Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2005 r., FSK 767/04, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną Włodzimierza P. od wyroku NSA OZ w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2003 r., I SA/Gd 758/01, orzekając jednocześnie o zwrocie na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu w kwocie 50 zł. W motywach orzeczenia wskazano, iż skarga kasacyjna nie została należycie opłacona. Zgodnie bowiem z par. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ skargi na postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym podlegają wpisowi stałemu w kwocie 100 zł. Z kolei par. 3 tego rozporządzenia stanowi, że od skargi kasacyjnej wpis wynosi połowę wpisu od skargi nie mniej jednak niż 100 zł. W dacie wydawania postanowienia z akt sprawy wynikało, że skargę kasacyjną reprezentujący skarżącego radca prawny opłacił wpisem w kwocie 50 zł.
Mając na względzie powyższe regulacje, Sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, a o zwrocie wpisu orzekł zgodnie z art. 232 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W dniu 25 kwietnia 2005 r. wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek Skarżącego o sprostowanie powyższego orzeczenia w następujący sposób:
- - w punkcie drugim sentencji winno być "zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 zł"
- - w uzasadnieniu winno być "skargę kasacyjną radca opłacił wpisem w kwocie 2 x 50 zł, tj. w dniu 26 marca 2004 r. i w dniu 30 marca 2004 r."
Uzasadniając swoje żądanie skarżący podniósł, iż skarga kasacyjna została wniesiona w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, stąd mimo, iż wpis został uiszczony w dwóch ratach, to jednak przed upływem terminu do złożenia skargi /31 marca 2004 r./, tj. w dniu 30 marca 2004 r. Jako dowód przedstawiono potwierdzenia wykonania przelewów: z dnia 26 marca 2004 r. na kwotę 50 zł oraz z dnia 30 marca 2004 r. na kwotę 50 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie może zostać uwzględniony.
Stosownie do przepisu art. 156 par. 1 w zw. z art. 166 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Mając na względzie, że art. 156 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma takie samo brzmienie jak art. 350 par. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego /Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm./, uznać należy, że aktualne w przedmiotowej sprawie są poglądy dotyczące wniosku o sprostowanie wyroku, wypracowane w doktrynie i orzecznictwie na tle prawa procesowego cywilnego. Na tle przedstawionego stanu faktycznego aktualny jest pogląd wyrażony w doktrynie, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć przeoczenia, jakiego Sąd się dopuścił przy powzięciu swej decyzji in merito, tj. przy rozstrzygnięciu sporu. Nie podlega więc sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem, żądanie bowiem sprostowania takiego uchybienia procesowego nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia /por. Kodeks postępowania cywilnego - Komentarz, pod red. K. Piaseckiego, Warszawa 2001 r., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 1976 r., II CZ 97/76/.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, który w postanowieniu z dnia 10 marca 1966 r. /II CZ 19/66/ stwierdził, iż zasądzenie przez Sąd w wyroku niższej czy też wyższej kwoty, niż należało, nie stanowi oczywistej omyłki sądu w rozumieniu art. 350 par. 1 Kpc. Sprostowanie bowiem wyroku jest niedopuszczalne, jeżeli prowadziłoby do ponownego w innym sensie rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że treść sentencji postanowienia z dnia 28 lutego 2005 r. jest zgodna z treścią jego uzasadnienie, określenie kwoty wpisu podlegającej zwrotowi było wynikiem przeprowadzonego przez Sąd procesu ustalania stanu faktycznego, wykładni i stosowania prawa, nie zaś niedokładnością, błędem pisarskim albo rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, która mogłaby być sanowana w procedurze sprostowania orzeczenia.
W świetle powyższych rozważań, żądanie skarżącego nie może zostać spełnione w tym trybie. Skoro bowiem Sąd - zdaniem Skarżącego - orzekał w oparciu o niekompletny materiał dowodowy /w aktach sprawy znajdowało się potwierdzenie przelewu jedynie pierwszej z dokonanych wpłat/ i w konsekwencji wadliwie zastosował art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to okoliczność ta może stanowić postawę dla ewentualnej skargi o wznowienie postępowania.
W przypadku uznania, że istniał obowiązek równoczesnego wniesienia skargi kasacyjnej i prawidłowo obliczonego wpisu stałego zwrot kwoty 50 zł wniesionej w dniu 30 marca 2004 r. nastąpi w oparciu o odrębne postanowienie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 par. 1 i 2 w zw. z art. 166 i art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.