Postanowienie NSA z 5 stycznia 2005 r., FSK 988/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 05 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Weroniki W.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. akt I SA/Kr 2375/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Edyta Anyżewska (spr.), Krystyna Nowak
Piotr Dębkowski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Weroniki W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 lipca 2002r. (...) w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2002 postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2003 r. I SA/Kr 2375/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie oddalił skargę Weroniki W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 lipca 2002 r. (...), wydaną w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002 rok.

Decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta A. z dnia 11 lutego 2002 r., ustalającą Weronice W. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002 r. na kwotę 416 zł. Przedmiotowy nakaz płatniczy obejmował:

• podatek od nieruchomości /budynku mieszkalnego o powierzchni 82 m2/,
• podatek rolny /od powierzchni gruntów 5,28 ha fizycznych, co stanowi 4,26 ha przeliczeniowych/, w tym do opodatkowania 4,18 ha, z uwagi na zwolnienie z podatku gruntów klasy V i VI,
• podatek leśny /od 1,13 ha fizycznych lasu/.

W decyzji podano podstawę prawną ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego /rozporządzenie Ministra Finansów z 21.12.1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego /Dz.U. nr 105 poz. 1200/, sposób ustalenia podatku rolnego i leśnego oraz wskazano uchwałę organu gminy w sprawie stawek podatku od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło z jakich przyczyn nie mogą rzutować na wymiar podatku okoliczności podnoszone przez podatniczkę. Wskazane okoliczności, jak: objęcie nieruchomości podatniczki obwodem hodowli i połowu dzikiej zwierzyny łownej, zniszczenie melioracji w trakcie bezprawnego zajęcia gruntu przez wykonawcę podczas robót budowlanych, zalewania nieruchomości, czy też niszczenie drzew w lesie, naruszanie znaków topograficznych itp. podniesione w odwołaniu nie stanowią przesłanek do obniżenia wysokości naliczonych podatków. Podatek jest bowiem daniną o charakterze publicznoprawnym, a zasady jego naliczania /podmiot, przedmiot stawki, podstawa opodatkowania/ oraz wszelkie możliwe ulgi lub obniżki w jego wysokości są regulowane przez prawo podatkowe. Obowiązującemu prawu nie są znane, jako przesłanki stanowiące podstawę do obniżenia wysokości podatku rolnego bądź leśnego okoliczności podniesione przez skarżącą. Tym samym żądanie skarżącej uwzględnienia ich i obniżenia podatku o wykazane przez nią kwoty jest bezpodstawne.

Skarżąca nie kwestionuje powierzchni gruntów i budynków objętych opodatkowaniem, jak też prawidłowości przeliczenia powierzchni wyrażonej w ha fizycznych na ha przeliczeniowe, czy też wysokości zastosowanych przez organ I instancji stawek podatkowych. Tymczasem są to właśnie podstawowe elementy mające wpływ na ustalenie wysokości należnego podatku /tak rolnego, jak i leśnego i od nieruchomości/. Strona skupia się jedynie na okolicznościach, które wpływają pośrednio lub bezpośrednio na stan nieruchomości i jej gospodarcze wykorzystywanie. Okoliczności te nie podlegają jednak uwzględnieniu w wymiarze podatku. Wskazać należy, iż wbrew twierdzeniu skarżącej podatki: rolny i leśny nie są podatkami od upraw rolnych bądź upraw leśnych. Są to bowiem typowe podatki majątkowe tj. płaci się je z samego tytułu bycia właścicielem gruntów, które mogą być potencjalnie wykorzystane na określone cele /rolne lub leśne/. Dlatego też nie jest istotne czy te grunty są na owe cele przez właściciela wykorzystywane, czy przynoszą dochód lub jakiekolwiek korzyści, a w konsekwencji bez wpływu na wysokość naliczonego podatku są przyczyny, które ów ewentualny dochód z nieruchomości zmniejszają /klęski żywiołowe, działalność osób trzecich, zaniechania właściciela itp./. Opodatkowany jest bowiem majątek a nie dochód jaki on przynosi.

Kolegium stwierdziło, że okoliczności, na które powołuje się podatniczka winny być przez nią dochodzone w innych, niż podatkowe postępowaniach i trybach. Szkody spowodowane w uprawach rolnych przez dziką zwierzynę należy zgłaszać kołu łowieckiemu, które posiada w tym rejonie tereny łowieckie, szkody wynikłe prowadzeniem robót budowlanych winien pokryć inwestor, za stan rowów melioracyjnych odpowiada Wiejska Spółka Wodna w I., do której należy zwrócić się w tej sprawie, tak jak do OSP w I. odnośnie do likwidacji zbiornika p/poż. Kwestie związane z budzącymi wątpliwości podatniczki działaniami podejmowanymi na obszarze jej lasu zgłosić należy i wyjaśnić z Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe Nadleśnictwo A. Za właściwe utrzymanie dróg gminnych i odprowadzenie z nich wód opadowych odpowiada zarządca drogi /gmina/.

Skarżąc powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego Weronika W. powtórzyła swoje zarzuty, co do prawidłowości orzeczenia organu I instancji oraz nie uwzględnienia jej zarzutów. Uważa, że należny od niej podatek winien uwzględniać wszystkie występujące ograniczenia jej własności oraz wypłatę odszkodowania za poczynione szkody na jej nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną, w związku z tym na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł o jej oddaleniu.

W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. trafnie uznało, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie maja żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Dotyczą one kwestii cywilnoprawnych związanych z roszczeniami odszkodowawczymi strony przeciwko różnym podmiotom: Gminie A., Nadleśnictwu A., Kołu Łowieckiemu "B.", "T." S.A. z tytułu szkód wyrządzonych w uprawach, melioracji szczegółowej itp. Kolegium wskazywało również skarżącej, iż postępowanie podatkowe, wymiar łącznego zobowiązania podatkowego, nie jest właściwą drogą dla dochodzenia swoich roszczeń odszkodowawczych, służą temu inne tryby, a przede wszystkim droga cywilnoprawna przed sądem powszechnym /widoczne jest to zresztą w samej sferze podmiotowej: decyzje administracyjne wydaje wójt, szkody naprawia gmina - jako osoba prawna/. Roszczenia należy kierować do odpowiednich podmiotów /wskazanych przez SKO/ a nie organu podatkowego.

W skardze kasacyjnej z dnia 25 marca 2004 r. pełnomocnik Weroniki W. - doradca podatkowy - wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając:

1. "wyliczenie podatku rolnego bez uwzględnienia rzeczywistego stanu władania gruntem",
2. "wielokrotne naruszenie prawa majątkowego, które miało wpływ na wynik sprawy",
3. zasadą obliczenia podatku bez uwzględnienia wnoszonych ograniczeń niezależnych od właściciela i władającego".

W uzasadnieniu skargi powołano się na szkody jakich doznaje właścicielka gruntu w związku z jego położeniem w obrębie obwodu hodowli i połowu dzikiej zwierzyny łownej. Ponadto wskazano na zniszczoną meliorację podczas realizacji inwestycji przez telekomunikację, zniszczenie nieruchomości leśnej podczas taksacji nieruchomości bez zgody i władzy właściciela /powinno to spowodować wprowadzenie przez organy gminy zwolnienia od podatku/, możliwość zwolnienia z podatku części gruntów w powierzchni cieku wodnego oraz zbiornika przeciwpożarowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie, zauważając, że nie podniesiono w niej żadnych nowych zarzutów od tych, które były przedmiotem oceny Kolegium przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego, W tej sytuacji Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w decyzji ostatecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 174 i 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - poza wymaganiami właściwymi dla pism w postępowaniu sądowym - powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Gwarancją zapewnienia spełnienia przez ten środek zaskarżenia wskazanych wymogów formalnych i materialnych miał być ustanowiony w art. 175 p.p.s.a. tzw. przymus adwokacki tj. wymóg sporządzenia skargi przez profesjonalistów: adwokatów, radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - również doradców podatkowych.

Skarga kasacyjna, sporządzona w niniejszej sprawie przez doradcę podatkowego nie odpowiada wymogom określonym w powołanych przepisach p.p.s.a.

W skardze nie przytoczono przede wszystkim podstaw kasacyjnych - nie wskazano jakie przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem.

Zarzuty oraz ich uzasadnienie sprowadzają się do powtórzenia argumentacji przedstawionej już w toku postępowania administracyjnego i w skardze do Sądu, według której przy wymiarze łącznego zobowiązania podatkowego powinny być uwzględnione ograniczenia we władaniu gruntem rolnym i leśnym oraz szkody, które wystąpiły na tych gruntach, z przyczyn niezależnych od podatnika.

Skarżąca była pouczona zarówno przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i Sąd w zaskarżonym wyroku, że roszczenia tego rodzaju nie mogą być załatwione przy ustaleniu wymiaru podatku rolnego i leśnego, że wysokość podatku nie jest uzależniona od dochodu uzyskiwanego z gospodarowania, gruntami lecz od ich powierzchni.

Podobnie jak we wcześniejszych etapach postępowania zarzuty skarżącej przedstawione w skardze kasacyjnej, nie mogą podlegać rozważaniu merytorycznemu ponieważ skarga kasacyjna od wyroku sądu administracyjnego nie jest środkiem prawnym, w którym można zgłaszać wszelkie roszczenia, które według strony wiążą się z przedmiotem postępowania.

Skarga jest środkiem zaskarżenia wyroku sądu administracyjnego, który może być oparty na ściśle określonych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 par. 1 p.p.s.a. jest związany tymi podstawami.

Skoro w skardze nie wskazano przepisów prawa naruszonych zaskarżonym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.