Uzasadnienie
W Y R O K
W Imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 29 czerwca 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym:
|Przewodniczący |Sędzia NSA |Czesława Socha |
|Sędziowie NSA |Maria Myślińska |
| |Urszula Raczkiewicz (spr.) |
|Protokolant |Eliza Skibińska | po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. L. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2003 r. sygn. akt V SA 109/03 w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 6 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty wynikającej z długu celnego skargę kasacyjną oddala
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2003 r. oddalona została skarga L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 6 grudnia 2002 r. Nr [...]w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty wynikającej z długu celnego.
Uznając za miarodajne ustalenia organów celnych co do stanu faktycznego sprawy Sąd wskazał, że L. L. na podstawie dokumentu SAD Nr [...] zgłosił w dniu 27 maja 1999 r. do obrotu na polskim obszarze celnym samochód ciężarowy marki "KAMAZ" 53212C sprowadzony z Rosji. Do zgłoszenia celnego importer dołączył fakturę Nr 293 z dnia 21 maja 1999 r. na kwotę 8 000 USD wystawioną przez eksportera- [...] z Moskwy oraz ocenę techniczną z dn.
- 05. 1999 r. Nr T-2248/99 sporządzoną przez Zespół Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego A. P. w Warszawie, w której wartość rynkową samochodu określono na kwotę 62 000 zł.
W toku kontroli postimportowej przeprowadzonej po objęciu samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu, polskie organy celne w wyniku współpracy z rosyjskimi służbami celnymi ustaliły, że firma wystawiająca fakturę sprzedaży pojazdu nie istnieje pod wskazanym w fakturze adresem. W związku z powyższym, Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej pojazdu a następnie decyzją z dn.
- 02. 2002 r. Nr [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił na podstawie art. 26 § 1 w zw. z art.23 § 7 Kodeksu celnego wartość celną samochodu na kwotę 41012 zł. zaś kwotę długu celnego ustalił w wysokości 14354,20 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania importera, Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie decyzją z dnia 6 grudnia 2002 r. Nr [...] uchylił decyzję I instancji i ustalił wartość celną samochodu na kwotę 37644 zł. a dług celny na kwotę 13175,40 zł. Powołując się na zalecenia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej (WCO) dotyczące ustalania wartości celnej używanych pojazdów, opracowane w formie Studium 1.
- stwierdził, że wartość celna samochodu nie może być ustalona na podstawie art. 26 § 1 Kodeksu celnego, ponieważ z oceny technicznej wynika, że pojazd ten został zakupiony jako "niepełnowartościowy, bez gwarancji, z uszkodzeniami awaryjnymi i bez homologacji" i nie jest realne znalezienie samochodu z takimi samymi wadami i usterkami. Wskazał, że ustalanie wartości celnej używanych samochodów na podstawie metod określonych w art. 25-28 Kodeksu celnego jest według zaleceń zawartych w Studium 1.
- problematyczne i wobec tego właściwe jest określenie wartości celnej na podstawie art. 29 tego kodeksu czyli tzw. metody "ostatniej szansy". Korzystając z tej metody organ odwoławczy ustalił wartość celną w ten sposób, że od wartości rynkowej sprowadzonego pojazdu, wynikającej z przedstawionej przez importera oceny technicznej, odjął należności celne i podatkowe.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę L. L. na powyższą decyzję stwierdził, iż wbrew podniesionym przez stronę zarzutom, ustalona na podstawie opinii rzeczoznawcy, wartość celna pojazdu odpowiada wymaganiom art. 29 § 1 pkt.1-3 Kodeksu celnego. Wartość celna pojazdu nie podlega pomniejszeniu o marżę handlową, gdyż marża handlowa nie została wymieniona w art. 3 pkt 17 Kodeksu celnego jako środek polityki handlowej służący ustalaniu wartości celnej. Także art. 27 § 1 Kodeksu celnego nie stanowił podstawy do pomniejszenia wartości celnej o marżę handlową, gdyż przepis ten ma zastosowanie do ustalania wartości celnej towarów sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych ilościach zbiorczych i stanie, w jakim są towary, dla których ustalana jest wartość celna.
W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) L. L. w powołaniu na art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 29 § 1 Kodeksu celnego w zw. z art. 5 ust 1 i 2 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 wraz z zał. I- Uwagi interpretacyjne stanowiącego, załącznik 1A do Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483). W ocenie autora skargi kasacyjnej zastosowanie do ustalenia wartości celnej "metody ostatniej szansy" było właściwe lecz zastrzeżenia budzą zastosowane środki. Art. 5 Porozumienia...przewiduje pomniejszanie o marżę ceny jednostkowej, po której towar jest sprzedawany w kraju importu a decyzja Izby Celnej i zaskarżony wyrok pozbawiły stronę możliwości uzyskania marży przez niesłuszną interpretację metody określonej w art. 29 Kodeksu celnego i art. 7 Porozumienia. Skarżący stwierdza, że art. 5 Porozumienia.. wskazuje sposób ustalania wartości celnej towaru w oparciu o metodę "ostatniej szansy" z obowiązkowym uwzględnieniem zwyczajowej marży. Według autora skargi kasacyjnej, art. 7 Porozumienia winien być stosowany "z rozsądną elastycznością" przy korzystaniu z metod opisanych w art. 1-6 Porozumienia..., ale tylko wtedy, gdy wartość celna nie może być ustalona na podstawie tych ostatnich przepisów, a w niniejszej sprawie istnieje możliwość zastosowania art. 5 omawianego Porozumienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej ustawy p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego w sposób w niej wskazany, co sprawia, że z mocy art. 183 § 1 cyt. ustawy p.s.a. tylko w tych granicach skargi sąd jest uprawniony do rozpoznania sprawy poza nieważnością postępowania, którą sąd bierze pod rozwagę z urzędu.
Brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) sprawia, że sąd jest związany ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku. Pomocnym w tej ocenie jest orzecznictwo Sądu Najwyższego, jako że kasacja przewidziana w procedurze cywilnej stanowiła wzór dla instytucji skargi kasacyjnej uregulowanej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.s.a. (por. wyrok SN z dnia 21 marca 1997 r. I PKN 58/97, OSNAPiUS Nr 22/1997, poz. 436).
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami kasacji wyznacza zakres oceny sposobu naruszenia prawa materialnego wskazanego w skardze kasacyjnej. Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega na zastosowaniu normy prawnej nieodpowiedniej do danego stanu faktycznego. W ramach tej podstawy kasacyjnej należy wyjaśnić dlaczego przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis sąd powinien zastosować.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę L.L. stanął na stanowisku, iż wartość celną pojazdu właściwie ustalono przy zastosowaniu metody "ostatniej szansy" określonej w art. 29 § 1 pkt 1-3 Kodeksu celnego.
Autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował zastosowania tej metody, czemu dał wyraz w uzasadnieniu skargi, wobec czego przy braku zarzutu kasacyjnego przewidzianego w art. 174 pkt 2 p.s.a. nie może mieć zastosowania art. 5 ust. 1 i 2 Porozumienia o stosowaniu art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (załącznik 1A) do Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz.U. Nr 98, poz. 483 ze zm.). Ww. art. 5 cyt. Porozumienia ma zastosowanie tylko w okolicznościach w nim wymienionych i dla zastosowania marży należało przedłożyć dowody na te okoliczności, czego skarżący nie uczynił, a następnie nie przedstawił zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.s.a., co spowodowało, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustalonym przez sąd I instancji stanem faktycznym.
Na tle tegoż stanu faktycznego zarzut naruszenia prawa materialnego w sposób wskazany w skardze kasacyjnej należy uznać za pozbawiony uzasadnionych podstaw, co uzasadnia jej oddalenie na podstawie art. 184 p.s.a.