Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt V SA 1077/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. H. - "[...]" z siedzibą w Radomiu, wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 26 lutego 2003 r. nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 26 stycznia 2000 r. JDA SAD nr [...], Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież używaną, sprowadzoną z Niemiec przez M. B. H. - "[...]" z/s w Radomiu.
Do określenia kwoty wynikającej z długu celnego zastosowano stawkę celną obniżoną (zerową), jak dla towarów pochodzących z Unii Europejskiej, na podstawie deklaracji eksportera, umieszczonej na fakturze handlowej z dnia 25 stycznia 2000 r. nr 300300.
W wyniku kontroli dowodów pochodzenia, przeprowadzonej przez niemieckie władze celne w firmie eksportera odzieży stwierdzono, że towary wymienione w fakturze nie są towarami pochodzącymi z Unii Europejskiej w rozumieniu Protokołu 4 Układu Europejskiego.
W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego w Radomiu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie i decyzją z dnia 3 października 2002 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej oraz wymiaru cła i ponownie określił kwotę wynikającą z długu celnego, z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej w wysokości 19,7%.
Po rozpoznaniu odwołania importera, Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie decyzją z dnia 26 lutego 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.
W wyniku wniesionej skargi przez M. B. H. - "[...]" z siedzibą w Radomiu na decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem.
M. B. H. - "[...]" złożyła od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżąca zarzuciła rażące naruszenia art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił w stopniu wyczerpującym stanu faktycznego sprawy i błędnie przyjął, że towar nie był kontrolowany przed zwolnieniem spod dozoru celnego. Fakt kontroli towaru odnotowano w dokumencie SAD oraz podczas specjalnej kontroli dokonanej przez policję celną. Towar był kontrolowany zarówno w momencie dokonywania odprawy celnej, jak również po dostarczeniu towaru do miejsca docelowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w swym uzasadnieniu do tej kwestii, a zdaniem skarżącej, ma ona ogromne znaczenie dla sprawy.
Skarżąca zarzuciła także, że postępowanie wszczęto wyłącznie w oparciu o pismo strony niemieckiej, sporządzone w języku niemieckim, a dokument ten został przetłumaczony na język polski dopiero po podjęciu postępowania.
Zdaniem skarżącej niewezwanie w charakterze strony agencji celnej, która dokonywała zgłoszenia celnego, uznać należy za rażące naruszenie przepisów prawa, bowiem w tej kwestii wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt V SA 1832/01, stwierdzając, iż jeżeli towar zgłasza do odprawy agencja celna, to zawsze jest ona dłużnikiem należności celnych. Do kwestii tej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku.
W odpowiedzi na zarzuty strony w skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w Warszawie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie u.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć, na podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt l), a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Treść art. 176 u.p.s.a. w brzmieniu "Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany" w zestawieniu z art. 183 § l u.p.s.a. stanowiącym, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od konkretnie oznaczonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego "w granicach skargi kasacyjnej" (poza przypadkiem nieważności postępowania) i z zastrzeżeniem możliwości przytaczania przez strony jedynie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych - oznacza, że skarga kasacyjna nie zawierająca podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 u.p.s.a., nie może być skutecznie wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast prawo strony do nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie oznacza prawa do uzupełnienia podstaw kasacyjnych przez powołanie nowych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, ONSA i WSA nr l, poz. 14).
W opisanym powyżej stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny nie ma zatem prawem dopuszczalnych podstaw do przyjęcia domniemania intencji autora skargi kasacyjnej, tj. jakie konkretnie przepisy prawa materialnego bądź procesowego miałby na uwadze i na które wskazałby w oparciu o powołane przez siebie okoliczności faktyczne i dowodowe opisane w skardze. Tego rodzaju brak skargi kasacyjnej nie może być sanowany w trybie art. 49 w związku z art. 193 u.p.s.a. Zważyć przy tym należy na konsekwentnie podtrzymywane stanowisko w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie jest wskazaniem podstawy kasacyjnej powołanie art. 174 pkt l i 2, bez podania konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które - zdaniem autora skargi - zostały naruszone (por. postanowienie z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA i WSA nr l, poz. 9, postanowienie 13 lipca 2004 r., OSK 658/04, niepublikowane). Ustawowa regulacja zawarta w art. 174 u.p.s.a. jest zobowiązaniem (warunkiem sine qua non) strony wnoszącej kasację do podania określonych w niej podstaw kasacyjnych, a nie samą podstawę kasacji w rozumieniu tej normy prawnej. Z analizowanego punktu widzenia - kierując się najwyraźniej wolą zapewnienia zachowania ustanowionych szczególnych wymogów formalnych skargi kasacyjnej - ustawodawca wprowadził dla jej sporządzenia przymus adwokacko-radcowski (art. 175 u.p.s.a.).
Skoro w niniejszym postępowaniu okazało się, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała w skardze na naruszenie konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ograniczając się wyłącznie do powołania - jako podstawy skargi kasacyjnej - art. 174 pkt 2 u.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 u.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą uzasadnionych podstaw. Oddalenie zaś skargi kasacyjnej z tych względów skutkuje tym, że dalsze rozważanie zasadności zaskarżonego orzeczenia staje się bezprzedmiotowe.