- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Rozpoznanie
- w dniu 19 maja 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. i W. S.– "[...]" S.C.
- Od orzeczenia
- od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 16 października 2003 r. sygn. akt I SA/Lu 170/03
- Skład
- Przewodniczący Sędzia NSA - Hanna Rybińska Sędziowie NSA - Edward Kierejczyk - Józef Waksmundzki (spr.)
- Anna Tomaka protokolant - Sprawa
- w sprawie ze skargi M. S. i W. S. – "[...]" S.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 28 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia - skargę kasacyjną odrzucić -
Teza
Każda skarga kasacyjna powinna zawierać wymogi przewidziane dla pism procesowych /formalne/ oraz wymogi o charakterze merytorycznym /materialne/. Wymóg materialny dominuje nad formalnym i nie spełnienie pierwszego wymogu powoduje, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, wyrokiem z dnia 16 października 2003 r. sygn. I SA/Lu 170/03 oddalił skargę M. S. i W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 28 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego. Z motywów rozstrzygnięcia wynika, że organ celny II instancji uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Białej Podlaskiej z dnia 26 kwietnia 2001 r. między innymi w części dotyczącej stron postępowania administracyjnego i orzekł w ten sposób, że w miejsce strony "[...]" Spółka z o.o. – następca prawny "[...]" S.C. M. S., W. S., wskazał S.C. "[...]" M. S. i W. S.. W ocenie Sądu, wadliwe oznaczenie strony w decyzji organu celnego I instancji nie oznacza, by wspólnicy spółki cywilnej mieli jakiekolwiek "ograniczenia" w toczącym się postępowaniu w ten instancji.
Powyższy wyrok wspólnicy Spółki Cywilnej "[...]" – M. S., W. S. zaskarżyli skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W kasacji zarzucili: "rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa" polegające na niezastosowaniu cyt. przepisu prawa materialnego, w sytuacji gdy zaskarżone orzeczenie w istocie nie uwzględniło faktu, że rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji (Izba Celna w Białej Podlaskiej) wydał decyzję adresowaną do Wspólników Spółki Cywilnej w Końskowoli pod firmą "[...]", chociaż wyrok NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wydany w sprawie o sygn. II SA/Lu 160/02, będący kanwą wydania decyzji przez organ II instancji dotyczył osoby prawnej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Końskowoli, co w konsekwencji oznacza, iż wobec M. S. i W. S. wspólników Spółki Cywilnej pod firmą "[...]" w Końskowoli nie przeprowadzono dwuinstancyjnego postępowania". Nie kwestionując prawidłowości oznaczenia stron w odwoławczym postępowaniu administracyjnym, skarżący zarzucili, że dokonana zmiana na tym etapie postępowania narusza zasadę dwuinstancyjności.
Tak prezentując swój zarzut, skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Każda skarga kasacyjna powinna zawierać wymogi przewidziane dla pism procesowych (formalne) oraz wymogi o charakterze merytorycznym (materialne).
Należy zauważyć, że wymóg materialny dominuje nad wymogiem formalnym i niespełnienie pierwszego wymogu powoduje, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucili rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 127 Ordynacji podatkowej (dalej o.p.) "polegające na niezastosowaniu cyt. przepisu prawa materialnego". Wymieniony art. 127 o.p. dotyczy jednak postępowania administracyjnego i nie odnosi się bezpośrednio do postępowania sądowego. Nie można więc – jak to czynią skarżący – stawiać zarzutu, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 127 o.p., gdyż w postępowaniu sądowym nie stosuje się przepisów właściwych dla postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia przepisów postępowania wówczas stanowiłby przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyby skarga kasacyjna powoływała się na przepisy dotyczące postępowania sądowego wymienione w ustawie z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). W sytuacji gdy skarżący twierdzą, iż w postępowaniu administracyjnym naruszono zasadę dwuinstancyjności, w skardze kasacyjnej należało podnieść zarzut, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wskazując, że mimo naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji (co mogło mieć wpływ na wynik sprawy) Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji. Tymczasem w skardze kasacyjnej, podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, w ogóle nie wskazano przepisów odnoszących się do postępowania sądowego.
Skarga kasacyjna zawiera nadto ogólnikowe stwierdzenie, że zaskarżony wyrok został wydany z obrazą prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje jednak jakie przepisy prawa materialnego zostały naruszone. Skarga kasacyjna powinna wskazać jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez Sąd i na czym polegała błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez ten Sąd.
Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna nie spełnia merytorycznych wymagań, o których mowa w art. 174 p.s.a. i w związku z tym podlega odrzuceniu.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 199 p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.