Postanowienie NSA z 26 marca 2004 r., FZ 21/04

Sprawa

w sprawie ze skargi Renaty B.-M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia 29 września 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1999 r. postanawia: oddalić zażalenie

Teza

Naczelny Sąd Administracyjny odmiennie- niż to ma miejsce w postępowaniu administracyjnym, orzekając w II instancji nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń faktycznych i odmiennej, niż w zaskarżonym orzeczeniu, oceny dowodów.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym zażalenia Renaty B.-M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lutego 2004 r. SA/Sz 2092/03 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd wyjaśnił, dlaczego, jego zdaniem, w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, od których art. 61 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca przedstawiła ponownie swoją sytuację materialną i rodzinną wnosząc "o ponowne rozpatrzenie zasadności wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora UKS".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest uzasadnione.

Stosownie do art. 197 par. 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. A zatem aby zażalenie było uwzględnione należałoby wykazać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo materialne, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź też narusza przepisy postępowania w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174/.

Tego rodzaju zarzutów skarga nie zawiera ograniczając się do przedstawienia oceny samej skarżącej co do jej możliwości zapłaty podatku. Naczelny Sąd Administracyjny odmiennie, niż to ma miejsce w postępowaniu administracyjnym, orzekając w II instancji nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń faktycznych i do odmiennej, niż w zaskarżonym orzeczeniu, oceny dowodów, której konsekwencją byłoby uwzględnienie wniosku skarżącej.

Wobec braku podstaw, o których mowa w ostatnio wymienionym przepisie /art. 174/ zażalenie należało oddalić /art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/.