Postanowienie NSA z 18 października 2004 r., FZ 308/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 555/03 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Izby Skarbowej w Katowicach Ośrodek Zamiejscowy w Bielsku Białej z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Borkowski

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę kasacyjną B. M., ponieważ została ona sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżącego.

W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia powołując się na sprzeczność art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z prawem europejskim (tj. art. 13 Konwencji o ochronie prawa człowieka), które ma priorytet przed prawem krajowym.

Dodatkowo skarżący zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 49 cytowanej ustawy, gdyż Sąd obowiązany był do wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji wyczerpująco przytoczył i wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia. Z przepisu art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jednoznacznie wynika, iż skarga kasacyjna jest objęta tzw. przymusem adwokackim i brak sporządzenia jej przez osobę uprawnioną wyklucza możliwość jej rozpatrzenia.

Za chybiony należy uznać zarzut sprzeczności powołanego przepisu z prawem Unii Europejskiej. Zgodnie z powołanym przez skarżącego przepisem art. 13 Konwencji o ochronie prawa człowieka każdy, kogo prawa i wolności zawarte w niniejszej Konwencji zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swoje funkcje urzędowe. Zdaniem Sądu, z powyższego przepisu wynika jedynie, że skarżącym należy umożliwić wniesienie środka odwoławczego. Nie jest on sprzeczny z art. 175 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ratio legis wprowadzenia przymusu adwokackiego, stanowi konieczność profesjonalnego sporządzenia skargi kasacyjnej, a nie zablokowanie skarżącemu możliwości jej złożenia. Jeżeli sytuacja materialna skarżącego nie pozwala mu natomiast na opłacenie osoby upoważnionej do sporządzenia skargi kasacyjnej to może on się ubiegać o przyznanie profesjonalnego pełnomocnika w ramach prawa pomocy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 49 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy uznać go za oczywiście nieuzasadniony. Nie sporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 cytowanej ustawy nie jest bowiem jedynie błędem formalnym lecz konstrukcyjnym, tj. nie ulega sanacji w trybie określonym w art.

49. Skarga taka jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze należało w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowić jak w sentencji.