Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2004 r., sygn. akt V SA 2583/03 po rozpoznaniu sprawy ze skargi "[...]" S.A. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 14 maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe – uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku WSA podał, że w dniu 20 grudnia 1999 r. zgłoszony został do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar o nazwie handlowej "[...]" zaklasyfikowany do kodu PCN 3004 90 19 0 taryfy celnej ze stawką w wysokości 0 %. W wyniku kontroli powyższego zgłoszenia, przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Inspekcji Celnej ustalono, że towar ten nie może być uznany za lek w rozumieniu taryfy celnej, a zatem nie powinien być klasyfikowany do pozycji 3004.
W związku z wynikami tej kontroli Naczelnik Urzędu Celnego II w Warszawie decyzją z dnia 23 października 2002 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i zakwalifikował sprowadzany towar do kodu PCN 2106 90 92 0 ze stawką celną w wysokości 20 %.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy tę decyzję stwierdził jednakże, że zastosowany przez organ I instancji kod jest nieprawidłowy, gdyż towar ten powinien być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0, ponieważ funkcja odżywcza tego preparatu ma zasadniczy charakter, natomiast właściwości profilaktyczne funkcję tę jedynie uzupełniają.
Z uwagi na to, że ewentualna zmiana klasyfikacji towaru wpłynęłaby na zmianę wysokości długu celnego, organ odwoławczy mając na uwadze fakt upływu terminu przewidzianego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe nie zmienił klasyfikacji taryfowej spornego towaru.
Uchylając powyższą decyzję organu odwoławczego WSA uznał, że w toku postępowania doszło do naruszenia przez organy celne przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przede wszystkim z tej przyczyny, że organ odwoławczy z naruszeniem prawa utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, której wadliwość sam stwierdził i wykazał w uzasadnieniu własnej decyzji.
Sąd wskazał, że w postępowaniu celnym granice działania organu odwoławczego określa art. 233 Ordynacji podatkowej. Z treści tego przepisu wynika, że organ odwoławczy nie może odmiennie orzec co do istoty sprawy nie uchylając decyzji organu I instancji.
W chwili wydania decyzji przez organ odwoławczy upłynął już termin określony w art. 65 § 5 Kodeksu celnego, zgodnie z którym decyzja o uznaniu zgłoszenia celnego za prawidłowe bądź nieprawidłowe nie może być wydana, jeśli upłynęły trzy lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Ten przepis, a także przepis art. 234 Ordynacji podatkowej w ocenie WSA nie zezwalały na zweryfikowanie decyzji organu I instancji, a zatem stosownie do art. 233 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 13 § 5 Kodeksu celnego organ odwoławczy zobowiązany był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Nie jest bowiem istotne, że zastosowana przez organy celne obu instancji klasyfikacja na poziomie podpozycji - 2106 90 jest prawidłowa, a nieprawidłowo określony został kod PCN na poziomie 8 cyfry, gdyż o klasyfikacji taryfowej przesądza cały kod PCN taryfy celnej. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji spowodowało, że dla tego samego preparatu o nazwie "[...]" organy celne zastosowały dwa różne kody taryfy celnej.
Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi uznając za prawidłowe i zasadne stanowisko organów celnych, że "[...]" nie jest lekiem, lecz środkiem (preparatem) spożywczym oraz że powinien być klasyfikowany według kodu wskazanego przez organ odwoławczy.
W konkluzji Sąd uznał, że mimo prawidłowej klasyfikacji taryfowej ustalonej przez organ odwoławczy, zaskarżona decyzja narusza prawo, albowiem utrzymuje w mocy wadliwą decyzję organu I instancji.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając, że został on wydany z naruszeniem art. 2 i art. 7 Konstytucji poprzez wskazanie, iż organ drugiej instancji powinien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie, gdyż takie rozstrzygnięcie zdaniem skarżącego wiązałyby się z nierównym traktowaniem podmiotów sprowadzających identyczne lub podobne towary, które stosują kod PCN 2106 90 98 0.
Powołując się na powyższą podstawę kasacyjną skarżący wniósł:
- - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenia skargi strony z dnia 23 czerwca 2003 r. oraz o orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie
- - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
Skarżący nie podzielił stanowiska WSA, co do konieczności uchylenia decyzji organu I instancji zarzucając, że interpretacja dokonana przez ten Sąd narusza przepisy prawa procesowego powołane w petitum skargi. Podkreślił, że termin przewidziany w art. 65 § 5 Kodeksu celnego jest terminem do orzekania przez organ celny o wymiarze należności celnych liczonym od momentu powstania długu celnego, tj. od daty przyjęcia zgłoszenia celnego. W świetle art. 65 § 5 Kodeksu celnego decyzja o zmianie klasyfikacji taryfowej powodująca zmianę wymiaru należności celnych mogła być wydana przez organ celny w terminie do 1 lutego 2003 r.
Naczelnik Urzędu Celnego II, decyzją z dnia 23 października 2002 r., zaklasyfikował sporny towar do kodu PCN 2106 90 92 0 ze stawką celną 20% natomiast Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wskazał, że towar ten powinien być zaklasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0 ze stawką celną 25 minimum 0,22 EUR/kg. Skarżący zauważył, że ewentualna zmiana klasyfikacji spornego towaru wpłynęłaby na zmianę wysokości (podwyższenie) długu celnego, podczas gdy zgodnie z art. 234 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Dlatego organ odwoławczy mając na uwadze treść art. 234 Ordynacji podatkowej oraz art. 65 § 5 Kodeksu celnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Skarżący podniósł, że organ I instancji klasyfikując [...] do kodu PCN 2106 90 92 0, określił niższą kwotę długu celnego od tej, którą Spółka powinna była zapłacić gdyby towar zaklasyfikowano prawidłowo do kodu PCN 2106 90 98 0. Natomiast uchylenie decyzji organu I instancji wiązałoby się z uznaniem klasyfikacji taryfowej towaru do pozycji 3004 90 19 0 zastosowanej w zgłoszeniu celnym, za właściwą. Pozostawienie kodu taryfy, zawartego zgłoszeniu celnym, z "zerową" stawką celną stanowiłoby uprzywilejowanie strony w stosunku do podmiotów sprowadzających identyczne lub podobne towary, deklarujących kod PCN 2106 90 98 0 ze stawką celną 25 % min. 22 EUR/kg i byłoby sprzeczne z zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa.
Wskazując na powyższe skarżący zarzucił, że zaskarżony wyrok zarzuca naruszenie przepisów prawa procesowego przez "wadliwą ich niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności przez art. 145 § 1 lit a) i c) i art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z tym nie może pozostać w obrocie prawnym.
Spółka [...] S.A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej podnosząc, iż Dyrektor Izby Celnej nie wskazał podstaw kasacyjnych, na których oparł wniesioną skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi w § 2 tego artykułu, z których żaden w sprawie nie zachodzi.
Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza po pierwsze, że Sąd ten nie może poddać kontroli niezaskarżoną część orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i po drugie, że jest w pełni związany podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, jaką powinien on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Skarżący przytoczył w skardze kasacyjnej, jako jej podstawę art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucił ponadto zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego powołanych w petitum skargi, jednakże w petitum skargi skarżący nie przytoczył żadnych przepisów postępowania, które według niego zostały naruszone. Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej wskazuje, że powołane w niej przepisy konstytucyjne nie stanowiły zarzutu naruszenia prawa materialnego, lecz w istocie służyły skarżącemu do wzmocnienia argumentacji o naruszeniu przez Sąd przepisów postępowania, które skarżący powołał dopiero w ostatnim akapicie uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego wymagania określa art. 176 p.s.a. Zgodnie z tym przepisem do wymagań materialnych skargi kasacyjnej należy m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania niezależnie od nieprecyzyjnego przytoczenia treści art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.s.a. (pominięto punkt 1) nie spełnia wymagań materialnych skargi kasacyjnej ponieważ nie został w ogóle, uzasadniony.
Brak uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania oznacza, że ta podstawa kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 p.s.a., co w konsekwencji uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie, czy przy wydawaniu zaskarżonego wyroku przepisy postępowania zostały naruszone przez WSA w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
O zwrocie przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz Spółki "[...]" kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.s.a.