Wyrok NSA z 15 grudnia 2004 r., FSK 805/04

Sąd

FSK 805/04 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2004r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Lidii S.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 755/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak Sędziowie NSA Krystyna Nowak (spr.) Jan Zając
Jan Jaworski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Lidii S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 10 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1999 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 17 lipca 2003 r. I SA/Wr 755/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu oddalił skargę Lidii S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z 10 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1999 r.

Z uzasadnienia wyroku wynikało, że w dniu 1 stycznia 1999 r. Lidia S. była właścicielką niezabudowanych gruntów o pow. 11,3517 ha we wsi C. Grunty te zakupiła - 15 grudnia 1997 r. i 12 lutego 1998 r. - od sp. z o.o. "U.", a w dniu 1 września 1998 r. wydzierżawiła je sp. z o.o. "G." w celu eksploatacji znajdujących się na nich złóż granitów.

W ocenie Sądu, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym i leśnym, zaś zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 opodatkowaniu takiemu podlegały nawet grunty objęte tymi przepisami, ale związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza i leśna. Za grunty związane z działalnością gospodarczą uważało się grunty pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy.

Skarżąca całość będących jej własnością gruntów wydzierżawiła, jw., sp. "G." z W. w celu przeprowadzenia badań znajdujących się tam złóż granitów, uzyskania koncesji i podjęcia wydobywania tych kopalin. Działania te dzierżawca podjął niezwłocznie i już w dniu 4 grudnia 1998 r. uzyskał od Wojewody (...) koncesję na wydobywanie marmuru ze złoża "C. I". Zatem już we wrześniu 1998 r. grunty znalazły się w posiadaniu zależnym przedsiębiorcy - sp. z o.o. "G.". W związku z tym na skarżącej jako właścicielce gruntów, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Lidia S. wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając Sądowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 3 i art. 5 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka, wykonująca zawód radcy prawnego, wskazała, iż:

• skarżąca jest właścicielką gruntów objętych przepisami o podatku rolnym lub leśnym, które na okres od 1.09.1998 r. do 31.12.2000 r. wydzierżawiła spółce "G.",
• w przekonaniu skarżącej grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym jedynie wyjątkowo mogą być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie podlega wykładni rozszerzającej, na co zwrócił uwagę NSA w uchwale 5 sędziów z 2.04. 2001 r. /ONSA 2001 nr 4 poz. 150/,
• na gruntach rolnych i leśnych nie jest dopuszczalne prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna-vide ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych lub leśnych oraz ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - bez uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej,
• w rozpoznawanej sprawie dzierżawca nie podjął na wydzierżawionych od skarżącej gruntach działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin. Dokonywanie wykładni art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie było możliwe bez uwzględnienia całej regulacji dotyczącej danej dziedziny stosunków. W uchwale 5 sędziów z 2 kwietnia 2001 r. NSA zwrócił uwagę, iż określając przedmiot opodatkowania, ustawodawca użył w art. 3 określenia "grunty związane z działalnością gospodarczą" innego niż w art. 5 ust. 3,
• przyjęcie, że wyłącznie posiadanie decyduje o związaniu gruntu z działalnością gospodarczą byłoby uprawnione w odniesieniu do gruntów nie objętych przepisami o podatku rolnym lub leśnym. W stosunku bowiem do tych gruntów dokonując nowelizacji przepisów z dniem 1 stycznia 1997 r. ustawodawca oparł się wyłącznie na kryterium podmiotowym związania gruntu z działalnością gospodarczą. Natomiast w stosunku do gruntów objętych przepisami o podatku rolnym lub leśnym samo ustalenie posiadania nie wystarczało, skoro art. 3 ust. 1 pkt 4 stanowiło o "prowadzeniu" działalności gospodarczej,
• postępowanie administracyjne nie wykazało, iżby sp. "G." prowadziła działalność gospodarczą na wydzierżawionych gruntach.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje

Skarga kasacyjna Lidii S. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jako podstawę zaskarżenia wyroku strona podniosła jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, co wyczerpywało podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./.

Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu kwestionował wprawdzie ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, ale nie wskazał na żadną normę procesową, której naruszenie przez Sąd - w tym zakresie - miałoby wywrzeć istotny wpływ na treść wyroku /art. 174 pkt 2 Prawa.../.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu... był związany granicami skargi kasacyjnej. Oceny zarzutów skierowanych przeciwko wyrokowi NSA Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu mógł zatem dokonywać wyłącznie w odniesieniu do oceny stanu faktycznego sprawy dokonanej przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze, uznanej przez ten Sąd za zgodną z zasadami procesowymi ustalonymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Przyjął zatem, że nieruchomość, której sprawa dotyczy, była w 1999 r. gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza i leśna.

Ustalenie to determinowało rozważania na temat zarzuconego naruszenia prawa materialnego.

Art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ stanowił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Skarżąca wydzierżawiła grunty, odpowiadające normie obszarowej dla gospodarstwa rolnego, wskazanej w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U. 1993 nr 94 poz. 431 ze zm./, podmiotowi gospodarczemu - spółce z o.o. "G." w celu eksploatacji złoża marmuru. Dzierżawca dokonał formalności niezbędnych do prowadzenia takiej działalności jeszcze w 1998 r. Zatem grunt został "związany" z działalnością gospodarczą inną niż rolniczą i leśną.

Art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych korespondował z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku rolnym, który z kolei stanowił, że nie podlegają opodatkowaniu /podatkiem rolnym/ grunty zajęte na prowadzenie innej działalności gospodarczej niż działalność rolnicza.

Art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawierał uprawnienia dla rad gmin do określania stawek podatku od nieruchomości /również/ od gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna.

Z kolei art. 5 ust. 3 definiował grunty związane z działalnością - dla potrzeb ustalania stawek - wskazując, iż za takie uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności /pkt 4/ grunty wyłączone na cele nierolnicze lub nieleśne na skutek prowadzonej działalności innej niż... a l b o na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej.

Jak z powyższego wynikało o wyłączeniu gruntów z działalności rolniczej i leśnej przesądzał stan faktycznej sprawy a l b o decyzja administracyjna, a nie wyłącznie decyzja o zmianie przeznaczenia gruntów.

Stan faktyczny sprawy, którego ocena - co do zgodności z prawem - nie mogła być badana przez Naczelny Sąd Administracyjny z przyczyny wskazanej wyżej, spełniał hipotezy cytowanych norm prawnych zarówno co do tego, że grunt skarżącej mieścił się w zakresie przedmiotowym podatku od nieruchomości jak i co do rodzaju zastosowanej stawki tego podatku.

Brak było zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu tego prawa.

Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw kasacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.