Postanowienie NSA z 28 lutego 2005 r., FZ 763/04

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia Krzysztofa P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi z dnia 19 lipca 2004 r., III SA/Wa 1213/04

Sprawa

w sprawie ze skargi Krzysztofa P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 kwietnia 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy odroczenia terminu rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej postanawia: oddalić zażalenie.

Teza

Z uwagi na to, że przedmiotowa sprawa, odroczenie terminu rozpoczęcia ewidencjonowania usług przewozu osób i bagażu taksówkami osobowymi i bagażowymi przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy zobowiązań podatkowych, a konkretnie, odroczenia terminu rozpoczęcia ewidencjonowania usług przewozu osób i bagażu taksówkami osobowymi i bagażowymi przy zastosowaniu kasy rejestrującej, to tym samym, nie mieści się w zakresie przedmiotowym artykułu art. 239 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 lipca 2004 r., III SA/Wa 1213/04 wezwał Krzysztofa P. do uiszczenia wpisu od wniesionej przez niego skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

W dniu 27 września 2004 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie podnosząc, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skarg jest niezasadne, gdyż z mocy art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, powinien zostać z tego obowiązku zwolniony, jako podmiot skarżący w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. "Pomocą", o której mowa w art. 239 jest dla skarżącego, odroczenie terminu rozpoczęcia ewidencjonowania usług przewozu osób i bagażu taksówkami osobowymi i bagażowymi przy zastosowaniu kasy rejestrującej, o które bezskutecznie się starał w Urzędzie Skarbowym, co stało się powodem wniesienia przez niego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 239 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a konkretnie jego pkt 1 lit. "a" - nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Takie uregulowanie powyższego przepisu, podobnie jak pozostałych przepisów zawartych w art. 239 stanowi wyłączenie stron z mocy prawa od generalnej zasady odpłatności wymiaru sprawiedliwości, celem umożliwienia im dostępu do sądu. Art. 239 wyróżnia dwie kategorie zwolnień od kosztów sądowych:

• zwolnienia przedmiotowe /zawarte w pkt 1 od lit. "a" do "f"/;
• zwolnienia podmiotowe /zawarte w pkt 2-4/.

Do zwolnień przedmiotowych zaliczano sprawy, które dotyczą szeroko pojmowanej pomocy społecznej, bezrobocia, zasiłków chorobowych, świadczeń leczniczych, rehabilitacyjnych, spraw ze stosunku pracy, ubezpieczeń społecznych oraz powszechnego obowiązku obrony. Jest to katalog zamknięty, przeznaczony dla spraw szczególnie istotnych. Należy przy tym zauważyć, że przy zastosowaniu art. 239 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie będzie miało znaczenia jaką nazwę nadał skarżący dochodzonym przez siebie roszczeniem, gdyż o jego zastosowaniu decyduje rzeczywisty charakter sprawy.

Z uwagi na to, że przedmiotowa sprawa, dotyczy zobowiązań podatkowych, a konkretnie, odroczenia terminu rozpoczęcia ewidencjonowania usług przewozu osób i bagażu taksówkami osobowymi i bagażowymi przy zastosowaniu kasy rejestrującej, to tym samym, nie mieści się w zakresie przedmiotowym wspomnianego artykułu art. 239 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zatem nie będzie podlegał wyłączeniu z mocy prawa z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.