Uzasadnienie
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2003 r. oddalona została skarga L. R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 19 grudnia 2002 r. Nr [...] stwierdzające uchybienie przez wymienionego, terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie Nr [...] z dnia 18 września 2002 r. Sąd stwierdził, iż z załączonego do akt administracyjnych, zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że doręczyciel pocztowy, nie zastając skarżącego w domu, awizował nadesłana do niego przesyłkę (decyzję z dnia 18 września 2002r.), pozostawiając w skrzynce pocztowej w dniu 19 września 2002 r. awizo opatrzone podpisem i imienną pieczęcią listonosza. Stosownie do art. 150 Ordynacji podatkowej, dalej o.p., należało przyjąć, że doręczenie nastąpiło w dniu 26 września 2002 r. Tymczasem, odwołanie zostało wniesione w dniu 18 października 2002 r., a więc z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 146 § 1 o.p. strona ma obowiązek zawiadomić organ o każdej zmianie swego adresu, lecz skarżący uczynił to dopiero w dniu 21 września 2002 r. a więc już po wysyłaniu do niego decyzji na dotychczasowy adres. W tej sytuacji podana przez skarżącego zmiana adresu nie mogła odnieść właściwego skutku prawnego i nie zmienia tej oceny powołana w skardze uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 04 grudnia 2000 r., gdyż dotyczy innej kwestii. Sąd podkreślił, że zaskarżone postanowienie jest oparte na właściwej ocenie stwierdzonych faktów i odpowiedniej interpretacji przepisów proceduralnych a rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowiłoby naruszenie prawa.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł L. R. reprezentowany przez pełnomocnika (adwokata). Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej interpretacji art. 146 § 1 o.p. i nieuzasadnionym uznaniu niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 146 § 2 o.p. oraz nie ustosunkowanie się do innych istotnych zarzutów podniesionych w skardze.
W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych przedstawił przebieg merytorycznego postępowania przed organami celnymi i wskazał, że skarżący zawiadomił organ o zmianie adresu w toku postępowania, bo przed doręczeniem decyzji I instancji. Wymienił okoliczności, do których nie ustosunkował się Sąd w zaskarżonym wyroku i podkreślił, że uznanie decyzji za doręczoną w sposób zastępczy nastąpiło wbrew dyspozycji zawartej w ostatnim zdaniu art. 150 § 2 o.p.
Nadto, zarzucił wybiórcze potraktowanie argumentów skargi przez Sąd, brak rzetelnego uzasadnienia i wskazał, że "rzuca cień na bezstronność sądu" to, że w wydawaniu wyroku uczestniczyła sędzia poprzednio zatrudniona w GUC. Wniósł o uchylenie wyroku bądź o wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie, wywodząc, iż zawarte w niej zarzuty są nieuzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna wniesiona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz 1271 z zm.) i znajdują do niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 127).
Wskazać należy, że postępowanie ze skargi kasacyjnej jest postępowaniem pod pewnymi względami sformalizowanym, zwłaszcza gdy chodzi o podstawy skargi kasacyjnej, wymagania jakim powinna odpowiadać skarga a także granice rozpoznania przez Sąd sprawy ze skargi kasacyjnej. Stąd też, prawny wymóg sporządzenia skargi przez profesjonalistę: adwokata, radcę prawnego, bądź inny podmiot spośród ściśle określonych w art. 175 p.s.a.
W myśl art. 174 p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo też na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, iż z zastrzeżeniem podstaw nieważnosciowych, które w niniejszej sprawie nie występują, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami wskazanymi w skardze kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie oznaczył przepisu p.s.a. stanowiącego jej podstawę lecz sformułował zarzut skargi, jako "naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej interpretacji...", mieszczący się w podstawie określonej w art. 174 pkt. 1 p.s.a. W zakresie tej podstawy skarga kasacyjna nie powołuje jednak żadnego przepisu prawa materialnego, który wedle jej autora miałby być naruszony poprzez błędną wykładnię, zaś dalsze wywody, oznaczone jako "uzasadnienie podstaw kasacyjnych", nie zawierają także wskazania naruszonego przepisu prawa materialnego ani uzasadnienia tego naruszenia. Wskazać trzeba, że elementem koniecznym skargi opartej na zarzucie naruszenia przepisu prawa materialnego jest powołanie tego przepisu i podanie na czym naruszenie polega.
W tych warunkach zarzut naruszenia prawa materialnego, na którym oparto skargę kasacyjną nie mógł być uwzględniony.
Skarga kasacyjna zawiera wywody dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych: art. 146 § 1 i 2 oraz art. 150 § 2 zdanie drugie ordynacji podatkowej. Jednak wobec nie wskazania jako podstawy kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, (art. 147 pkt. 2 p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny nie był uprawniony do kontroli kasacyjnej w zakresie tej podstawy.
Z przytoczonych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisu art. 184 p.s.a., skargę kasacyjną oddalił, uznając, że nie ma ona uzasadnionych podstaw.