Wyrok NSA z 8 marca 2005 r., GSK 1383/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 marca 2005r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T.P.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 września 2004r. sygn. akt 3 I SA/Gd 137/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński, Sędziowie NSA Maria Myslińska (spr.), Kazimierz Jarząbek
Karolina Mamcarz protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi T. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 15 stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - oddala skargę kasacyjną -

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 września 2004 r. w sprawie o sygn. akt 3 I SA/Gd 137/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 15 stycznia 2003 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania z następującym uzasadnieniem.

Decyzją z dnia 17 października 2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Gdyni uznał zgłoszenie celne z dnia 18 czerwca 2002 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej samochodu osobowego marki Citroen Xara, sprowadzonego do Polski przez T. P. i zaklasyfikowanego do kodu PCN 8704 31 99 9.

Odwołanie od w/w decyzji wniesione zostało przez doradcę podatkowego W.G., który załączył kserokopię pełnomocnictwa z potwierdzeniem jego zgodności z oryginałem. Ponieważ doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem strony w postępowaniu celnym, Dyrektor Izby Celnej w Gdyni pismem z dnia 23 grudnia 2002 r. wezwał stronę do usunięcia przedmiotowego braku formalnego w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Strona została pouczona o przepisach regulujących przedstawicielstwo w postępowaniu celnym oraz o tym, że usunięcie braku formalnego może polegać na samodzielnym podpisaniu odwołania bądź na nadesłaniu dokumentu potwierdzającego ustanowienie pełnomocnika, który spełnia wymogi przewidziane w przepisie art. 253 Kodeksu celnego.

Ponieważ T. P. do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uzupełnił braku formalnego, Dyrektor Izby Celnej w Gdyni stwierdził niedopuszczalność odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę kasacyjną uznając, że w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie przepis art. 253 § 3 pkt 2 ustawy – Kodeks celny, a więc przedstawicielem skarżącego może być osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych jako przedstawiciel bezpośredni, bez względu na wykonywany zawód, np. doradcy podatkowego.

W związku z tym doradca podatkowy jako osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych mógł być ustanowiony przedstawicielem bezpośrednim. Jednocześnie sąd stwierdził na podstawie art. 254 § 2 ustawy – Kodeks celny, że przedstawiciel strony winien złożyć oryginał pełnomocnictwa. Organom celnym przedłożono kopię pełnomocnictwa poświadczoną wprawdzie za zgodność z oryginałem, lecz przez W.G., co narusza przepis art. 254 § 2 ustawy – Kodeks celny.

Sad uznał, że pismo z dnia 23 grudnia 2002 r. wzywające skarżącego do uzupełnienia braków odwołania jest czytelne i zawiera wskazanie przepisu art. 254 § 2 ustawy – Kodeks celny.

Od powyższego wyroku T. P., złożył skargę kasacyjną w której zarzucił naruszenie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Zdaniem autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku błędnie ocenił treść pisma Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 23 grudnia 2002 r. przyjmując, że organowi celnemu chodziło w sposób jednoznaczny tylko o dostarczenie pełnomocnictwa w oryginale, czym naruszył art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał iż doradca podatkowy mógł reprezentować skarżącego w postępowaniu celnym, z tym że nie mógł on osobiście potwierdzić zgodności odpisu pełnomocnictwa z oryginałem. W ocenia skarżącego należałoby rozstrzygnąć czy wezwanie do uzupełnienia braków odwołania nie naruszało art. 169 § 1 w związku z art. 120, 121, 122, 124 Ordynacji podatkowej. Skarżący podkreślił, że treść pisma z dnia 23 grudnia 2002 r. nie pozwoliła mu zorientować się, "do czego organ celny ją wzywa". W świetle ustaleń sądu I instancji należało wezwać go do złożenia oryginalnego pełnomocnictwa z pouczeniem, ze doradca podatkowy nie może "uwierzytelnić" odpisu pełnomocnictwa. Sposób sformułowania pisma z dnia 23 grudnia 2002 r. wprowadził stronę w błąd. Odmienne stanowisko Sądu I Instancji narusza przytoczone w kasacji przepisy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Art. 253 (w brzmieniu obowiązującym w dacie odprawy celnej) Kodeksu celnego w zależności od przeznaczenia towaru rozróżnia osoby mogące występować przed organami celnymi w charakterze przedstawiciela. Jeżeli postępowanie dotyczy towaru przeznaczonego do działalności gospodarczej, to przedstawicielem bezpośrednim może być wyłącznie pracownik osoby lub agencja celna.

W odniesieniu do odpraw innych towarów niż przeznaczone do działalności gospodarczej, przedstawicielem bezpośrednim może być agencja celna jako przedstawiciel bezpośredni lub pośredni albo osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Przedstawicielem osoby fizycznej, w wypadku gdy rodzaj lub ilość towaru nie wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej, przedstawicielem bezpośrednim może być również członek najbliższej rodziny tej osoby, który złoży wiarygodne oświadczenie o istnieniu upoważnienia do działania w jej imieniu (art. 254 § 3 Kodeksu celnego).

Jako oczywiście błędny należy więc ocenić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uznający, że doradca podatkowy mógł być w postępowaniu celnym jako osoba fizyczna przedstawicielem bezpośrednim (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2004 r. GSK 8/04, Orzecznictwo NSA i WSA Nr 1, poz. 28).

Z załączonego do odwołania pełnomocnictwa w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że Tadeusz Przeworski udzielił pełnomocnictwa doradcy podatkowemu

W. G. prowadzącemu Kancelarię Prawno-Podatkową a nie osobie fizycznej W. G.. Tenże doradca podatkowy posługując się pieczęcią urzędową potwierdził jako doradca podatkowy zgodność kopii pełnomocnictwa z oryginałem. Także tenże doradca podatkowy W. G. sporządził odwołanie od decyzji organu I instancji. W okolicznościach niniejszej sprawy w sposób sprzeczny z art. 253 §3 pkt 2 Sąd I instancji uznał, iż doradca podatkowy mógł być przedstawicielem skarżącego w postępowaniu celnym jako osoba fizyczna.

W świetle art. 254 § 2 Kodeksu celnego − w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ celny − skoro doradca podatkowy nie mógł być przedstawicielem bezpośrednim, to tym bardziej nie mógł potwierdzić zgodności odpisu pełnomocnictwa z oryginałem. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze kasacyjnej organ celny w piśmie z dnia 23 grudnia 2002 r. w sposób czytelny poinformował T. P. kto i w jakich okolicznościach może być jego przedstawicielem w postępowaniu celnym przytaczając na poparcie swojego stanowiska przepisy obowiązujące w tym zakresie. Organ ten pouczył również w/w o sposobie i terminie usunięcia braków odwołania umożliwiającym nadanie mu biegu i w tym zakresie należy zgodzić się ze stanowiskiem sądu I instancji.

W tych okolicznościach, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia jednak przy zgodnym z prawem wyroku należało oddalić skargę kasacyjną na podstawie art. 184 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.