Wyrok NSA z 13 grudnia 2004 r., GSK 1006/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 13 grudnia 2004r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...], Niemcy

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2004r. sygn.akt I SA/Kr 2333/01

Skład

Przewodniczący Czesława Socha, Sędzia NSA, Sędziowie (NSA Kazimierz Brzeziński (spr.), Halina Wojtachnio
Marcin Chojnacki protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi [...], Niemcy na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 26 września 2001r. Nr [...] w przedmiocie określenia długu celnego - oddala skargę kasacyjną -

Uzasadnienie

W Y R O K

W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 13 grudnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA - Czesława Socha

Sędziowie NSA - Kazimierz Brzeziński (spr.)

• Halina Wojtachnio

Protokolant - Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...], Niemcy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Kr 2333/01 w sprawie ze skargi [...], Niemcy na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 26 września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie określenia długu celnego

• oddala skargę kasacyjną -

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Kr 2333/01, po rozpoznaniu skargi "[...] w Niemczech na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 26 września 2001 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego – oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu 25 czerwca 1999 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Krakowie zatrzymali w toku kontroli celnej samochód osobowy marki Volkswagen Golf, stanowiący własność niemieckiej firmy "[...]", kierowany przez R. T., który podczas kontroli okazał niemiecki dowód rejestracyjny samochodu oraz upoważnienie do korzystania z tego samochodu podpisane przez O. K. – prezesa firmy "[...]".

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że przedmiotowy pojazd został wprowadzony na polski obszar celny w dniu 25 czerwca 1999 r. przez obywatela niemieckiego O. K., prezesa firmy "[...]", a także udziałowca i członka zarządu polskiej firmy "[...]" Spółki z o.o. w Chwałowicach. Na granicy pojazd ten został objęty procedurą odprawy celnej czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła. W dniu 20 czerwca 1999 r. O. K. zlecił R. T. przewiezienie tego samochodu do siedziby firmy "[...]" w Niemczech. Ustalono także, że R. T. jest wspólnikiem, członkiem zarządu oraz dyrektorem polskiej firmy "[...]".

Mając na uwadze powyższe ustalenia, a także okoliczność, iż upoważnienie do dysponowania ww. pojazdem dla R. T. zostało wydane ponad rok przed dniem kontroli celnej, Dyrektor Urzędu Celnego w Krakowie decyzją z dnia 3 listopada 2000 r.:

• określił kwotę wynikającą z długu celnego powstałego w dniu 25 czerwca 1999 r. w kwocie 10.114,50 zł,
• obliczył odsetki za zwłokę według zasad i wysokości, jak od zaległości podatkowych od dnia 25 czerwca 1999 r. do dnia wydania decyzji w kwocie 5.374,80 zł oraz
• wymierzył opłatę manipulacyjną dodatkową za czynności podejmowane w wyniku naruszenia przez skarżącego warunków ustalonych przy objęciu pojazdu procedurą odprawy czasowej w kwocie 100 zł.

Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpoznaniu odwołania firmy "[...]", decyzją z dnia 26 września 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu celnego pierwszej instancji.

Oddalając skargę firmy "[...]" na decyzję Prezesa GUC, Sąd uznał za udowodnione ustalenia organów celnych stwierdzające, że Olaf Kurtze opuścił polski obszar celny, nie wywożąc przedmiotowego pojazdu. Okoliczność ta w ocenie Sądu stanowiła naruszenie warunku odprawy czasowej i to bez względu na okoliczności, które spowodowały pozostawienie samochodu na polskim obszarze celnym, a podnoszone w toku postępowania argumenty o awarii pojazdu i niemożliwości kontynuowania nim jazdy obligowały skarżącego do zgłoszenia tego faktu organom celnym w celu nadania pojazdowi nowego przeznaczenia celnego.

Sąd uznał, że przekazanie upoważnienia dla R. T. do dysponowania samochodem objętym procedurą odprawy czasowej było prawnie niedopuszczalne, bowiem pojazd ten nie został dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym i rozporządzanie nim w drodze czynności cywilnoprawnych naruszających warunki odprawy czasowej było prawnie nieskuteczne.

Sąd stwierdził, że organy celne zasadnie przyjęły, że w ustalonym stanie faktycznym nastąpiło naruszenie warunków odprawy czasowej, co skutkowało powstaniem długu celnego w przywozie (art. 212 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego) w dniu ujawnienia (25.06.1999 r.), że przedmiotowy pojazd znajduje się w posiadaniu osoby nieuprawnionej, a więc niezgodnie z art. 222 § 2 Kodeksu celnego.

Sąd uznał, że organy celne prawidłowo określiły firmę "[...]", jako dłużnika, gdyż firma ta, a nie Olaf Kurtze działający w jej imieniu i na jej rzecz, była zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury odprawy czasowej.

Sąd orzekł także, że opłata manipulacyjna dodatkowa została wymierzona zgodnie z art. 275 § 4 pkt 3 Kodeksu celnego w związku z § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 listopada 1997 r. w sprawie opłat pobieranych przez organy celne (Dz.U. Nr 139, poz. 937 ze zm.) oraz że organy celne dokonały wymiaru odsetek w prawidłowej wysokości od dnia powstania długu celnego, stosując do ich obliczenia art. 242 § 3 Kodeksu celnego.

Firma "[...]" reprezentowana przez radcę prawnego K. P. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku na podstawie art. 173 § 1, 174, 176 i 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 212 § 3 Kodeksu celnego wskutek niewłaściwego ustalenia osoby zobowiązanej.

Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca powołując się na treść art. 212 § 3 Kodeksu celnego podniosła, że organ celny zobowiązany był w pierwszej kolejności do prawidłowego wskazania osoby zobowiązanej do realizacji warunków wynikających ze stosowanej procedury celnej. W pierwszej fazie postępowania, po zatrzymaniu pojazdu, organ celny prowadził postępowanie wobec "[...]", by następnie po uchyleniu decyzji przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł skierować je ku skarżącej. Skarżąca przyznała, że przedmiotowy pojazd stanowił jej własność oraz że wprowadzony został na polski obszar celny przez O. K. i został objęty procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła. Jednakże zdaniem skarżącej zarówno organy celne, jak i Sąd I instancji bez należytego uzasadnienia przyjęli, że O. K. działał w imieniu i na rzecz skarżącej. W postępowaniu nie rozróżniono czynności dokonywanych poprzez osobę fizyczną oraz tę samą osobę działającą, jako organ osoby prawnej. Skarżąca podzieliła pogląd Sądu I instancji, że dla zrozumienia istoty problemu związanego z realizacją warunków odprawy czasowej dokonanej według § 134 pkt 2 i § 135 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 1997 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych i procedur uproszczonych (Dz.U. Nr 147, poz. 989 ze zm.) konieczne jest podkreślenie, że "zastosowanie procedury odprawy czasowej następuje w formie pozwolenia organu celnego na wniosek osoby, która ma użytkować towary. Oznacza to, że uprawnionym do korzystania z takich towarów jest wyłącznie osoba, której takie pozwolenie zostało udzielone". Przedmiotowy pojazd został objęty procedurą odprawy czasowej na wniosek O. K., który był osobą uprawnioną do wystąpienia z takim wnioskiem we własnym imieniu i na własny rachunek. W konsekwencji to O. K., a nie skarżąca naruszył warunki procedury opuszczając terytorium RP bez wywiezienia samochodu i w związku z tym jest osobą wyłącznie zobowiązaną w rozumieniu art. 212 § 3 Kodeksu celnego, bowiem w postępowaniu nie wykazano, że działał w imieniu i na rzecz skarżącej.

Dyrektor Izby Celnej w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego – art. 212 § 3 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a więc wskazała obydwie postacie naruszenia prawa materialnego, wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest – poza przytoczeniem naruszonego przepisu – wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak, zdaniem skarżącego, powinien on być rozumiany i stosowany. Błędna wykładnia prawa materialnego polega na mylnym zrozumieniu treści zastosowanego przepisu, natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, właściwe skonfrontowanie okoliczności stanu faktycznego z hipotezą normy prawnej i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści tej normy (por. wyrok SN z 2 kwietnia 2003 r. ICKN 160/01, LEX nr 78813).

Tak określonych wymagań nie spełnia pierwsza z powołanych w skardze kasacyjnej postaci naruszenia art. 212 § 3 Kodeksu celnego, gdyż autor kasacji nie wskazał na czym polega w zaskarżonym wyroku błędna wykładnia tego przepisu oraz nie podał, jak przepis ten powinien być rozumiany. Bez posiadania przez Naczelny Sąd Administracyjny znajomości argumentów skarżącej na rzecz tej podstawy kasacyjnej nie jest możliwa kontrola kasacyjna stanowiska skarżącej w tym zakresie.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania w zaskarżonym wyroku art. 212 § 3 Kodeksu celnego sprowadza się w istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych, na podstawie których Sąd I instancji przyjął, że to skarżąca, a nie O. K. była osobą zobowiązaną do wykonania obowiązków wynikających z zastosowanej procedury odprawy czasowej samochodu. Skarżąca zarzuciła bowiem w kasacji, że organy celne i Sąd I instancji bez należytego uzasadnienia przyjęły, że O. K. działał w mieniu i na rzecz skarżącej, tymczasem według skarżącej przedmiotowy samochód został objęty procedurą odprawy czasowej na wniosek O. K. działającego we własnym imieniu i na własny rachunek. W związku z tym, że okoliczności faktyczne mające znaczenie dla ustalenia osoby zobowiązanej do wykonania obowiązków wynikających z zastosowanej procedury odprawy czasowej budzą zastrzeżenia, podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 212 § 3 Kodeksu celnego przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu nie może być uznany za usprawiedliwiony, gdyż zarzut naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie sądu kasacyjnego dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

Dla oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, przy braku zasadnych zarzutów w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku, musi zatem uznać ustalenia faktyczne za wiarygodne i przyjąć na ich podstawie, że uznanie skarżącej przez Sąd I instancji za osobę zobowiązaną nie narusza powołanego w kasacji art. 212 § 3 Kodeksu celnego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.