Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2004r. sygn. akt 3I SA/Łd 2468/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 19 listopada 2002r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że decyzją z dnia 24 lipca 2002r. Dyrektor Urzędu Celnego w Piotrkowie Trybunalskim uznał zgłoszenie celne z dnia 13 marca 2002r.
nr [...] za nieprawidłowe w zakresie wnioskowanej procedury (dopuszczenia do obrotu) i nakazał dokonanie powrotnego wywozu używanego samochodu ciężarowego marki Renault G 340 o nr nadwozia [...]poza polski obszar celny. Do omawianego zgłoszenia celnego załączono: m.in. fakturę nr [...] z dnia 28 lutego 2002r., francuskie dokumenty identyfikacyjne pojazdu, świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...], zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 7 marca 2002r. sporządzone przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w Radomsku oraz stanowiący załącznik do zaświadczenia dokument identyfikacyjny pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą.
Na skutek przeprowadzonej rewizji celnej stwierdzono ingerencję w polu numeru samochodu. W związku z tym przeprowadzono dowód z opinii rzeczoznawcy Eugeniusza Kanclerskiego, który stwierdził, że numer identyfikacyjny nadwozia [...] został przerobiony z któregoś z trzech wymienionych przez niego numerów: [...]
Zawiadomiona o tym fakcie Prokuratura Rejonowa w Piotrkowie Trybunalskim umorzyła dochodzenie wobec braku dostatecznych danych uzasadniających popełnienie przestępstwa. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ celny pierwszej instancji uznał, że badanie techniczne pojazdu z dnia 7 marca 2002r.- było nierzetelne.
Dokonując oceny dokumentów z przeprowadzenia badania w oparciu o oględziny organoleptyczne przez diagnostę Konstantego Kamińskiego i jego zeznania, w czasie przesłuchania przed organami ścigania, iż dokonał odczytu według zapisów na tabliczce znamionowej a nie z miejsca wybicia numeru identyfikacyjnego samochodu, organ celny uznał, że badanie to nie było rzetelne. Stwierdził ponadto, że dołączone do zgłoszenia celnego dokumenty zostały wystawione na samochód o numerze nadwozia [...] jednak numer ten nie jest oryginalnym oznaczeniem pojazdu zgłoszonego do odprawy, a jedynie został naniesiony przez ingerencję w pole numerowe.
W ocenie organu celnego dokumenty te zatem odnoszą się do innego towaru, niż ten, który faktycznie został sprowadzony do Polski, a to uzasadnia przyjęcie, że brak jest wiarygodnych dokumentów do objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu.
Dyrektor Izby Celnej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 19 listopada 2002r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu- celnego pierwszej instancji. Organ odwoławczy odniósł się do dostarczonej przez stronę opinii z dnia 31 lipca 2002r. i uznał ją za niewiarygodną wobec ustalenia, że została sporządzona po upływie czterech miesięcy od dokonania odprawy celnej i że oględzin dokonano bez udziału funkcjonariusza. Kolejna opinia z dnia 16 października 2002r., w ocenie organu odwoławczego, również nie była wiarygodna, gdyż została dokonana po upływie sześciu miesięcy od dnia dokonania tej odprawy i w tym czasie pojazd był w dyspozycji strony. Za jedyną zatem wiarygodną opinię w sprawie, zdaniem organu odwoławczego, należało uznać opinię Eugeniusza Kanclerskiego z dnia 23 marca 2002r.
Oddalając skargę R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi - Sąd stwierdził, że organy celne słusznie uznały zgłoszenie celne z dnia 13 marca 2002r. za nieprawidłowe. Zasadnicze bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy miało ustalenie, czy samochód ciężarowy sprowadzony przez skarżącego jest tym samym, który został określony w dokumentach załączonych do odprawy celnej. Sąd podniósł, że zasadniczą cechą identyfikacyjną pojazdu jest numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy i cechę tę nadaje i umieszcza producent. Nadanie lub nabicie nowych cech identyfikacyjnych może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w przepisach prawnych, po uzyskaniu decyzji starosty (art. 66 ust. 3a pkt 1 i art. 66a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.). Wszelka ingerencja w numer identyfikacyjny pojazdu dokonana przez nieuprawnione do tego osoby jest zabroniona. W spornym pojeździe wybity numer [...] nie jest numerem oryginalnym, został bowiem przerobiony z innego numeru; przerobiono więc numer VIN. Świadczy to o dopasowaniu pojazdu do dokumentów złożonych do odprawy.
Sąd podzielił trafność stanowiska organów celnych w zakresie, w jakim odmówiły wiarygodności badaniu technicznemu pojazdu wraz z jego dokumentem identyfikacyjnym, które wskazywały na numer VIN. Zdaniem Sądu identyfikacja pojazdu następuje na podstawie oględzin organoleptycznych polegających na porównaniu zapisów w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym, "zaś kryterium uznania stanu technicznego za niezadowalający jest brak zapisów numeru identyfikacyjnego VIN ze stanem faktycznym". W tej kwestii Sąd powołał się na przepisy załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych (Dz. U. Nr 81, poz. 917). Sąd stwierdził, że skoro uprawniony diagnosta K. K. z Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w Radomsku wystawiając zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu wraz z dokumentem identyfikacyjnym opierał się jedynie na tabliczce znamionowej pojazdu a nie na miejscu wybicia numeru VIN, jak wynika to z cytowanego rozporządzenia, to oznacza to, iż badanie zostało przeprowadzone nierzetelnie.
Sąd stwierdził ponadto, że słusznie organy celne nakazały skarżącemu dokonanie powrotnego wywozu samochodu poza polski obszar celny, ponieważ pojazd ten nie posiadał zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego, niezbędnego dla jego dopuszczenia do ruchu w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym. Pojazd ten nie posiadał nadto dowodu odprawy celnej niezbędnego w przypadku pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa trzeciego.
Zarzut skarżącego dotyczący niepowiadomienia go o terminie oględzin Sąd ocenił jako niezasadny i wyjaśnił, że upoważniona jako przedstawiciel bezpośredni skarżącego Agencja Celna "[...] do podejmowania czynności związanych z dokonywaniem obrotu towarowego z zagranicą uczestniczyła w oględzinach w dniu 22 marca 2002r. z prawem do zadawania pytań biegłemu i składania wyjaśnień.
R. M. "[...]" Firma Produkcyjno-Handlowo-Usługowa Dmenin 148, działająca przez pełnomocnika radcę prawnego Jacka Tokarskiego, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku na podstawie art. 173 i art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej zwana p.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:
- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 66 ust. 3a pkt 1 i pkt 2 Prawa o ruchu drogowym wobec przyjęcia, że numer identyfikacyjny VIN stanowi, w świetle przepisów tej ustawy, jedyną cechę towaru w postaci samochodu pozwalającą na jego identyfikację w sposób bezwzględny oraz że osoba nie mająca uprawnień rzeczoznawcy samochodowego, w świetle tej ustawy, może pełnić rolę biegłego w zakresie prawidłowości numeru identyfikacyjnego VIN w postępowaniu administracyjnym;
- naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wadliwą ocenę znaczenia opinii technicznej nr 283/MJ/2002 z dnia 31 lipca 2002r., sporządzonej przez [...]Firmę Konsultingowo-Handlową, wobec przyjęcia, że skoro nie opiera się ona na sczytanym z natury (organoleptycznie) numerze VIN, to jest bezwartościowa oraz rozumowania opartego na błędnym kole, bo sprowadzającego się do oceniania wartości dowodowej tak opinii Renault jak i opinii technicznej załączonej do zgłoszenia celnego przy założeniu, że opinia Eugeniusza Kanclerskiego w pełni oddaje stan faktyczny, po to, aby dojść do wniosku, że dwie pierwsze wymienione opinie są bezwartościowe, skoro tego stanu faktycznego nie odzwierciedlają.
Powołując powyższe podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o:
- uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Celnej w Łodzi kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego,
- przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów (art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. w postaci wyroku nakazowego sygn. akt VI K 596/03 z dnia 2 października 2003r. Sądu Rejonowego w Radomsku, zaświadczenie o nieposzukiwaniu samochodów ciężarowych Renault 340 Ti o numerach VIN z końcówkami 4431, 4491, 4401, 4461, 4481, protokołu rozprawy głównej w sprawie sygn. akt II K 102/04 z dnia 25 czerwca 2004r. Sądu Rejonowego w Radomsku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca powołała się na przepisy art. 66 ust. 3a pkt 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym i wyjaśniła, że pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta cechy identyfikacyjne, w tym numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, ale też niezależnie - numer silnika. Jednakże numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995r. (pojazd w niniejszej sprawie został zarejestrowany w 1994r.).
Prawo o ruchu drogowym przewiduje ponadto możliwość stwierdzenia, że cecha identyfikacyjna pojazdu uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy (art. 66a ust. 3 cyt. ustawy). W oparciu o powyższe wywody strona skarżąca wyraża pogląd, że powołane przepisy prawa prowadzą do wniosku, że numer VIN samochodu ciężarowego, wyprodukowanego przed 1995r., nie jest jego jedyną cechą używaną w obrocie identyfikacji danego egzemplarza. Skarżąca w związku z tym zarzuca zaskarżonemu wyrokowi, że dokonana wykładnia Sądu przypisująca numerowi VIN - wyłączną cechę identyfikacyjną dla pojazdu wyprodukowanego przed 1995r. - jest contra legem. Jest ponadto nieprawidłowa, bo przypisuje numerowi VIN cechę bezwzględnej mocy identyfikowania samochodów, której nie przypisał mu ustawodawca.
Podnosząc, że przepisy art. 79a ust. 1 w zw. z art. 66a ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ustanawiają monopol dla osób wpisanych na listę Ministerstwa Infrastruktury w zakresie stwierdzania, że cecha identyfikacyjna pojazdu uległa skorodowaniu, zniszczeniu podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy - strona skarżąca zarzuca wadliwą interpretację tych przepisów przez Sąd, w sytuacji gdy rozporządzenie wykonawcze w tym zakresie weszło w życie z dniem 24 stycznia 2002r., a Sąd za kluczowy dowód w tej sprawie uznał opinię Eugeniusza Kanclerskiego, który nie był rzeczoznawcą samochodowym i nie figurował na liście Ministerstwa Infrastruktury.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego strona skarżąca zarzuca nierozważenie przez Sąd opinii Renault i niezasadne podważenie rzetelności badania technicznego załączonego do zgłoszenia celnego w sytuacji, gdy diagnosta dosłownie zeznał w czasie przesłuchania przed organami ścigania w dniu 7 marca 2002r., iż nr nadwozia samochodu marki Renault wraz z tabliczką znamionową były zgodne z dokumentami listu przewozowego "U.C. w Łodzi", w czasie wykonywanych przez jego osobę badań.
W konkluzji strona skarżąca wywodzi, że wadliwa wykładnia przepisów Prawa o ruchu drogowym, w szczególności przepisów dotyczących znaczenia numeru VIN i roli rzeczoznawców samochodowych - stały się podstawą do dokonania błędnej oceny materiału dowodowego w zaskarżonym orzeczeniu. Gdyby błędy te nie zostały popełnione zaskarżona skargą decyzja nie mogłaby się ostać, bo art. 57 § 1, art. 59 § 1 i inne Kodeksu celnego nie mogłyby znaleźć zastosowania. Wadliwa ocena dowodów przez Sąd uzasadniała zarzut naruszenia przez Sąd prawa procesowego w sposób istotny mający wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Łodzi ponowił dotychczasową argumentację i uznał, że zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona skarżąca kwestionuje zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc skargę kasacyjną w trybie art. 173 p.p.s.a. Skarga wskazuje podstawy kasacji tj. art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz formułuje żądania uchylenia zaskarżonego wyroku.
W myśl art. 174 cyt. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi w § 2 tego artykułu. Żaden z tych przypadków w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.
W pierwszej kolejności należy rozważyć zasadność zarzutów o charakterze procesowym, odnoszących się do ustaleń faktycznych Sądu, ponieważ zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być zweryfikowane tylko w odniesieniu do stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego.
Strona skarżąca w kasacji zarzuciła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie przez uchybienie zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a.). Naruszenie to dotyczyło ustaleń co do treści i charakteru opinii technicznych sporządzonych przez: [...] Firmę Konsultingowo- Handlową w dniu 31 lipca 2002r.; Firmę Renault; opinię techniczną załączoną do zgłoszenia celnego oraz opinię Eugeniusza Kanclerskiego przy założeniu, że ostatnia z wymienionych opinii w pełni oddaje stan faktyczny oraz wnioskowaniu, że dwie pierwsze opinie są bezwartościowe, skoro tego stanu faktycznego nie odzwierciedlają.
Przepis art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z treści tej normy prawnej wynika, że reguluje ona zakres działania sądów administracyjnych i że zakres ten został ukształtowany w ustawie bardzo szeroko. Natomiast regulacja zawarta w art. 133 § 1 p.p.s.a., a więc drugiego z przepisów objętych zarzutem kasacji, stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 1, art. 3 § 2 cytowanej ustawy p.p.s.a. - sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na działanie lub bezczynność organu administracyjnego z powodu ich zgodności z prawem. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu (np. decyzji), a wynikający z akt sprawy. Sąd administracyjny w swoich orzeczeniach formułuje oceny kwalifikujące określone zachowania jako zgodne lub niezgodne z prawem, a więc m. in. bada, czy dokonana przez organ administracji ocena stanu faktycznego w sprawie została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (np. w tej sprawie z art. 191 Ordynacji podatkowej). Przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest natomiast kontrola stosowania prawa w orzeczeniach wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z istoty skargi kasacyjnej wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny ma w zasadzie kompetencje kasacyjne.
Jako uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., którego wprost kasacja nie wskazuje) strona skarżąca wskazuje wadliwą ocenę znaczenia opinii technicznych przez przyjęcie założenia, że tylko jedna z tych opinii, sporządzona przez Eugeniusza Kanclerskiego w pełni oddaje stan faktyczny w odniesieniu do ustaleń dotyczących numeru VIN, który jest cechą identyfikacyjną pojazdu ciężarowego, a w konsekwencji do stwierdzenia przez Sąd, że zgłoszenie celne w zakresie wnioskowanej procedury było nieprawidłowe. Stanowiło to podstawę do przyjęcia, że zaistniały podstawy do zastosowania art. 59 § 1 i art. 184 pkt 1 Kodeksu celnego.
Regulacja prawna zawarta w art. 59 § 1 Kodeksu celnego stanowi, że jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne uzależniają posiadanie, obrót lub rozpowszechnianie towarów od spełnienia określonych wymogów, to przywóz tych towarów może być dokonany pod warunkiem ich spełnienia. Przepis ten przewiduje jednocześnie obowiązek cofnięcia przez organ celny towaru za granicę, w wypadku niespełnienia obowiązujących wymogów, z zastrzeżeniem, że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne nie przewidują jego przepadku albo innego sposobu postępowania.
Według powołanych w zaskarżonym wyroku przepisów, (jako odrębnych w myśl art. 59 § 1 Kodeksu celnego), tj. art. 66 ust. 3a pkt 1 i pkt 2 oraz art. 66a ust. 2 cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym, wprowadzonych ustawą z dnia 6 września 2001r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 129, poz. 1444), pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: 1) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, 2) numer silnika (art. 66 ust. 3a). Zgodnie z art. 66a ust. 1 ustawy cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent. W ust. 2 tego przepisu wymienione są przypadki, w których starosta właściwy w sprawach rejestracji jest uprawniony do wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu. Przepisy te zawarte są w Dziale III "pojazdy" rozdział 1 "Warunki techniczne pojazdów". W art. 66 ust. 1 ustawy regulowane są warunki, jakie powinien spełniać pojazd uczestniczący w ruchu, aby korzystanie z niego zapewniało bezpieczeństwo ruchu i ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu. W wykonaniu upoważnienia zawartego w art. 66a ust. 5 Prawa o ruchu drogowym - Minister Transportu i Gospodarki Morskiej wydał (obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji) cytowane wyżej rozporządzenie z dnia 1 kwietnia. 1999r. Z regulacji prawnej zawartej w § 11 ust. 1 pkt 1 tego aktu prawnego wynika m.in., że numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995r. Ta regulacja prawna nie była przedmiotem rozważań Sądu orzekającego w pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że przedmiotowy samochód - rok produkcji 1994r.- został po raz pierwszy zarejestrowany za granicą w dniu 13 kwietnia 1994r. Tak wynika z załączonego do akt administracyjnych (k. 2 i 3) dowodu rejestracyjnego pojazdu nr 1296 RL 39. Dowód ten nie był kwestionowany ani w postępowaniu administracyjnym ani przed Sądem pierwszej instancji. Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje ponadto okoliczność, że Prokuratura Rejonowa w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 18 czerwca 2002r. nr DS. 1508/02 umorzyła dochodzenie w sprawie ujawnionego w dniu 13 marca 2002r. na terenie Urzędu Celnego w Piotrkowie Trybunalskim podrobienia numeru nadwozia samochodu marki Renault przedstawionego do odprawy przez FPHU "[...]" R.M. za pośrednictwem Agencji Celnej [...] t.j.
o czyn z art. 270 § 1 kk w zb. z art. 306 kk w zw.z art. 11 § 2 kk z braku dostatecznych danych uzasadniających podejrzenie jego popełnienia.
Sąd pierwszej instancji podzielając pogląd organów celnych, według którego odmówiły wiarygodności przedstawionemu przy zgłoszeniu celnym zaświadczeniu z badania technicznego pojazdu z dnia 7 marca 2002r. i załączonego dokumentu identyfikacyjnego wystawionych przez uprawnionego diagnostę Konstantego Kamińskiego stwierdził, że badanie to było nierzetelne, bowiem przesłuchany przez organy ścigania zeznał on, iż opierał się jedynie na zapisie na tabliczce znamionowej pojazdu, a nie na miejscu wybicia numeru VIN. Sąd nie wskazał przy tym dowodu, na podstawie którego dokonał swojej oceny.
Z uzasadnienia do postanowienia Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim wynika natomiast, że przesłuchany jako świadek Konstanty Kamiński zeznał, iż "w dniu 7.03.2002r. numer nadwozia sam. m-ki Renault wraz z tabliczką znamionową były zgodne z dokumentami listu przewozowego U.C. w Łodzi w czasie wykonywania przez jego osobę badań pojazdu na terenie Stacji Diagnostycznej w Radomsku". W postanowieniu Prokuratury powołano się również na zeznania funkcjonariusza celnego J. S. z przejścia granicznego w Zgorzelcu, zgodnie z którymi w czasie odprawy celnej w dniu 6 marca 2002r. samochód marki Renault "nie ujawnił" niezgodności nadwozia z dokumentami. Samochód był odprawiony w tranzycie do Piotrkowa Trybunalskiego.
We wskazanym wyżej stanie faktycznym sprawy nie można więc podzielić stanowiska Sądu przyjmującego, że dla potrzeb uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wnioskowanej procedury celnej i nakazu dokonania powrotnego wywozu spornego samochodu poza polski obszar celny- zasadnicze znaczenie miało ustalenie numeru identyfikacyjnego VIN oraz że przerobiony numer VIN w samochodzie skarżącego świadczy, iż dopasowano w ten sposób do dokumentów złożonych do odprawy. Sąd dokonując oceny w omawianym zakresie, potwierdzającej ocenę dokonaną przez organy celne, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie zarzuty skargi należy uznać za uzasadnione.
Rozważenia Sądu wymagać też będzie, w związku z zarzutem strony skarżącej, problem - czy na tle regulacji prawnej art. 79a ust 1 w zw. z art. 66a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym- opinia biegłego sądowego w dziedzinie mechaniki pojazdowej i ruchu drogowego (k.44-46 akt adm.) ma walor opinii rzeczoznawcy samochodowego w rozumieniu art. 66a ust. 3 cytowanej ustawy.
Skoro przyjęty w zaskarżonym wyroku stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób dostateczny dla rozstrzygnięcia sprawy, to zarzuty naruszenia prawa materialnego uchylają się spod kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 183 § 1, art. 185 § 1 i art. 203 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
------------------------- ---------------------- ------------------------
- Halina Wojtachnio s. Czesława Socha s. Jerzy Sulimierski