Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt SA/Bk 1183/04, oddalił skargę J. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 13 sierpnia 2003 r. Nr [...], w przedmiocie klasyfikacji taryfowej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił przebieg sprawy. 22 maja 2003 r. J. R. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu według dokumentu SAD samochód używany marki TOYOTA TACOMA XTRCB rok produkcji 2001, określając jego kod jako 8703 23 90 1 i wnioskując o zwolnienie go od cła na podstawie art. 1904 § 1 Kodeksu celnego.
Po weryfikacji zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego w Białymstoku decyzją Nr [...] z 17 czerwca 2004 r. uznał zgłoszenie celne z 22 maja 2003 r. na formularzu JDA SAD pod poz. [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej taryfikacji towaru oraz zastosowania zwolnienia od cła na podstawie art. 1904 kodeksu celnego, a także określił nowy kod towaru i kwotę wynikającą z długu celnego.Organ celny I instancji ustalił w oparciu o przeprowadzoną rewizję celną, iż jest to samochód ciężarowy, zbudowany na bazie samochodu osobowego, który nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 1904 § 1 Kodeksu celnego.
W odwołaniu od tej decyzji J. R. domagał się jej uchylenia oraz wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej i pojazdów na okoliczność kwalifikacji pojazdu i jego przeznaczenia oraz pełnionej funkcji.
Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji i odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. R. przedstawiając następujące uzasadnienie.
Zdaniem Sądu organy celne dysponowały wystarczającymi dowodami do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. O zaklasyfikowaniu towaru, w tym wypadku pojazdu samochodowego, decydują, jak trafnie wskazują organy celne, z mocy art. 280 i 283 ustawy Kodeks celny tzn. dyrektorzy izb celnych i naczelnicy urzędów celnych. Zastosowanie tu miał art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny nakazujący ustalenie stanu towaru w dacie jego zgłoszenia, co organ uczynił poprzez dokonanie rewizji celnej towaru i sporządzenie stosownego protokołu opisującego stan pojazdu.
W ocenie Sądu, zarzut skarżącej, iż brak jest dowodów na potwierdzenie kwalifikacji pojazdu przyjętej przez organy jest nietrafny. Zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami organy celne mają obowiązek ustalić stan towaru i w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartymi w Taryfie Celnej dokonać zaklasyfikowania towaru do kodu taryfy. Obowiązkiem zatem organów celnych w toku postępowania jest zgromadzenie dowodów stwierdzających stan towaru, a nie dowodów rozstrzygających jednoznacznie do jakiego kodu taryfy celnej należy zaklasyfikować pojazd.. Zdaniem Sądu fakt, że na podstawie innych przepisów dany pojazd jest uznany za osobowy nie oznacza, że w świetle przepisów prawa celnego dla potrzeb wymiaru należności celnej również za taki pojazd zostanie uznany. Zasadnie zatem organy celne stwierdziły, iż przedstawienie dokumentów, z których wynika, że jest to samochód osobowy nie ma znaczenia przy dokonywaniu jego klasyfikacji. Trafnie też organ zauważył, iż pojazd w wersji przedstawionej w dniu zgłoszenia nie odpowiada wersji opisanej w karcie identyfikacyjnej. Potwierdza tę okoliczność dowód własności pojazdu, w którym istnieje zapis, iż jest to pojazd przebudowany. Ta okoliczność, jak też wynikający z dokumentu rewizji celnej towaru oraz zdjęć, z których wynika, że przedmiotowy pojazd posiada skrzynię ładunkową z hakami do mocowania ładunku dawały podstawę, w ocenie Sądu, do ustalenia, iż pojazd jest przeznaczony do transportu ładunków i zaklasyfikowania go do kodu PCN 8704 31 99. Wszystkie dane, którym winien odpowiadać pojazd, aby zaklasyfikować go do tej pozycji zostały przez organy ustalone. Co się zaś tyczy dopuszczalnej ładowności wynika ona z porównania masy własnej pojazdu (1573 kg) i dopuszczalnej masy całkowitej (2314 kg), które to dane zawarte są w dokumentach dotyczących pojazdu.
Według Sądu klasyfikacja przedmiotowego samochodu do pojazdu ciężarowego wyłączyła jednocześnie możliwość zastosowania art. 1904 § 1 Kodeksu celnego przewidującego zwolnienie od należności celnych. Pojazd ciężarowy jako środek transportu, o którym mowa w art. 1902 ust. 1 i 1904 § 2 Kodeksu celnego nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 1904 § 1 Kodeksu celnego. Zarzut naruszenia tego przepisu jest więc, w ocenie Sądu nieuzasadniony.
W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania, iż organ odmawiając przeprowadzenia dowodu na okoliczność kwalifikacji pojazdu i jego przeznaczenia oraz pełnionej funkcji naruszył art. 122 i 188 Ordynacji podatkowej.
Sąd uznał również, że zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wiarygodności dokumentom, w których wskazano, że jest to samochód osobowy w świetle powyższych okoliczności nie jest trafny.
J. R. od tego wyroku złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił naruszenie prawa w postaci:
- Niewłaściwego zastosowania przepisu art. 233 § 1 pkt. 1 i 2 - ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926) poprzez zaniechanie uchylenia decyzji i orzeczenia zgodnie z wnioskiem, w sytuacji w której organ celny dopuścił się naruszenia prawa w postaci:
- błędnego ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż samochód zalicza się do pojazdów ciężarowych, na skutek niewłaściwego zastosowania art. 188 w zw. z art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy Kodeksu celnego poprzez zaniechanie jego zastosowania w sytuacji, w której: brak jest dowodów na potwierdzenie kwalifikacji pojazdu przyjętej przez organ I instancji oraz ciężar wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy spoczywa na organie prowadzącym postępowanie,
- niewłaściwe zastosowanie art. 124 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z 219 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnianiu postanowienia dowodów, w oparciu o które organ zakwalifikował pojazd jako ciężarowy, a wskazanie jedynie, że dowody przedłożone przez skarżącego nie dowodzą, iż przedmiotowy pojazd jest pojazdem osobowym,
- naruszenie art. 1904 § 1 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie jego zastosowania,
- niewłaściwe zastosowanie w zw. z 187 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 w zw. z art. 270 Kodeksu celnego poprzez odmówienie wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom urzędowym, w których przedmiotowy pojazd zakwalifikowany został jako osobowy,
- naruszenie wynikającej z art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie dokładanego ustalenia stanu faktycznego, będącego podstawą ustalenia należności celnej.
Zaniechanie rozpatrzenia wszystkich zarzutów wskazanych w skardze,
- Niewłaściwego zastosowania art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, skutkiem czego nastąpiło niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia,
- Niewłaściwego zastosowania art. 13 § 1 Kodeksu celnego poprzez błędne określenie taryfy celnej,
- niewłaściwe zastosowanie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całego materiału zebranego w sprawie,
- niewłaściwe zastosowanie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których organ odmówił wiarygodności wybranym dowodom,
- Niewłaściwe zastosowanie art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 i w zw. z art. 270 kodeksu celnego poprzez odmówienie wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom urzędowym, w których przedmiotowy pojazd zakwalifikowany został jako ciężarowy,
Niewłaściwe zastosowanie art. 124 w zw. z art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu dowodów w oparciu o które organ zakwalifikował pojazd jako osobowy, a wskazanie jedynie, że dowody przedłożone przez skarżącego nie dowodzą, iż przedmiotowy pojazd nie jest pojazdem ciężarowym.
Naruszenie przepisów postępowania przed sądem administracyjnym miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkiem naruszenia przepisów postępowania było bowiem błędne ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.
Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał wyrok w pierwszej instancji lub ewentualnie w przypadku zaistnienia wskazanych przesłanek zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod uwagę nieważność postępowania. Ze względu na przyjęty model orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, ustawodawca stawia wysokie wymagania skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz m.in. wskazywać podstawy kasacyjne poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym według strony skarżącej, uchybił sąd, oraz określenie sposobu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia naruszenia prawa procesowego – wskazać dodatkowo, że to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w ustawie P.p.s.a. korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Naczelny Sąd Administracyjny działając jako sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też do stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego może być oparta na następujących podstawach:
- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarżący w rozpoznawanej sprawie nie sprecyzował, na której podstawie opiera skargę kasacyjną. Ogólnikowo tylko stwierdził, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa. Niemniej w skardze kasacyjnej powołał szereg przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, co wskazuje, że w jego ocenie, zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995r. Nr 74,poz.368 z późn.zm.) przepisy Ordynacji podatkowej miały zastosowanie do postępowań sądowych. Taka regulacja prawna obowiązywała tylko do dnia 31.12.2003r., gdyż z dniem 1.01.2004r. sądownictwo administracyjne wyposażone zostało własną odrębną procedurą – P.p.s.a. Zaskarżony wyrok został wydany już w okresie obowiązywania nowej ustawy i tym samym wymienione w skardze kasacyjnej przepisy Ordynacji podatkowej nie mogły mieć zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Skoro więc zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczyły naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, to ich badanie wykraczało poza zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczony przez art. 183 § 1 P.p.s.a. Tym samym powołanie w skardze kasacyjnej tylko przepisów Ordynacji podatkowej bez wskazania przepisów ustawy P.p.s.a. powoduje, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może być uznany jako skuteczny.
Skarżący w skardze kasacyjnej wymienia również przepisy prawa materialnego, tj. art. 262 i 270 Kodeksu celnego. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów przez Sąd orzekający w I instancji polegało na tym, że nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę jej rozstrzygnięcia. W jego ocenie ciężar wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy spoczywał na organie prowadzącym postępowanie.
Tak więc mimo wskazania przepisów prawa materialnego skarżący w istocie podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania. W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za bezzasadny.
Skarżący nadto zarzucił naruszenie art. 1904 K.c. poprzez zaniechanie jego zastosowania w sprawie. Zgodnie z tym przepisem zwolnione od cła z zastrzeżeniem § 2 rzeczy osobiste osoby fizycznej przybywającej na polski obszar celny na pobyt stały lub powracający z czasowego pobytu za granicą, przy zachowaniu określonych w nim warunków. Z kolei w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 10.12.2001r. w sprawie zwolnienia od cła rzeczy osobistego użytku niektórych osób fizycznych (Dz. U. Nr 149, poz. 1667) wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 1904 § 10 K.c. stwierdza się, że zwolnienie od cła podlega między innymi samochód osobowy. Należy jednak zauważyć, że tak w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym ustalono, że skarżący sprowadził z zagranicy samochód ciężarowy. Powyższe ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie podważone skargą kasacyjną i w związku z tym zarzut, że nie został zastosowany w sprawie art.1904 K.c. należy uznać również za bezzasadny. Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.