Wyrok NSA z 10 listopada 2004 r., FSK 898/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "Q." Spółki z o.o. z siedzibą w T.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 21 listopada 2003 r. sygn. akt I SA/Kr 845/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Aleksandra Wrzesińska-Nowacka
Barbara Mróz protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi "Q." Spółki z o.o. Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w T. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w T. z dnia 13 marca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

FSK 898/04

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę spółki "Q." na decyzję Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w T. określającą podatniczce wysokość zwrotu różnicy podatku za październik 2000 r. wysokość zaległości podatkowej i odsetek od tej zaległości oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Z ustaleń organów podatkowych wynikało, że podatniczka nie ujęła w rejestrach sprzedaży wszystkich kopii faktur VAT, jak również nie ujęła podatku należnego z nich wynikającego w złożonej za ten okres deklaracji podatkowej VAT, co spowodowało zaniżenie podatku należnego za wskazany miesiąc. Zakwestionowane faktury wymieniono szczegółowo w uzasadnieniu decyzji.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku - w sprawie sporne były dwie kwestie:

1. czy sprzedaż udziałów w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości była dokonana przez wystawcę faktury to jest "K." s.c. czy przez osoby fizyczne to jest Halinę W. i Leszka W.;
2. czy zasadnie nieuwzględniono interpretacji przepisów prawa podatkowego, dokonanej w trybie art. 14 par. 4 Ordynacji podatkowej.

W obu tych kwestiach Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów podatkowych:

• sprzedaży udziałów /1/4 i 3/4/ dokonali jej właściciele /osoby fizyczne/;
• w sprawie nie zostały spełnione przesłanki warunkujące ochronę podatnika przed skutkami zastosowania się do błędnej urzędowej interpretacji prawa podatkowego.

Informacja nie była skierowana do skarżącej natomiast spółka cywilna "K." przedstawiła we wniosku o udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego nierzetelne informacje.

W skardze kasacyjnej, wniesionej w trybie art. 101 przepisów wprowadzających ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1271/ Spółka "Q." podniosła zarzut naruszenia art. 14 par. 4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. /poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi, uzupełnionym pismem procesowym z 22.09.2004 r. - przedstawiono stan faktyczny sprawy, a w szczególności okoliczności zbycia przez Halinę i Leszka W. udziałów w nieruchomości skarżącej Spółce oraz uzyskania przez s.c. "K." informacji o obowiązku naliczenia z tego tytułu podatku VAT w wysokości 22%. Dokonano również własnej oceny art. 14 par. 5 Ordynacji podatkowej na tle wniosku o udzielenie informacji oraz odpowiedzi Urzędu Skarbowego a także oceny /odmiennej/ ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Podniesiono również zarzuty co do uzasadnienia wyroku.

Dyrektor Izby Skarbowej nie złożył żadnego oświadczenia w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Mimo że jest niezwykle rozbudowana /wraz z pismem uzupełniającym liczy 16 stron/, to nie zawiera podstawowej informacji: jaki przepis naruszył Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem.

Art. 14 par. 4 Ordynacji w wówczas /2000 rok/ obowiązującym brzmieniu nakładał na organ podatkowy obowiązek udzielenia, na żądanie podatnika, pisemnej informacji "o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego" w jego indywidualnej sprawie, w której nie wszczęto postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Nie będąc adresatem tej normy prawnej Sąd nie mógł jej stosować /nawet "właściwie"/, a tym bardziej naruszyć.

Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do wyjścia poza granice skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 p.p.s.a./ w szczególności przez rozpatrzenie sprawy w aspekcie innych jeszcze niż wskazane w tej skardze przepisów. Czyni to zbędnym odniesienie się do wywodów skargi nie związanych z podstawą kasacyjną.

Dodać jedynie należy, że art. 14 par. 4, który miałby naruszyć Sąd nie statuuje ochrony podatnika przed skutkami błędnej urzędowej interpretacji.

W tej sytuacji skarga podlegała oddaleniu /art. 184 p.p.s.a./.

Orzeczenie o kosztach postępowania było zbędne, wobec braku wniosku strony przeciwnej o ich zasądzenie.