Wyrok NSA z 25 listopada 2004 r., GSK 1018/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. H. – "[...]" w Radomiu

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt V SA 1073/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA - Urszula Raczkiewicz, Sędziowie NSA - Hanna Rybińska, - Jerzy Sulimierski (spr.)
- Aleksandra Kuc protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi M. B. H. – "[...]" w Radomiu na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 17 lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę kasacyjną -

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 marca 2004 r., sygn. akt V SA 1073/03 Wojewódzki Sąd Admi-nistracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. H. – "[...]" z siedzibą w Radomiu wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 17 lutego 2003 r., nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celne-go za nieprawidłowe i określenia kwoty wynikającej z długu celnego.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że na podstawie zgłoszenia celnego z 29 września 1999 r. JDA SAD nr [...], Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie, objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież uży-waną, sprowadzoną z Niemiec przez M. B. H. – [...]" w Radomiu.

Do określenia kwoty wynikającej z długu celnego zastosowano stawkę celną obniżoną (zerową) jak dla towarów pochodzących z Unii Europejskiej, na podstawie deklaracji eksportera.

W wyniku kontroli dowodów pochodzenia, przeprowadzonej przez niemieckie władze celne w firmie eksportera odzieży stwierdzono, że towary wymienione w fakturze nie są towarami pochodzącymi z Unii Europejskiej, w rozumieniu Protokołu nr 4 Układu Euro-pejskiego.

W związku z powyższym, Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie, a następnie Naczelnik Urzędu Celnego w Mszczonowie de-cyzją z 22 lipca 2002 r. uznał zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej oraz wymiaru cła i ponownie określił kwotę wynikającą z długu celnego z zastoso-waniem stawki celnej w wysokości 18 %, z zaleceniem wyliczenia odsetek wyrównawczych przez Wydział Finansowy Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie.

Po rozpoznaniu odwołania importera Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie decyzją z 17 lutego 2003 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obciążenia strony odsetkami wyrównawczymi i w tej części umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W wyniku wniesionej skargi przez M. B. H. – "[...]" z siedzibą w Radomiu na decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem.

M. B. H. – "[...]" złożyła od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił w stopniu wyczerpującym stanu faktycznego sprawy i błędnie przyjął, że towar nie był kontrolowany przed zwolnieniem spod dozoru celnego. Fakt kontroli towaru odnotowano w dokumencie SAD oraz podczas specjalnej kontroli dokonanej przez Policję celną. Towar był kontrolowany zarówno w momencie dokonywania odprawy celnej, jak również po dostarczeniu towaru do miejsca docelowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w swym uzasadnieniu do tej kwestii, a zdaniem skarżącej, ma ona ogromne znaczenie dla sprawy.

Skarżąca zarzuciła także, że postępowanie wszczęto wyłącznie w oparciu o pismo strony niemieckiej sporządzone w języku niemieckim, a dokument ten został przetłumaczony na język polski dopiero po podjęciu postępowania.

Zdaniem Skarżącej niewezwanie w charakterze strony agencji celnej, która dokonywała zgłoszenia celnego, uznać należy za rażące naruszenie przepisów prawa, bowiem w tej kwestii wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt V SA 1832/01, stwierdzając, iż jeżeli towar zgłasza do odprawy agencja celna, to zawsze jest ona dłużnikiem należności celnych. Do kwestii tej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku.

W odpowiedzi na zarzuty strony Dyrektor Izby Celnej w Warszawie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt. 1), a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt. 2).

Treść art. 176 p.s.a. w brzmieniu " Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany" w zestawieniu z art183 § 1 p.s.a. stanowiącym, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od konkretnie oznaczonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego "w granicach skargi kasacyjnej" (poza przypadkiem nieważności postępowania) i z zastrzeżeniem możliwości przytaczania przez strony jedynie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych – oznacza, że skarga kasacyjna nie zawierająca podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.s.a. nie może być skutecznie wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast prawo strony do nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie oznacza prawa do uzupełnienia podstaw kasacyjnych przez powołanie nowych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, ONSA i WSA nr 1, poz. 14).

W opisanym powyżej stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny nie ma zatem prawem dopuszczalnych podstaw do przyjęcia domniemania intencji autora skargi kasacyjnej, tj. jakie konkretnie przepisy prawa materialnego bądź procesowego miałby na uwadze i na które wskazałby w oparciu o powołane przez siebie okoliczności faktyczne i dowodowe opisane w skardze. Tego rodzaju brak skargi kasacyjnej nie może być sanowany w trybie art. 49 w zw. z art. 193 p.s.a. Zważyć przy tym należy na konsekwentnie podtrzymywane stanowisko w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie jest wskazaniem podstawy kasacyjnej powołanie art. 174 pkt. 1 i 2, bez podania konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które – zdaniem autora skargi – zostały naruszone (por. postanowienie z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA i WSA Nr 1, poz. 9, postanowienie z dnia 13 lipca 2004 r., OSK 658/04, nie publ.). Ustawowa regulacja zawarta w art. 174 p.s.a. jest zobowiązaniem (warunkiem sine qua non) strony wnoszącej kasację do podania określonych w niej podstaw kasacyjnych a nie samą podstawą kasacji w rozumieniu tej normy prawnej. Z analizowanego punktu widzenia - kierując się najwyraźniej wolą zapewnienia zachowania ustanowionych szczególnych wymogów formalnych skargi kasacyjnej - ustawodawca wprowadził dla jej sporządzenia przymus adwokacko-radcowski (art. 175 p.s.a.).

Skoro w niniejszym postępowaniu okazało się, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała w skardze na naruszenie konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ograniczając się wyłącznie do powołania – jako podstawy skargi kasacyjnej – art.174 pkt. 2 p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną. Oddalenie zaś skargi kasacyjnej z tych względów skutkuje tym, że dalsze rozważanie zasadności zaskarżonego orzeczenia staje się bezprzedmiotowe.