Postanowienie NSA z 10 lutego 2005 r., FZ 691/04

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia Witolda Sz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2004 r. III SA 2786/02 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi Witolda Sz. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 16 września 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowej i rozłożenia na raty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Teza

W przedmiotowej sprawie powinien zostać uiszczony wpis stały w wysokości określonej w oparciu o obowiązujące przepisy par. 2 ust. 3 pkt 12 w zw. par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym /Dz.U. nr 221 poz. 2193/. Jak wynika z powołanego przez skarżącego art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, pobiera się wpis stały. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia odsetek od zaległości podatkowej i rozłożenia na raty podatku, a nie określona wartość pieniężna. W przedmiotowej sprawie istnieje zatem spór co do zasady, a nie co do kwoty. Skarżona decyzja nie nakłada bowiem na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala, a jedynie odnosi się do sposobu ich spłaty. Przy takim przedmiocie rozpoznawanej sprawy nie można określić wartości przedmiotu sporu i w związku z tym skarga kasacyjna podlega opłacie stałej.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Witolda Sz. z powodu nie uiszczenia wpisu od skargi.

W motywach orzeczenia wskazano, że skarga podlegała wpisowi stałemu, natomiast stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W zażaleniu zarzucono postanowieniu naruszenie art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dokonanie błędnej presumpcji tej normy prawnej, skutkującej stwierdzeniem, że wpis od skargi ma charakter wpisu stałego. Ponadto zarzucono naruszenie par. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/, poprzez błędne przyjęcie, że skarga kasacyjna powinna zostać odrzucona bez wzywania strony do uiszczenia stosownej opłaty. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu pisma powołano się na brzmienie art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podkreślając, iż w sprawie została określona wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie ma dla sprawy znaczenia, jak twierdzi Sąd, iż w postępowaniu w pierwszej instancji pobrana została opłata stała w wysokości 10 zł. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem odrębnym i zastosowanie w nim znajdują wyłącznie przepisy obowiązujące w chwili jego wszczęcia. Natomiast przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2004 r. /czyli w momencie wnoszenia skargi do Sądu I instancji/ odmiennie regulowały kwestię wpisu. Dodatkowo powołano się na treść par. 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie może być uwzględnione, ponieważ zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Słusznie bowiem Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną w oparciu o art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mimo niejasnej argumentacji Sądu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie powinien zostać uiszczony wpis stały w wysokości określonej w oparciu o obowiązujące przepisy par. 2 ust. 3 pkt 12 w zw. par. 3 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Jak wynika z powołanego przez skarżącego art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, pobiera się wpis stały. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia odsetek od zaległości podatkowej i rozłożenia na raty podatku, a nie określona wartość pieniężna. W przedmiotowej sprawie istnieje zatem spór co do zasady, a nie co do kwoty. Skarżona decyzja nie nakłada bowiem na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala, a jedynie odnosi się do sposobu ich spłaty. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje zatem fakt, iż skarżący określił /niesłusznie zresztą/ w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia. Przy takim przedmiocie rozpoznawanej sprawy nie można bowiem określić wartości przedmiotu sporu i w związku z tym skarga kasacyjna podlega opłacie stałej. A skoro tak to stosownie do dyspozycji art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takie pismo, jeżeli jest wnoszone m.in. przez radcę prawnego, odrzuca się, co też Sąd I instancji uczynił.

Nie można przy tym uwzględnić zarzutu strony dotyczącego naruszenia par. 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. Przepis ten pozostaje bowiem w wyraźnej kolizji z ustawową regulacją art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takim jednak wypadku zastosowanie będzie miała reguła kolizyjna lex superior derogat legi inferiori, zgodnie z którą akt prawny wyższy rangą "uchyla" sprzeczne z nim postanowienia aktu prawnego niższego rangą. Powołany art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem rangi ustawowej. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż znajduje on pierwszeństwo w zastosowaniu przed cytowanym par. 5 ust. 2 rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przepis art. 184 w związku z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.