołanych wyżej przepisach prawa oznacza, że taki środek zaskarżenia jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.
W rozpatrywanej sprawie podatnicy wnieśli skargę kasacyjną osobiście, wobec czego, stosownie do przepisu art. 180 w związku z art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.