Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GSK 1188/04

Uzasadnienie

GSK1188/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dn.27 kwietnia 2004 r. sygn. akt V SA 1842/03 po rozpatrzeniu skargi firmy " [...]"-Z. G. SA w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dn. 7 kwietnia 2003 r. Nr [...] w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji a ponadto uchylił poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Warszawie z dn.25. 11.2002 r. [...]. Z uzasadnienia wyroku wynika, że stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Jednolitymi Dokumentami Administracyjnymi SAD o numerach:

[...] agencja celna, działająca jako pełnomocnik importera, zgłosiła w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar zgłoszony jako "mieszanina tłuszczy uwodornionych, rafinowanych, ale nie przetworzonych: rzepakowy, palmowy, sojowy, kokosowy" o nazwie handlowej "[...]", klasyfikując go do kodu PCN 1516 20 98 O, ze stawką celną konwencyjną w wysokości odpowiednio 14,2% (rok 1999) i 13% (rok 2000) wartości celnej towaru.

Funkcjonariusze Izby Celnej w Warszawie przeprowadzili w siedzibie spółki "[...]" w Warszawie kontrolę w zakresie klasyfikacji taryfowej tłuszczu roślinnego zgłoszonego w procedurze dopuszczenia do obrotu za okres 1999 - 2000r. W trakcie kontroli ujawniono m.in. skład importowanego towaru o nazwie "[...]", z którego wynikało, iż przywieziony towar stanowi mieszaninę oleju rzepakowego, palmowego, sojowego i kokosowego. W wyniku kontroli zakwestionowano przyjęcie kodu PCN 151620 98 O ze stawką celną konwencyjną w wysokości 14,2% i 13% zamiast kodu PCN: 1517 90 99 O ze stawką celną 30%.

Naczelnik Urzędu Celnego II w Warszawie postanowieniem z dn. 30.10.2002 r. wszczął postępowania mające na celu ustalenie prawidłowego kodu PCN towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego, a następnie decyzją nr [...] z dn. 25.11.2002 r. uznał w/w. zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji importowanego towaru i zastosowanej stawki celnej, określił kwotę długu celnego oraz orzekł o odsetkach. Importowany towar zaklasyfikował w/g kodu PCN 15179099 z autonomiczną stawką celną 30%. Po rozpatrzeniu odwołania spółki Dyrektor Izby Celnej w Warszawie podzielił stanowisko organu I instancji co do klasyfikacji taryfowej towaru i określenia kwoty długu celnego i w tym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zaś w odniesieniu do odsetek decyzję te uchylił i umorzył w tym zakresie postępowanie. Za niesporne uznał to, że przedmiotem importu w niniejszej sprawie był tłuszcz cukierniczy o nazwie handlowej [...] stanowiący mieszaninę olejów sojowego, kokosowego, rzepakowego i palmowego.

Wskazał, że pozycją 5016 Taryfy celnej objęte są "tłuszcze i oleje zwierzęce lub roślinne i ich frakcje, częściowo lub całkowicie uwodornione, estryfikowane wewnętrznie, reestryfikowane lub elaidynizowane, rafinowane lub nie, ale dalej nie przetworzone". Natomiast pozycja 1517 zgodnie z brzmieniem Taryfy celnej obejmuje "margarynę; jadalne mieszaniny lub wyroby z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych, lub z frakcji różnych tłuszczów lub olejów z niniejszego działu, inne niż jadalne tłuszcze lub oleje lub ich frakcje z pozycji 1516."

Przedmiotowy tłuszcz cukierniczy jest mieszaniną olejów, co wyłącza możliwość zaklasyfikowania go do pozycji 1516. Natomiast pozycja 1517 obejmuje "...jadalne mieszaniny lub wyroby z tłuszczów lub olejów roślinnych..." Są to zazwyczaj mieszaniny lub produkty w postaci płynnej lub stałej wykonane z różnych tłuszczy lub olejów zwierzęcych albo ich frakcji.

Podkreślił, że klasyfikacja spornego produktu do pozycji 1517 wynika bezpośrednio z reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego, zgodnie z którą "tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów..

Strona przedstawiła Wiążącą Informację Taryfową wydaną przez kraj Unii Europejskiej, w której przedmiotowy towar został zaklasyfikowany do kodu 15162098 oraz faktury i certyfikaty wskazujące pozycję 1516 jako właściwą.Odnosząc się do tego organ odwoławczy stwierdził, że przepisy Kodeksu celnego są wzorowane na przepisach Kodeksu celnego Wspólnot Europejskich, z pewnymi zmianami wynikającymi ze specyfiki polskich warunków. Nie jest to jednak automatyczne przeniesienie przepisów wspólnotowych do polskiego porządku prawnego, gdyż praktyka taka byłaby niezgodna z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się do klasyfikacji spornego towaru wskazanej w ekspertyzie prof. Krzysztofa Krygiera, organ II instancji stwierdził, iż opinie biegłych ekspertów lub rzeczoznawców bywają pomocne jedynie wówczas gdy zachodzą wątpliwości dotyczące przedmiotu importu, ustalenia tożsamości towaru. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Stan towarów nie budził wątpliwości organów celnych i nie był kwestionowany (do akt sprawy załączono składy jakościowe). Spór dotyczył klasyfikacji towarów wg kodów PCN taryfy celnej, a zgodnie z przepisami prawa materialnego, organami właściwymi do ustalania klasyfikacji są Naczelnik Urzędu Celnego i Dyrektor Izby Celnej.

Strona, na poparcie swojego stanowiska w kwestii klasyfikacji, powołuje się na zapisy zawarte w Polskich Normach. Organ II instancji wskazał, iż pojęcia zawarte w Taryfie celnej nie zawsze mają to samo znaczenie co w mowie potocznej lub, jak w niniejszej sprawie, w technologii żywności. Unormowaniami prawa materialnego stanowiącymi podstawę wydania decyzji przez organy celne są uregulowania Kodeksu celnego zawarte w ustawie z dnia 9 stycznia 1997r. (tekst jednolity Dz. U. nr 75, poz. 802) oraz przepisy zawarte w aktach wykonawczych, w tym przypadku w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 158, poz. 1036) oraz Wyjaśnieniach do Taryfy celnej.

Zatem należy brać pod uwagę przede wszystkim zapisy w niej zawarte, a nie te znajdujące się w innych źródłach (Polska Norma) czy też wskazane przez uznane autorytety w dziedzinie technologii spożywczej. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I SAlKa 2502/97 z dnia 7 lipca 1999r. wskazując, iż z żadnego przepisu prawa celnego nie wynika konieczność klasyfikacji celnej towaru przy zastosowaniu Polskich Norm.

Spółka w odwołaniu podniosła iż prawidłowość zastosowanej przez nią klasyfikacji potwierdza pismo nr [...] z dnia 02.02.1995r., w którym wskazano dla przedmiotowego towaru podpozycję 151620 jako właściwą. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż opinia nr [...] z dnia 02.02.1995r., na którą powołuje się strona, została wydana przed wejściem w życie zmian do Nomenklatury Zharmonizowanego Systemu (1 styczeń 1996r.) oraz przed opublikowaniem Wyjaśnień do taryfy celnej (zał. do zarządzenia Prezesa GUC z dnia 17.09.1997r.), które uwzględniały te zmiany. Zatem powoływanie się na przedmiotową opinię może prowadzić do błędnej klasyfikacji produktu.

Uzasadniając decyzje w zakresie dotyczącym odsetek organ odwoławczy stwierdził, że brak podstaw do ich pobierania, bowiem strona zadeklarowała kod PCN1516, kierując się najlepszą swoją wiedzą co do charakteru spornego towaru a także pismem GUC z dn. 02.02.1995 r.

Rozpoznając skargę na te decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotem sporu jest klasyfikacja taryfowa towaru o nazwie [...]. Organy celne uznały, że do tego towaru należy stosować kod PCN 1517 90 99 0, zaś w ocenie skarżącej właściwy jest kod 1516 20 98 0. Istotnym w sprawie jest w ocenie Sądu to, że decyzja organów celnych wydana została w wyniku kontroli zgłoszeń celnych po zwolnieniu towaru. Zgłoszenia celne były przyjęte w okresie od 29 listopada 1999 r. do 10 lipca 2000 r., natomiast decyzje organów celnych zostały podjęte – w I instancji w dniu 25.

1. 11. 2002 r. a w instancji II w dniu 07.

1. 04. 2003 r. Sąd wskazał, że za prawidłowe zgłoszenie celne odpowiada zgłaszający a organ celny jest uprawniony do weryfikacji zgłoszenia przed zwolnieniem towaru- w trybie art.70 § 1 Kod. cel. a po zwolnieniu- w trybie art. 83 § 1 Kod. cel. Sąd stwierdził, że klasyfikacja taryfowa spornego towaru nie wynika wprost z przepisów prawa. Organ I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na zawartości w składzie produktu rafinowanej, uwodornionej mieszaniny tłuszczów rzepakowego, kokosowego, sojowego i palmowego oraz kwasku cytrynowego w ilości 0,001%, o temperaturze topnienia 30° C i liczbie jodowej 68.Organ odwoławczy nie ustosunkował się w sposób wyczerpujący do zarzutów strony, że sporny tłuszcz nie był w momencie zakupu tłuszczem przetworzonym i aby spełnić swą funkcję musiał zostać poddany dalszej obróbce, bo w postaci nie przetworzonej nie nadawał się do spożycia.

Sąd wskazał, że strona przedłożyła dotyczące spornego tłuszczu: ekspertyzę prof. Krygiera, pismo GUC z dn.

02. 02. 1999 r. do przedstawiciela producenta [...], Wiążącą Informację Taryfową (BTI) wydaną przez brytyjskie władze celne dla krajów Unii Europejskiej i z dokumentów tych wynikało, że właściwa jest pozycja 1516. Sąd stwierdził, że ocena tych dowodów przez organ jest ogólnikowa i nie do pogodzenia z art.121 § 1 o. p. jest sytuacja, w której organ celny pomimo powziętej informacji i zajmując przeciwne do tej informacji stanowisko nie powołał biegłego celem wyjaśnienia rozbieżności między prezentowanymi przez stronę dowodami a stanowiskiem organu celnego co do klasyfikacji tłuszczu.

Powołanie się przez organ celny na opinie Wydziału Taryfikacji i Reguł Pochodzenia Towarów Izby Celnej w Warszawie dn. 21.08.2002 r. oraz Wiążącą Informację Taryfową (WIT) nr 527/2001/15 nie może być w niniejszej sprawie skuteczne, gdyż okoliczności te zostały ujawnione w 2002 r. a tłuszcz był sprowadzany w latach 1999-2000. Organ celny winien zatem uwzględnić czy i na ile zgłaszający mógł zastosować w zgłoszeniu celnym właściwy kod PCN a także czy wcześniejsze działania organu nie przyczyniły się do zastosowania przez stronę nieprawidłowej klasyfikacji towaru.

Sąd stwierdził, że brak było podstaw do wydania decyzji innej niż zawarta w zgłoszeniach klasyfikacji taryfowej towaru. W konsekwencji, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji w określonym na wstępie zakresie uznając, że decyzje te wydane zostały z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 121 § 1,122,180, 187 ordynacji podatkowej.

Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł skargę kasacyjną opierając ją na podstawie:

1. 1. naruszenia prawa materialnego - art. 65 § 4 i § 5 Kodeksu celnego, poprzez uchylenie decyzji obu instancji, co uniemożliwia zmianę błędnie zaklasyfikowanego w zgłoszeniu celnym towaru w związku z upływem trzyletniego terminu przedawnienia,
2. 2. naruszenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 158, poz. 1036) oraz Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 107, poz. 1217) w szczególności naruszenia działu 15 załącznika do ww. rozporządzenia przez przyjęcie, że zaklasyfikowanie przez organ celny towaru będącego mieszaniną tłuszczy do kodu PCN 1517 90 99 0 było wadliwe, w sytuacji, gdy w odniesieniu do spornego towaru tylko ten kod był właściwy,
3. 3. naruszenia art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że zaimportowany towar był pojedyńczym tłuszczem poddanym procesom uwodornienia, estryfikowania reestryfikowania, elaidynizacji, rafinacji ale dalej nie przetworzonym, podczas gdy przedmiotowy towar to mieszanina olejów sojowego, kokosowego, rzepakowego i palmowego, objęta kodem PCN 1517 90 99 0,
4. 4. naruszenia prawa procesowego - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.s.a., polegające na braku w uzasadnieniu ustosunkowania się do klasyfikacji spornego towaru,
5. 5. naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 ustawy Kodeks celny przez przyjęcie obowiązku powołania biegłego i dokonania klasyfikacji towaru w oparciu o taką opinię w sytuacji, gdy skład towaru oraz jego przeznaczenie były znane i nie kwestionowane, zatem nie było podstaw do sięgania po wiadomości specjalistyczne dotyczące towaru,
6. 6. naruszenie art. 83 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że klasyfikacja towaru do kodu PCN 1517 90 99 0 może być zastosowana do zgłoszeń celnych przyjmowanych po 2002 roku, ponieważ wtedy organy celne ujawniły skład towaru, podczas gdy powołany wyżej przepis daje organom celnym możliwość weryfikacji zgłoszeń celnych po zwolnieniu towaru w oparciu o nowe dane zebrane podczas kontroli, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
7. 7. naruszenie przepisów prawa procesowego przez wadliwą ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności przepisu art. 145 § 1 lit. c oraz art.141 § 4 p.s.a.

W uzasadnieniu, autor skargi kasacyjnej polemizuje z zawartymi w zaskarżonym wyroku stwierdzeniami o braku podstaw do wydania decyzji o odmiennej niż w zgłoszeniu klasyfikacji taryfowej towaru i szeroko argumentuje dlaczego sporny tłuszcz nie podlega zaliczeniu do pozycji 1516, lecz winien być zaliczony do pozycji 1517. Omawia niektóre kwestie dotyczące postępowania weryfikacyjnego, przedstawia argumentację merytoryczną na okoliczność braku potrzeby powołania biegłego. Odnosząc się do zawartego w motywach wyroku Sądu I instancji stwierdzenia o ogólnikowości dokonanej przez organ oceny dowodów wyraża przekonanie, że w decyzji będącej przedmiotem kontroli sądowej wymienił wszystkie zgromadzone w toku postępowania dokumenty, odniósł się do każdego z dowodów z osobna, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Dyrektor Izby Celnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie skargi spółki oraz orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie- o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres sądowego rozpoznania sprawy, poza nieważnością postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów kasatora. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia ściśle sformalizowanym i prócz wymagań przepisanych dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym winna zawierać, poza oznaczeniem zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części i wnioskiem o uchylenie lub zmianę orzeczenia- przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.s.a.). Stosownie do art.174 p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uwzględniając, że skarżący-Dyrektor Izby Celnej w Warszawie kwestionuje zaskarżony wyrok z powołaniem się na obie podstawy skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wymagają rozważenia zarzuty natury procesowej, bowiem zarzuty dotyczące prawa materialnego mogą być rozważone i ocenione dopiero na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Pierwszy z zarzutów procesowych skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.s.a. Przepis ten określa wymagania jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku i wśród niezbędnych jego elementów wymienia zwięzłe przedstawienie sprawy. Powinno ono obejmować zarówno opis przebiegu postępowania przed organami administracji publicznej jak i przedstawienie stanu faktycznego przyjętego przez sąd (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Jan Paweł Tarno, Wyd. Lexis Nexis 2004 r., str.207-208).

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem uchylone zostały decyzje organów obu instancji ze względu na naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy tj. art.121 §1,122, 180, 187 ordynacji podatkowej, dalej o.p., Przepisy procedury, których naruszenie Sąd stwierdził dotyczą w szczególności obowiązków procesowych organu w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dopuszczenia jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarga kasacyjna kwestionuje uzasadnienie wyroku w zakresie powyższych ustaleń Sądu, gdyż według jej autora, zaskarżona decyzja zawiera pełną ocenę całokształtu materiału dowodowego, w tym ocenę każdego dowodu z osobna ze wskazaniem dowodów, którym dano wiarę i tych, którym odmówiono wiarygodności i, wbrew stanowisku Sądu, oceny tej nie uważa za ogólnikową.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za usprawiedliwiony w tym sensie, że z motywów zaskarżonego wyroku nie wynika czego w ocenie materiału dowodowego dokonanej przez organ nie zamieszczono, choć należało to uczynić. Nie wystarcza bowiem, jak uczynił to Sąd orzekający poprzestać na sformułowaniu zarzutu ogólnikowości dokonanej przez organ oceny materiału dowodowego, w tym ustosunkowania organu do przedstawionych przez spółkę dowodów i argumentacji, lecz należało wskazać czego w tych ocenach brakuje i dlaczego nie są one wystarczające.

Sąd orzekający w motywach wyroku stwierdził, że nie do pogodzenia z zasadą wynikającą art.121 § 1 o.p. jest sytuacja, w której organ celny, pomimo powziętej informacji, zajmując przeciwne do tej informacji stanowisko nie powołał biegłego celem wyjaśnienia rozbieżności miedzy prezentowanymi przez stronę dowodami a stanowiskiem zajętym przez organ celny co do klasyfikacji tłuszczu o nazwie [...] Tymczasem rozbieżność ta winna być przedmiotem dokonanej przez organ oceny materiału dowodowego, zaś ze strony Sądu I instancji przedmiotem kontroli działalności administracji publicznej w ramach rozpoznawania skargi na decyzję. Jeśli zaś chodzi o dowód z opinii biegłego to dowód ten mógłby być potrzebny wówczas tylko, gdyby do rozstrzygnięcia sprawy potrzebne były wiadomości specjalne. Nie wskazanie w zaskarżonym wyroku wyjaśnienie jakich okoliczności faktycznych sprawy wymaga naświetlenia wiedzą specjalistyczną biegłego i nie wskazanie o biegłego z jakiej dziedziny chodzi, usuwa w powyższym zakresie możliwość poddania stanowiska Sądu I instancji ocenie kasacyjnej.

Możliwość ta jest ograniczona także i z tego powodu, że stanowisko Sądu I instancji nie jest w pełni zdeterminowane na to, że w postępowaniu administracyjnym nastąpiły mające wpływ na wynik sprawy naruszenia procesowe z zakresu postępowania dowodowego, chociaż taka teza jest w uzasadnieniu wyroku zawarta, skoro jednocześnie prezentowana jest ocena, iż w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia brak było podstaw do wydania decyzji o odmiennej niż w zgłoszeniu, klasyfikacji taryfowej towaru.

Jeśli chodzi o pozostałe procesowe zarzuty skargi to zarzut naruszenia art.197 § 1 o.p. w zw. z art. 262 Kod. cel. nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej, gdyż przepisy ordynacji podatkowej nie normują procedury postępowania przed sądami administracyjnymi, zatem zarzut ich naruszenia nie może być do sądu administracyjnego skutecznie adresowany. Zarzut naruszenia "przepisów prawa procesowego przez wadliwą ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a szczególności przepis art. 145 § 1 lit. c i art. 141 § 4..." nie może być uznany za zasadny. Zarzut kasacyjny dotyczący przepisu proceduralnego winien być bowiem tak skonstruowany by wskazywał konkretny przepis, który został naruszony, precyzował w uzasadnieniu na czym naruszenie polega (też konkretnie) i wskazywał czy i jaki miało to wpływ na wynik sprawy.

Sąd kasacyjny bada bowiem prawidłowość rozstrzygnięcia, jak to już wskazano wyżej, wyłącznie w granicach podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej (z zastrzeżeniem nieważności postępowania) i nie ma możliwości kierowania się domniemaniami co do rzeczywistych intencji strony.

Wobec wykazania, że zaskarżony wyrok wydany został z uchybieniami procesowymi wskazanymi wyżej, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, niecelowe byłoby odnoszenie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być bowiem, jak wskazano na wstępie, właściwie zbadane i ocenione dopiero na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Biorąc powyższe pod uwagę należało na mocy art. 185 § 1 p.s.a. orzec jak w sentencji.