Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2003 r. SA/Bk 223/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę Sławomira S. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 16 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj i lipiec 1999 r.
W uzasadnieniu wyroku podano, że Izba Skarbowa w B. w wymienionej decyzji ustaliła, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą pod firmą "Pośrednictwo handlowe - Sławomir S." w maju i lipcu 1999 r. obniżył podatek naliczony wynikający z faktur zakupu towarów, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Kontrola skarbowa wykazała, faktury zakupu tuszy i tonerów opatrzone pieczęcią firmy "N." i podpisem wystawcy Norberta P. nie dokumentowały sprzedaży pomiędzy osobami wymienionymi w tych fakturach. Norbert P. podczas przesłuchań w charakterze podejrzanego stwierdził, że on sam nigdy nie sprzedawał tuszy i tonerów podmiotom gospodarczym z B. i S. Okoliczność tę potwierdził w protokole z dnia 3 czerwca 2002 r. Robert P. wyjaśniał, że nabył na giełdzie komputerowej w W. pieczątki o treści "Spółka z o.o. F.K." i tą pieczątką dokumentował nabycie towarów między innymi odprzedanych firmie Sławomira S. Zeznał nadto, że wystawiał osobiście fikcyjne faktury sprzedaży towarów na rzecz należącej do niego firmy "N.".
Organy podatkowe obu instancji uznały, że wystawione przez "N." faktury sprzedaży towarów na rzecz firmy skarżącego nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży i dlatego stosownie do przepisów par. 54 ust. 4 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1014 ze zm./ faktury te nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w tych fakturach. Stwierdzono ponadto, że podatek należny wynikający z przedmiotowych faktur nie został rozliczony z urzędem skarbowym.
W skardze do Sądu Sławomir S. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. poprzez ustalenie, że przedmiotowe faktury stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. Ponadto wywodzono w skardze, że decyzje organów podatkowych wydane w sprawie naruszały art. 535 w związku z art. 83 i art. 58 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że skarżący dokonywał fikcyjnych umów kupna-sprzedaży, bez podania na tę okoliczność dowodów.
W zaskarżonym wyroku Sąd podzielił stanowisko zajęte w sprawie przez organy podatkowe nie stwierdzając, aby naruszyły one prawo przy wydawaniu decyzji z dnia 16 stycznia 2003 r. Sąd wskazał, że skarżący wyjaśnił na rozprawie, iż nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne lub karne skarbowe związane z prowadzonym handlem tuszami i tonerami. Dlatego też Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o dowody zebrane w aktach sprawy. Sąd uznał, że w rozpoznanej sprawie nie ma wątpliwości, w świetle dowodów w postaci zeznań wystawcy faktur Norberta P., że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży wymienionych w nich towarów. Skoro więc obniżenia podatku skarżący dokonał na ich podstawie, to nie mogły one stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku lub zwrotu podatku naliczonego, co wynika wprost z regulacji zawartej w par. 54 ust. 4 pkt 5 lit. "a" powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Sławomir S., poprzez swojego pełnomocnika, wniósł o uchylenie w całości wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 26 sierpnia 2003 r. SA/Bk 223/03. Zarzucono temu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w postaci obrazy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w związku z par. 54 ust. 4 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./.
Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez obrazę przepisów art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w związku z art. 187 par. 1, art. 190 par. 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że w zaskarżonym wyroku Sąd niezasadnie przyjął, że w sprawie niniejszej występują okoliczności uzasadniające zastosowanie przepisu uniemożliwiającego dokonanie odliczenia podatku od towarów i usług. Sąd bezkrytycznie uznał, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży. Załączono do skargi kasacyjnej odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 stycznia 2004 r. SA/Bk 862/03, dotyczącego sprawy, w której podatnik dokonywał tożsamych transakcji z firmą "N." Norberta P., którym to wyrokiem Sąd uchylił rozstrzygnięcie organu odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej nie jest uzasadniona.
Stosownie do przepisu art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod uwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd jest związany zarzutami wymienionymi w skardze i nie może podejmować z własnej inicjatywy działań kontrolnych zmierzających do ustalenia również innych wad zaskarżonego orzeczenia niż w niej podane.
Jest jednak oczywiste, że kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji może być dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny jedynie w wypadku, gdy prawidłowo zostaną sformułowane zarzuty skargi kasacyjna, umożliwiając w ten sposób dokonania tej kontroli. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznanej sprawie.
Stwierdzić należy, że w skardze kasacyjnej jej autor polemizuje przede wszystkim ze stanem faktycznym ustalonym w zaskarżonym wyroku oraz dokonaną jego oceną. Wywodzi, że Sąd niezasadnie przyjął, iż w sprawie występują okoliczności uzasadniające zastosowanie cytowanego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów, uniemożliwiającego odliczenie podatku naliczonego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Kwestionując ustalony w sprawie stan faktyczny skarżący przywołuje w zarzutach kasacyjnych przepisy art. 52 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z art. 187 par. 1, art. 190 par. 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Są to zarzuty niewłaściwie sformułowane. Art. 52 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nakazuje Sądowi orzekanie na podstawie akt sprawy, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 39 ust. 1 ustawy. Te ostatnie w sprawie nie występują. Natomiast treść wyroku, biorąc pod uwagę akta sprawy, nie potwierdzają twierdzenia skarżącego, że Sąd nie orzekał w sprawie w oparciu o nie. Zarzuty naruszenia z kolei wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej nie mają samodzielnego bytu prawnego, gdyż przepisy te nie były bezpośrednio stosowane przez Sąd. Wynika to z brzmienia art. 59 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który przewiduje odpowiednie stosowanie wymienionych w nim przepisów Ordynacji podatkowej. Jednak ten przepis ustawy nie został w skardze kasacyjnej wymieniony, co czyni nieuzasadnionymi jej zarzuty dotyczące naruszenia w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania.
Wadliwość zarzutów skargi w omawianym zakresie powoduje, że stan faktyczny w oparciu, o który Sąd orzekał w sprawie, jak i jego ocena nie zostały nimi skutecznie zakwestionowane. Skoro tak to Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że Sąd naruszył w przedmiotowym wyroku prawo materialne poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Prawidłowo bowiem zastosowano do ustalonego stanu faktycznego wymienione w skardze kasacyjnej normy prawa materialnego i dokonano właściwiej ich wykładni uznając, że sporne faktury VAT nie mogły stanowić podstawy do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 184 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku.