Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 września 2004 r. wydanym w sprawie ze skarg J. G. na decyzje Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] oraz na decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. o udzieleniu koncesji spółce R. W. sp. z o.o. w S. na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "R. W." - odrzucił skargi.
Uzasadniając postanowienie Sąd podał, że J. G. złożył wniosek (skargę) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o uznanie za bezprzedmiotową decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] udzielającej koncesji spółce R. W. sp. z o.o. w S. na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "R. W." oraz jednocześnie złożył (ponownie) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wymienioną decyzję koncesyjną.
Sąd uznał, że z pisma z dnia 16 lipca 2004 r. wynika, iż strona złożyła dwie skargi: na decyzję Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] i na decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...], z których pierwsza dotyczy odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności drugiej decyzji (Nr [...]), natomiast druga jest decyzją o udzieleniu koncesji R. W. sp. z o.o. Skarga na decyzję o udzieleniu koncesji została już wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VI SA/Wa 1373/04), a więc sprawa była zawisła i nie mogła toczyć się w dwóch odrębnych postępowaniach. Na podstawie zaś art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwanej p.s.a./ Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.
Ponadto Sąd uznał, że J. G. złożył skargę na decyzję Nr [...] (pierwsza z wymienionych wyżej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego bez wyczerpania drogi postępowania administracyjnego, określonej w art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - nie złożył do Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarga nie odpowiadała zatem wymaganiom z art. 52 § l i § 2 p.s.a., z którego wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, zdaniem Sądu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wyczerpaniem środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu przed organem administracji publicznej jest niedopuszczalne.
W skardze kasacyjnej z dnia 22 października 2004 r. wniesionej od powyższego postanowienia strona zaskarżyła orzeczenie w całości, zarzucając mu błędną wykładnię przepisów prawa procesowego. Skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz o przyznanie skarżącemu prawa pomocy przez zwolnienie z kosztów wpisu sądowego. Skarżący w skardze kasacyjnej nie wskazał żadnych przepisów prawa, których naruszenia w jego ocenie dopuścił się Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Skarżący podkreślił, iż zastosowane przez niego środki prawne odnosiły się do tego samego przedmiotu postępowania, a więc decyzji Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku i w związku z tym stanowiły jedną skargę.
Wniosek skarżącego z dnia 16 lipca 2004 roku nie był w istocie skargą na decyzję Przewodniczącej KRRiT dnia [...] lipca 2004 roku nr [...], a jedynie dodatkowym uzasadnieniem wniesienia skargi do Sądu na decyzję Nr [...] z powodu uniemożliwienia przez organ wniesienia środka zaskarżenia.
Skarżący wnioskował o uznanie za bezprzedmiotową decyzję z dnia [...] lipca 2004 r., bowiem organ koncesyjny rażąco uchybił terminowi załatwienia sprawy z jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r.
J. G. stwierdził, że po upływie dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla załatwienia spraw był w przeświadczeniu, że nie otrzyma w ogóle odpowiedzi na wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji koncesyjnej, tym samym będzie pozbawiony środków prawnych do wzruszenia tej decyzji w postępowaniu administracyjnym. Taka sytuacja w ocenie skarżącego uzasadniała wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Już po wniesieniu tej skargi organ administracji wydał w dniu [...] lipca 2004 r. Decyzję [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji koncesyjnej Nr [...] (o której wydaniu nie powiadomił strony).
W ocenie skarżącego czekanie w "nieskończoność", aż organ odmówi stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji - po to by wyczerpać środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, byłoby nielogicznym działaniem ze strony skarżącego. Podniósł dodatkowo, że Sąd w tym postępowaniu nie rozważył również okoliczności, że skarga ta mogła być traktowana jako skarga na bezczynność organu. Skarżący uznał, iż niecelowym jest zaskarżenie samej tylko bezczynności organu, ponieważ rozpoznanie wyłącznie tego przedmiotu opóźniłoby złożenie samej skargi na decyzję koncesyjną i w konsekwencji mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki prawne zaskarżonej decyzji.
Ponadto strona podniosła, że nie zachodzi sytuacja, w której toczyłyby się dwa odrębne postępowania w sprawie, ponieważ skarga na decyzję Nr [...] została odrzucona postanowieniem z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt VI SA/Wa 1373/04.
Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odrzucenie skargi w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wobec tego, że skarga kasacyjna przysługuje stronie od wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny orzeczeń (art. 173 § 1 p.s.a.), to nie ulega wątpliwości, że wskazane jako podstawy kasacyjne naruszenia przepisów prawa winny dotyczyć naruszeń, których dopuścił się sąd.
Odnosząc się do skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skarg należy przede wszystkim podnieść, że jakkolwiek skarga kasacyjna została wniesiona w terminie i została sporządzona przez radcę prawnego, to jednak nie odpowiada wymaganiom, których spełnienie jest konieczne do przyjęcia, że skarga kasacyjna jest dopuszczalna.
Stosownie bowiem do przepisu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, co oznacza wskazanie w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego lub przepisów o postępowaniu, których naruszenia dopuścił się sąd wydając zaskarżone orzeczenie. Skarga kasacyjna, w której nie zostały przytoczone podstawy kasacyjne przez wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 176, 179 i 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skarg.