Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dn.14 czerwca 2004 r. sygn. akt 6 II SA 984/03 oddalił skargę M. spółki z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej Izby Odwoławczej z dn. [...] stycznia 2003 r. sygn. akt [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia przez spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Urzędu Patentowego z dn. [...] stycznia 2002 r. Nr. [...] w sprawie odmowy zarejestrowania zgłoszonego do rejestracji przez spółkę znaku towarowego słownego MAGNUM-X. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za miarodajny stan faktyczny sprawy ustalony przez Urząd Patentowy, iż wymieniona wyżej decyzja z dn. [...] stycznia 2002 r. została doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 18 stycznia 2002 r. a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w dniu 25 marca 2002 r. a więc po upływie terminu wynoszącego, stosownie do art. 244 ust. 4 ustawy -Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r., Nr 49, poz. 508, z zm.), 2 miesiące.
Sąd stwierdził, że Urząd Patentowy miał prawo przyjąć, że dzień 18 stycznia 2002 r. jest dniem odebrania przesyłki przez pełnomocnika spółki, gdyż tę datę podała w odpowiedzi na reklamację przesyłki poleconej nr [...] poczta w piśmie nr [...]. Sąd wskazał, że z pocztowej książki nadawczej wynika, iż zawartość przesyłki nr [...] obejmowała trzy decyzje w tym i decyzję z dn. [...] stycznia 2002 r., której dotyczył spóźniony wniosek. Sąd podkreślił, że organ skutecznie wykazał doręczenie przesyłki, a skarżąca nie przedstawiła przeciwdowodu w postaci koperty, na której, zgodnie z praktyką organu, zaznaczane były numery przesyłanych decyzji.
W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. sp. z o.o. w W. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, w tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art.6, 7, 76, 77 kpa. Skarżąca zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Poczta Polska była właściwa do rozpatrzenia reklamacji w sprawie ustalenia daty doręczenia przesyłki. Skarżąca wskazała na brak procedur pozwalających na ustalenie daty doręczenia a wpisanie tej daty na druku reklamacyjnym bez zgody adresata nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i postanowienia Urzędu Patentowego z dn. [...].01.03. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt. 1), a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt. 2). Wobec tego, że skarga kasacyjna przysługuje stronie w szczególności od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku (art. 173 § 1 p.s.a.), to nie ulega wątpliwości, że wskazane jako podstawy kasacyjne naruszenia przepisów prawa winny dotyczyć naruszeń, których dopuścił się sąd. Art. 176 p.s.a. w brzmieniu " Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany" w zestawieniu z art. 183 § 1 p.s.a. stanowiącym, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od konkretnie oznaczonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego "w granicach skargi kasacyjnej" (poza przypadkiem nieważności postępowania) z zastrzeżeniem możliwości przytaczania przez strony jedynie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych i przy uwzględnieniu treści art. 173 §1 p.s.a. - oznacza, że skarga kasacyjna nie zawierająca podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.s.a. a dotyczących naruszeń prawa przez sąd, nie może być skutecznie wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Natomiast prawo strony do nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych nie oznacza prawa do uzupełnienia podstaw kasacyjnych przez powołanie nowych przepisów (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, ONSA i WSA nr 1, poz. 14).
Skarżąca zarzuciła w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd I instancji art. 6, 7, 76, 77 kpa. Przepisy te nie znajdowały jednak zastosowania w postępowaniu przed Sądem I instancji i dlatego nie mogą stanowić usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej. Skarga na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu została wprawdzie wniesiona w 2003 r. ale jej rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miało miejsce w 2004 r., pod rządem przepisów ustawy p.s.a., znajdujących w niniejszej sprawie zastosowanie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dn.30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271, z zm.)
W opisanym powyżej stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny nie ma zatem prawem dopuszczalnych podstaw do przyjęcia domniemania intencji autora skargi kasacyjnej, tj. jakie przepisy prawa procesowego zawarte w ustawie p.s.a. miałby na uwadze i na które wskazałby w oparciu o powołane przez siebie okoliczności faktyczne i dowodowe opisane w skardze. Tego rodzaju brak skargi kasacyjnej nie może być sanowany w trybie art. 49 w zw. z art. 193 p.s.a. Z analizowanego punktu widzenia - kierując się najwyraźniej wolą zapewnienia zachowania ustanowionych szczególnych wymogów formalnych skargi kasacyjnej - ustawodawca wprowadził dla jej sporządzenia przymus sporządzania skargi jedynie przez ściśle określony w art. 175 p.s.a. krąg profesjonalistów.
Skoro w niniejszym postępowaniu okazało się, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała w skardze na naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ograniczając się wyłącznie do powołania - jako podstawy skargi kasacyjnej - przepisów kpa nie znajdujących w postępowaniu sądowym zastosowania., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną. Oddalenie zaś skargi kasacyjnej z tych względów skutkuje tym, że dalsze rozważanie zasadności zaskarżonego orzeczenia staje się bezprzedmiotowe.