Uzasadnienie
W Y R O K
W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 29 czerwca 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia NSA - Czesława Socha
Sędziowie NSA - Maria Myślińska (spr.)
Protokolant - Eliza Skibińska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. L. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2003 r. sygn. akt V SA 113/03 w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 6 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe
- skargę kasacyjną oddala -
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 r. oddalił skargę L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 6 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Uznając za miarodajne ustalenia faktyczne organów celnych Sąd wskazał, że L. L. zgłosił w dniu 25 marca 1999 r. do obrotu na polskim obszarze celnym samochód ciężarowy marki "KAMAZ" 55111C sprowadzony z Rosji. Do zgłoszenia celnego importer dołączył fakturę Nr [...] z dnia 02.03.1999 r. na kwotę 8.000 USD, wystawioną przez eksportera – firmę [...] z Moskwy oraz ocenę techniczną z dnia 24.03.1999 r. Nr T-850/99/1 sporządzoną przez Zespół Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego A.P. w Warszawie, w której wartość rynkową samochodu określono na kwotę 61.000 zł.
W toku kontroli postimportowej przeprowadzonej po objęciu samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu, polskie organy celne w wyniku współpracy z rosyjskimi służbami celnymi ustaliły, że firma wystawiająca fakturę sprzedaży pojazdu nie istnieje pod wskazanym w fakturze adresem. W związku z powyższym, Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej pojazdu, a następnie decyzją z dnia 08.02.2002 r. Nr [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił na podstawie art. 26 § l w zw. z art. 23 § 7 Kodeksu celnego wartość celną samochodu oraz ustalił kwotę długu celnego.
Po rozpatrzeniu odwołania importera, Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie decyzją z dnia 06.12.2002 r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wartości celnej oraz długu celnego i ustalił na nowo wartość celną samochodu i kwotę długu celnego. Powołując się na zalecenia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej (WCO) dotyczące ustalania wartości celnej używanych pojazdów, opracowane w formie Studium 1.1. stwierdził, że wartość celna samochodu nie może być ustalona na podstawie art. 26 § l Kodeksu celnego, ponieważ z oceny technicznej wynika, że pojazd ten został zakupiony jako "niepełnowartościowy, bez gwarancji, z uszkodzeniami awaryjnymi i bez homologacji" i nie jest realne znalezienie samochodu z takimi samymi wadami i usterkami. Wskazał, że ustalanie wartości celnej używanych samochodów na podstawie metod określonych w art. 25-28 Kodeksu celnego jest wg zaleceń zawartych w Studium l. l. problematyczne i wobec tego właściwe jest określenie wartości celnej na podstawie art. 29 tego kodeksu, czyli tzw. metody "ostatniej szansy". Korzystając z tej metody organ odwoławczy ustalił wartość celną w ten sposób, że od wartości rynkowej sprowadzonego pojazdu, wynikającej z przedstawionej przez importera oceny technicznej, odjął należności celne i podatkowe, a następnie ustalił wartość celną na kwotę 38.251 zł i obliczył wysokość długu celnego na kwotę 13.387.90 zł
Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę L. L. na powyższą decyzję stwierdził, iż wbrew podniesionym przez stronę zarzutom, ustalona, na podstawie opinii rzeczoznawcy, wartość celna pojazdu odpowiada wymaganiom art. 29 § l pkt 1-3 Kodeksu celnego. Wartość celna pojazdu nie podlega pomniejszeniu o marżę handlową, gdyż marża handlowa nie została wymieniona w art. 3 pkt 17 Kodeksu celnego jako środek polityki handlowej służący ustalaniu wartości celnej. Także art. 27 § l Kodeksu celnego nie stanowił podstawy do pomniejszenia wartości celnej o marżę handlową, gdyż przepis ten ma zastosowanie do ustalania wartości celnej towarów sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych ilościach zbiorczych i stanie w jakim są towary, dla których ustalana jest wartość celna.
W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z zm.) L. L. w powołaniu na art. 174 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 29 § l Kodeksu celnego w zw. z art. 5 ust l i 2 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 wraz z zał. I - Uwagi interpretacyjne, stanowiącego załącznik l A do Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz.U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483). W ocenie autora skargi kasacyjnej zastosowanie do ustalenia wartości celnej "metody ostatniej szansy" było właściwe lecz zastrzeżenia budzą zastosowane środki. Art. 5 Porozumienia... przewiduje pomniejszanie o marżę ceny jednostkowej, po której towar jest sprzedawany w kraju importu, a decyzja Izby Celnej i zaskarżony wyrok pozbawiły stronę możliwości uzyskania marży przez niesłuszną interpretację metody określonej w art. 29 Kodeksu celnego i art. 7 Porozumienia. Skarżący stwierdza, że art. 5 Porozumienia... wskazuje sposób ustalania wartości celnej towaru w oparciu o metodę "ostatniej szansy" z obowiązkowym uwzględnieniem zwyczajowej marży. Według autora skargi kasacyjnej, art. 7 Porozumienia... winien być stosowany "z rozsądną elastycznością" przy korzystaniu z metod opisanych w art. 1-6 Porozumienia..., ale tylko wtedy, gdy wartość celna nie może być ustalona na podstawie tych ostatnich przepisów, a w niniejszej sprawie istnieje możliwość zastosowania art. 5 omawianego Porozumienia.
Na poparcie swojego stanowiska autor skargi powołał się na decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Siedlcach z dnia 18.12.2003 r. nr [...]. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i decyzji organu II instancji albo o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania "należnemu sądowi".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej ustawy p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego w sposób w niej wskazany, co sprawia, że z mocy art. 183 § 1 cyt. ustawy p.s.a. tylko w tych granicach skargi sąd jest uprawniony do rozpoznania sprawy poza nieważnością postępowania, którą sąd bierze pod rozwagę z urzędu.
Brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) sprawia, że sąd jest związany ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku. Pomocnym w tej ocenie jest orzecznictwo Sądu Najwyższego, jako że kasacja przewidziana w procedurze cywilnej stanowiła wzór dla instytucji skargi kasacyjnej uregulowanej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.s.a. (por. wyrok SN z 21.03.1997 r. I PKN 58/97, OSNAPiUS Nr 22/1997, poz. 436).
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami kasacji wyznacza zakres oceny sposobu naruszenia prawa materialnego wskazanego w skardze kasacyjnej. Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega na zastosowaniu normy prawnej nieodpowiedniej do danego stanu faktycznego. W ramach tej podstawy kasacyjnej należy wyjaśnić dlaczego przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis sąd powinien zastosować.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę L.L. stanął na stanowisku, iż wartość celną pojazdu właściwie ustalono przy zastosowaniu metody "ostatniej szansy" określonej w art. 29 § 1 pkt 1-3 Kodeksu celnego.
Autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował zastosowania tej metody, czemu dał wyraz w uzasadnieniu skargi, wobec czego przy braku zarzutu kasacyjnego przewidzianego w art. 174 pkt 2 p.s.a. nie może mieć zastosowania art. 5 ust. 1 i 2 Porozumienia o stosowaniu art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (załącznik 1A) do Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz.U. Nr 98, poz. 483 ze zm.). Ww. art. 5 cyt. Porozumienia ma zastosowanie tylko w okolicznościach w nim wymienionych i dla zastosowania marży należało przedłożyć dowody na te okoliczności, czego skarżący nie uczynił, a następnie nie przedstawił zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.s.a., co spowodowało, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustalonym przez sąd I instancji stanem faktycznym.
Na tle tegoż stanu faktycznego zarzut naruszenia prawa materialnego w sposób wskazany w skardze kasacyjnej należy uznać za pozbawiony uzasadnionych podstaw, co uzasadnia jej oddalenie na podstawie art. 184 p.s.a.