Wyrok NSA z 15 lipca 2004 r., GSK 375/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 15 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w Białymstoku

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2003r. sygn.akt SA/Bk 1360/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki, Sędziowie NSA Kazimierz Brzeziński (spr.), Maria Serafin-Kosowska
Krystyna Stasiak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 17 września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie określenia długu celnego - oddala skargę kasacyjną -

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2003r. sygn. akt SA/Bk 1360/02 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. w Białymstoku (importer) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 17 września 2002r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe – oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd podał, że w dniu 28 marca 2002r. agencja celna działająca, jako przedstawiciel bezpośredni importera złożyła wniosek o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu 795 szt. opakowań kartonowych. Opakowania te zostały wprowadzone na polski obszar celny wraz z towarem zgłoszonym do odprawy z zastosowaniem procedury uproszczonej. W złożonym wniosku agencja celna podała, że przedmiotowe opakowania stanowią nadwyżkę towaru ujawnioną w trakcie jego kontroli i wniosła o zastosowanie w stosunku do tego towaru stawki celnej obniżonej z uwagi na jego pochodzenie z Unii Europejskiej.

W związku z tym, że przedmiotowe opakowania nie zostały przedstawione w granicznym urzędzie celnym. Naczelnik Urzędu Celnego w Białymstoku stwierdził, że stanowiło to naruszenie art. 39 Kodeksu celnego i przyjmując, że towar ten został wprowadzony na polski obszar celny nielegalnie (art. 9 Kodeksu celnego) uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe, ustalił kwotę wynikającą z długu celnego, stosując stawkę celną konwencyjną w wysokości 9% oraz obliczył odsetki od dnia powstania długu celnego.

Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku po rozpatrzeniu odwołania Spółki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Białymstoku uznając, że decyzja ta – wbrew zarzutom skarżącej – została wydana bez naruszenia art. 210 § 3 pkt. 3 Kodeksu celnego ponieważ przedmiotowe opakowania pomimo niezwłocznego zgłoszenia do odprawy celnej po ich ujawnieniu zostały wprowadzone na polski obszar celny nielegalnie z naruszeniem art. 9 i art. 36 § 1 pkt. 1 Kodeksu celnego. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie zastosowała się do zasad postępowania ustalonych w przypadku stwierdzenia nadwyżki towaru w wydanym jej pozwoleniu na stosowanie uproszczonej procedury dopuszczenia do obrotu z dnia 19 kwietnia 2001r. nr [...] ponieważ nie złożyła nadwyżki towaru w magazynie celnym oraz nie przedstawiła w Oddziale Celnym w

Białymstoku deklaracji skróconej poprzestając na sporządzeniu protokołu rozbieżności, który wraz z wnioskiem o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu oraz fakturę nr 107613, nadesłaną faksem przez kontrahenta zagranicznego złożyła w Oddziale Celnym w Białymstoku w dniu 28 marca 2002r.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w stosunku do przedmiotowego towaru nie mogły mieć zastosowania przepisy dotyczące procedury uproszczonej w procedurze dopuszczenia do obrotu, a okoliczność, że towar nie został objęty procedurą tranzytu i nie został przedstawiony w granicznym urzędzie celnym zgodnie z art. 9 Kodeksu celnego, daje podstawę do uznania za towar wprowadzony na polski obszar celny nielegalnie.

Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku wyjaśnił, że zgodnie z pkt. 14 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001r. w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (Dz. U. Nr 112, poz. 1199)odmawia się preferencyjnego pochodzenia bez weryfikacji dowodów wystawionych dodatkowo na towary, które były uprzednio przywiezione nielegalnie. Odnosząc się do generalnego zarzutu skarżącej kwestionującego stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku w kwestii nielegalnego wprowadzenia kartonów na polski obszar celny Sąd stwierdził, że organy celne kierowały się ustawową definicją nielegalnego wprowadzenia towaru zawartą w art. 9 Kodeksu celnego. Sąd wskazał, że towar w ilości 795 szt. opakowań kartonowych nie został przedstawiony w granicznym miejscu odpraw celnych w Kołbaskowie w dniu 27 marca 2002r. ani w Oddziale Celnym w Białymstoku w momencie zakończenia procedury tranzytu oraz złożenia wniosku o objęcie tych opakowań procedurą dopuszczenia do obrotu w procedurze uproszczonej, wskutek czego na mocy art. 210 § 1 Kodeksu celnego powstał dług celny.

W ocenie Sądu Dyrektor Izby Celnej słusznie zwrócił uwagę na treść udzielonego skarżącej pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej, w którym w sposób szczegółowy określono zasady postępowania w przypadku stwierdzenia nadwyżki towaru, do których skarżąca nie zastosowała się.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu kwestionującego odmowę preferencyjnego traktowania opakowań kartonowych Sąd podał, że zgodnie z wyjasnieniami do art. 32 protokołu nr 4 do Układu Europejskiego dotyczącymi odmowy preferencyjnego traktowania towarów oraz pkt. 14 załącznika do rozporządzenia MF z dnia 25 września 2001r.dowód pochodzenia nie ma zastosowania m.in. wtedy, gdy jest wystawiony dodatkowo na towary, które były uprzednio przywiezione nielegalnie.

Sąd wskazał również, że skarżąca została uznana za dłużnika w oparciu o art. 20 § 3 pkt. 1 w związku z art. 3 § 1 pkt. 23 Kodeksu celnego i ustalił, że przewoźnik nie może być traktowany za dłużnika celnego ponieważ przywożąc towar nie działał we własnym imieniu, lecz wykonywał zleconą mu usługę transportową.

Spółka [...] działajac przez pełnomocnika – radcę prawnego W. M., wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą procesową oraz art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271).

Skarżąca powołując się na treść art. 174 w związku z art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ustawa procesowa) oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ustawy procesowej. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności:

1. art. 180, 187 i 191 ustawy – Ordynacja podatkowa przez nieuwzględnienie okoliczności, iż strona sama zgłosiła towar (nadwyżkę) do odprawy celnej,
2. art. 65 § 4 ustawy - Kodeks celny przez wadliwe przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zgłoszenie celne należy korygować w trybie art. 65 § 4 ustawy – Kodeks celny, podczas gdy właściwy jest tryb przewidziany w art. 83 § 3 tego Kodeksu dotyczący weryfikacji zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru,
3. art. 187 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy-Kodeks celny przez błędne przyjęcie, że miało miejsce nielegalne wprowadzenie towaru na polski obszar celny,
4. art. 122 ustawy-Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy-Kodeks celny polegające na pominięciu podstawowego elementu jakim było zgłoszenie przez stronę nadwyżki towaru do odprawy,
5. art. 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 2 Konstytucji RP przez ukaranie strony za zgłoszenie nadwyżki towaru do odprawy celnej,
6. art. 53 ust. 2 w zw. z art. 22 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym przez nieustosunkowanie się w wyroku oddalającym skargę do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a w szczególności do zarzutu:

1. całkowitego pominięcia okoliczności, iż rzekomego nielegalnego wprowadzenia towaru dokonała inna osoba, a zatem importera nie mogą obciążyć ujemne skutki wadliwego działania osób trzecich,
2. pominięcia okoliczności, iż w sprawie rzekomego nielegalnego wprowadzenia towaru nie toczy się żadne postępowanie karne lub karno-skarbowe i że wobec niespełnienia przesłanek czynu zabronionego nie można mówić o nielegalnym wprowadzeniu towaru,
3. rażącego naruszenia § 1 ust. 3 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia wypadków pobierania odsetek wyrównawczych przez nałożenie na stronę kary w postaci odsetek wyrównawczych w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie organom celnym czynić tego nie było wolno bowiem odsetki nie przekraczały równowartości 20 EUR, a także, że stronie nie można zarzucić świadomego działania polegającego na niezgłoszeniu nadwyżki towaru do odprawy celnej.
4. art. 121 i art. 125 ustawy – Ordynacja podatkowa przez nieuwzględnienie w wydanym wyroku zasadności zarzutu strony co do przewlekłości postępowania celnego w I i II instancji,
5. art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa przez wydanie rozstrzygnięcia, które podtrzymuje decyzje organów celnych I i II instancji oczywiście sprzeczne ze stanem faktycznym w sprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła również rażące naruszenie prawa materialnego, a w szczególności:

1. art. 9 § 1 Kodeksu celnego poprzez jego błędne zastosowanie, mimo że żadna z przesłanek przewidziana w tym przepisie nie wystąpiła, gdyż:

1. wprowadzenie towaru na polski obszar celny nastąpiło przez wyznaczone przejście graniczne,
2. strona dostarczyła towar do miejsca uznanego,
3. towar nie był usunięty spod dozoru celnego,
4. towar nigdy nie znajdował się w wolnym obszarze celnym,
5. strona sama zgłosiła w miejscu wyznaczonym nadwyżkę towaru,

2. art. 16 ust. 1 lit.(b), art. 21, art. 31 ust. 2 oraz art. 32 Protokołu nr 4 stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego w związku z art. 34 Układu Europejskiego (Dz U. 1994 Nr 11 poz. 38 ze zm.), przez niczym nieuzasadnioną odmowę zastosowania preferencji celnych, mimo iż żaden przepis Protokołu nr 4 nie przewiduje odmowy ich uznania z uwagi na rzekome nielegalne wprowadzenie towaru, albowiem preferencje celne4 zależą od bezpośredniości przywozu towaru i właściwego udokumentowania pochodzenia, a nigdy sposobu wprowadzenia towaru,
3. przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25.09.2001r. w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towaru, sprzecznych z ratyfikowanymi przez Polskę umowami międzynarodowymi w szczególności z Protokołem nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonym w Brukseli dnia 16 grudnia 1991r. oraz z Porozumieniem ustanawiającym Światową Organizację Handlu (WTO) z Marakeszu z dnia 1994.04.15 (Dz.U. z 1995 nr 98 poz. 483), które wprost stwierdzają, że uregulowania wewnętrzne nie mogą być bardziej rygorystyczne niż postanowienia określone w międzynarodowych aktach,
4. § 1 ust. 5 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej oraz § 24 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego udokumentowania,
5. art. 210 § 3 ustawy – Kodeks celny przez nieuzasadnione przyjęcie, iż strona jest dłużnikiem w rozumieniu tego przepisu, tj. że jest jedną z osób wymienionych w pkt. 1 do 3 w sytuacji gdy z brzmienia tego przepisu wynika, że w pierwszej kolejności pod uwagę winien być brany przewoźnik.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podtrzymała i uzupełniła podnoszone już w postępowaniu celnym oraz przed Sądem I instancji argumenty kwestionujące przede wszystkim przyjęte w zaskarżonym wyroku stanowisko w kwestii nielegalnego wprowadzenia opakowań kartonowych na polski obszar celny, zasadności korekty zgłoszenia celnego na podstawie art. 65 § 4 ustawy – Kodeks celny oraz pobierania odsetek wyrównawczych, a ponadto zarzuciła Sądowi I instancji brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Instytucja skargi kasacyjnej uregulowana w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej w art. 174 ustawy procesowej oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § 1 ustawy procesowej). Z tych też powodów stosowanie (interpretacja) przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m. in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok SN z dnia 11 stycznia 2001r., IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z dnia 11 marca 1997r. III CKN 13/97, OSN z 1997r., nr 8, poz. 114). Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie np. zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który – zdaniem skarżącego – został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, że następstwa tego naruszenia były tego rodzaju lub rozmiarów, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia (np. postanowienie SN z dnia 5 grudnia 1997r. III CKN 491/97, Lex nr 50542 i wyrok SN z dnia 24 kwietnia 2003r. I CKN 317/01, Lex nr 7888).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznaczne z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego.

Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w ustawie procesowej korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego przepisu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można bowiem oczekiwać i egzekwować znajomości przepisów procedury w postępowaniu sądowym.

Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ustawy procesowej. W związku z tym w pierwszej kolejności oceny wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. Podstawą skargi kasacyjnej opartej na przepisie art.174 pkt. 2 ustawy procesowej jest naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (por.J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.246, B.Adamiak, J.Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003, s. 465).

Skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania powinna określać konkretne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, które zostały naruszone przy czym nie wystarcza tylko przesłance tych przepisów, ale zarzut ich naruszenia musi być uzasadniony z wykazaniem, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie spełnia tego warunku ogólne powołanie się w skardze kasacyjnej na przepisy art. 174 i art. 176 ustawy procesowej regulujące podstawy i wymagania skargi kasacyjnej.

Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Skarżąca zarzuciła w skardze kasacyjnej, że wyrok ten został wydany z naruszeniem art. 53 ust. 2 w zw. z art. 22 ustawy o NSA oraz powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego.

Tak sformułowana podstawa kasacyjna, gdy chodzi o naruszenie przepisów postępowania aądowoadministracyjnego (ustawa o NSA) – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie może być uznana za usprawiedliwioną. Powołany w podstawie kasacji art. 53 ust. 2 ustawy o NSA dotyczy ogólnej kwestii tj. formy (wyrok) i treści jaką powinno przybrać orzeczenie Sądu administracyjnego wydane po merytorycznym rozpoznaniu skargi. Powołanie tego przepisu w podstawie kasacji nie spełnia zatem wymogu przytoczenia konkretnego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, którego uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość tak sformułowanej podstawy kasacyjnej nie nasuwa powołanie art. 53 ust. 2 ustawy o NSA w związku z art. 22 tej ustawy. Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje obowiązek wskazania, które przepisy – oznaczone nie tylko numerem artykułu, ale także ustępu i punktu ustawy – zostały naruszone oraz podania na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie spełniło tego wymogu powołanie w podstawie kasacji art. 22 ustawy o NSA bez oznaczenia ustępu i punktu tego przepisu, który zdaniem skarżącego został naruszony.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami kasacji (art. 183 ustawy procesowej) i nie może zastąpić skarżącego w wyborze szczegółowo określonych przepisów, które mogły być naruszone oraz nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji (por. wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003r. CKN 160/01, Lex nr 78813).

W przypadku braku skutecznego prawnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. wyrok SN z dnia 10 kwietnia 2002r. IV CKN 930/00, Lex nr 55106).

Brak w skardze kasacyjnej skutecznego prawnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania oznacza, że w nin. sprawie nie podlega badaniu trafności ustaleń faktycznych, na podstawie których Sąd orzekł w zaskarżonym wyroku, że nadwyżka towaru została wprowadzona na polski obszar celny nielegalnie w rozumieniu art. 3 Kodeksu celnego oraz, że skarżąca jest dłużnikiem celnym (art. 210 § 2 pkt. 3 Kodeksu celnego).

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty kasacji dotyczące art. 16 ust. 1 lit. b, art. 21, art. 31 ust. 2 oraz art. 32 Protokołu nr 4 stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego w związku z art. 34 tego układu przez odmowę przyznania preferencji celnym wskutek zastosowania przy weryfikacji pochodzenia towaru przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001r. w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towaru (Dz.U.Nr 112, poz.1199), które to przepisy – zdaniem skarżącej – są sprzeczne z Protokołem nr 4 do Układu Europejskiego, gdyż sprzeczność taka nie zachodzi. Zgodnie bowiem z art. 33 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego rozstrzyganie spraw co do procedur weryfikacyjnych między importerem a władzami kraju importu odbywa się w oparciu o ustawodawstwo tego kraju, a więc w oparciu o ogłoszone przez Ministra Finansów w drodze rozporządzenia wyjaśnienia do reguł pochodzenia towarów oparte w szczególności na wyjaśnieniach wynikających z postanowień Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia towarów, stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (art. 202 Kodeksu celnego). Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w pkt. 14 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001r., za dowód pochodzenia nie można uznać deklaracji eksportera zamieszczonej na fakturze wystawionej na towary, które tak jak w niniejszej sprawie zostały przywiezione nielegalnie.

Za nieuzasadnione należy także uznać zarzuty kasacji dotyczące naliczenia odsetek w kwocie 3,75 PLN z naruszeniem § 1 ust. 3 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. (Dz. U. Nr 97, poz. 143 ze zm.), gdyż przepisy tego rozporządzenia nie stanowiły podstawy naliczenia odsetek, w związku z tym nie mogły być naruszone. W decyzji organu pierwszej instancji rozstrzygnięcie o odsetkach wydane zostało na podstawie art. 242 § 3 Kodeksu celnego. Na podstawie tego przepisu w związku z art. 54 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie podlegały naliczeniu odsetki od zaległości z tytułu podatków (cła), jeżeli ich wysokość nie przekraczała 2,-zł.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.