Postanowienie NSA z 25 czerwca 2004 r., FSK 734/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Stanisława S.

Od orzeczenia

od wyroku naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 3 października 2003 r. sygn. akt. SA/Rz 2579/01

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Borkowski

Sprawa

w sprawie ze skargi Stanisława S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 września 2001 r. (...) w przedmiocie: odmowy umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W dniu 26 marca 2004 r. Stanisława S. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie z dnia 3 października 2003 r. SA/Rz 2579/01. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podano między innymi, że decyzją z dnia 25 lipca 2001 r. Burmistrz Gminy B. /po dwukrotnym wcześniejszym uchylaniu jego rozstrzygnięć przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K./ odmówił umorzenia IV raty podatku - łącznego zobowiązania pieniężnego za 2000 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że wniosek Stanisławy S. nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w dacie wydania decyzji nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności obniżające zdolność płatniczą wnioskodawczyni. W odwołaniu od powyższej decyzji Stanisława S. zarzuciła, że twierdzenia organu pierwszej instancji były w większości nieprawdziwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, powołując się na fakt, że decyzja wydana przez Burmistrza jest decyzją uznaniową. Organ pierwszej instancji dysponował pełnym materiałem dowodowym i przeprowadził jego analizę z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 67 par. 11 Ordynacji podatkowej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Stanisława S. wniosła o wezwanie pełnomocnika do wyjaśnienia sprawy z uwagi na jej skomplikowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie w powołując się na art. 21 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że dokonując kontroli decyzji uznaniowych Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do badania czy orzekające w sprawie organy zachowały obowiązujące przepisy postępowania podatkowego. Niezależnie od tego czy stwierdzą brak przesłanek do umorzenia czy też ich istnienie, mają swobodę orzekania w tym zakresie. Swoboda ta nie oznacza jednak dowolności i w uzasadnieniu decyzji niekorzystnej dla podatnika organ podatkowy ma obowiązek wykazania, dlaczego załatwiono sprawy w sposób zgodny z żądaniem podatnika. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe sprostały tym wymogom, poprzez ustalenie sytuacji materialnej strony skarżącej i oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób nie przekraczający swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył przedmiotową sprawę nie będąc w posiadaniu całego materiału dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 175. par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że sporządza ją sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skargę kasacyjną może również sporządzić w sprawach obowiązków podatkowych doradca podatkowy. Z powyższego przepisu wynika, że skarga kasacyjna jest objęta przymusem adwokackim i brak sporządzenia jej przez osobę uprawnioną wyklucza możliwość jej rozpatrzenia. Strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną osobiście, pomimo, że nie spełnia żadnego z wymienionych wyżej wymagań.

Z tych też względów należy uznać, że skarga kasacyjna strony skarżącej nie spełnia wymagań określonych w art. 175 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w oparciu o art. 180 w związku z art. 178 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.