Uzasadnienie
GSK 685/04
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 sierpnia 2002 r. Nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego 1 w Warszawie w oparciu o przepisy art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w związku z art. 262, art. 65 § 4 pkt 2 w związku z art. 70 § 2, art. 73 § 1, art. 23 § 1 i 7, art. 29 § 1, art. 13 § 1 i art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - tekst jednolity (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802), § 4 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 marca 2001 r. w sprawie opłat pobieranych przez organy celne (Dz.U. z 2001 r. Nr 17, poz. 194), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 2001 r. wraz z załącznikiem Nr 146, poz. 1639), uznał po weryfikacji zgłoszenie celne nr E13 zawarte w dokumencie SAD nr [...] za nieprawidłowe w zakresie opisu towaru oraz jego klasyfikacji towarowej, wartości celnej, stawki celnej oraz wymiaru cła, klasyfikując sprowadzony przez skarżącą samochód marki VOLKSWAGEN SHARAN, nr nadwozia [...], z silnikiem o pojemności 1896 cm3, wyprodukowany w 1999 r. do pozycji 8703 (kod PCN 8703 3290 1) ustalił wartość importowanego pojazdu na kwotę 47.304,00 zł. Dyrektor Urzędu Celnego uznał, że przedmiotem odprawy celnej był samochód osobowo - towarowy (kombi) i że w tej sytuacji właściwym kodem taryfy celnej był kod 870323 90 1, a nie - jak przyjęto w zgłoszeniu celnym - kod 8704 21 99 9.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik strony domagając się jej zmiany poprzez uznanie wartości samochodu figurującej na przedstawionym przez wnioskodawcę rachunku i opiewającej na kwotę 10.800,00 EUR to jest 43.932,00 zł a także zmianę brzmienia pozycji jego taryfy celnej - 8704, jako samochodu do przewozu towarów, zgodnie z deklaracją zawartą w zgłoszeniu celnym.
Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia 21 grudnia 2002 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wartości celnej importowanego pojazdu i ustalił tę wartość na kwotę 44.032,00 zł, podaną przez importera w dokumencie SAD (pole 42 i 46), a w pozostałej części utrzymał w mocy tą decyzję.
W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wskazał, że 5 sierpnia 2002 r. Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" E., R. Spółka jawna w Pułtusku zgłosiło do procedury odprawy celnej i dopuszczenia do obrotu (przedkładając dokument SAD nr [...]) samochód marki VOLKSWAGEN SHARAN, nr nadwozia [...], z silnikiem o pojemności 1896 cm3, wyprodukowany w 1999 r., określając go jako "samochód ciężarowy używany na bazie samochodu osobowego", przypisując mu kod PCN 8704 21 99 2 właściwy dla" używanych samochodów do transportu towarowego o masie całkowitej nie przekraczającej 5 ton, o ładowności do 1 000 kg, zbudowany na bazie samochodu osobowego lub osobowo - towarowego (kombi), z silnikiem o pojemności do 2500 cm włącznie, powyżej 4 lat". W polu 46 powyższego dokumentu SAD określono wartość pojazdu na kwotę 44.032,00 zł.
Do zgłoszenia celnego skarżąca załączyła między innymi:
- zaświadczenie nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wraz z załącznikiem, który stanowił dokument identyfikacyjny pojazdu, w którym to dokumencie wyżej wymieniony pojazd określono jako ciężarowy;
- rachunek nr 28-1/06-02, w którym importowany pojazd określono jako LKW, czyli ciężarowy;
- niemiecki dokument identyfikacyjny pojazdu Fahrzeugbrief nr [...], z którego wynika (str. A), że importowany samochód został wyprodukowany jako pojazd osobowo towarowy zamknięty (PKW GESCHLOSEN) siedmioosobowy. Następnie zapis dokumentujący to został skreślony, a na stronie 3B pojazd został określony jako ciężarowy zamknięty (LKW geschl. Kasten) pięcioosobowy.
Po przeprowadzeniu rewizji celnej pojazdu ustalono, iż przedmiotem importu był samochód osobowy, a nie ciężarowy zabudowany na bazie samochodu osobowego.
Organ II instancji uznał, że art.65 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) dawał podstawę do uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Wskazał, że dla klasyfikacji taryfowej istotne znaczenie ma stan faktyczny towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Obowiązkiem organu celnego było przyjęcie za podstawę wymiaru cła oraz odpowiedniego kodu taryfy celnej importowej, faktów wynikających z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego po skonfrontowaniu ich ze stanem technicznym pojazdu.
Zastosowana przez organ I instancji klasyfikacja taryfowa importowanego pojazdu jest zgodna z:
- art. 85 § 1 Kodeksu celnego, który stanowi, że należności celne są wymagalne według stanu towaru w dniu odprawy celnej,
- regułą 1 ORINS taryfy celnej, stanowiącej, iż dla celów prawnych klasyfikację towarów pierwszym rzędzie należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią pozycji i uwag,
- brzmieniem pozycji 8703, która obejmuje pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) i samochodami wyścigowymi,
- wyjaśnieniami do taryfy celnej tom IV i V, stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. z dnia 9 września 1999 r. Nr 74, poz. 830 str. 1979 - 1980). '
W konkluzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że importowany samochód został prawidłowo zaklasyfikowany przez organ I instancji do kodu PCN 8703 23 90 1, zgodnie ze stanem faktycznym w dniu dokonania zgłoszenia celnego, bowiem do pozycji 8703 taryfy celnej, zgodnie z jej brzmieniem, klasyfikuje się pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż z pozycji 8702), włącznie z samochodami osobowo- towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu II instancji Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" E., S. Spółka jawna w Pułtusku wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stan techniczny pojazdu jak i załączone przez importera dokumenty jednoznacznie wskazują, że zastosowana przez niego klasyfikacja pojazdu jako ciężarowy do kodu 8704 21 99 9 była prawidłowa. Zgodnie z Wyjaśnieniami do taryfy celnej do pozycji 870421 99 2 należy klasyfikować pojazdy do transportu towarowego o ładowności do 1000 kg, zbudowane na bazie nadwozia samochodu osobowego lub osobowo - towarowego (kombi) powyżej czterech lat. Dopuszczalna ładowność spornego pojazdu wynosi 700 kg, nadwozie nosi cechy samochodu osobowo - towarowego typu kombi, pojazd wyprodukowano w 1998 r. Wewnętrzna budowa spornego samochodu decyduje o tym, że przeznaczony jest on do przewozu towarowego. Zdemontowanie ostatniego rzędu siedzeń, wzmocnienie podłogi oraz oddzielenie części osobowej od bagażowej przegrodą z siatki metalowej nie stanowi fabrycznej zmiany konstrukcji pojazdu, ale ma ona charakter zmiany stałej w budowie samochodu, ponieważ wbrew twierdzeniom organu odwoławczego możliwość manewrowania przegrodą i położeniem foteli nie jest swobodna, lecz wyłączona z powodu trwale przymocowanej przegrody. Całkowite przeszklenie nadwozia oraz pięcioro drzwi i pięcioro siedzeń wewnątrz samochodu nie może decydować o uznaniu, że jest to pojazd przeznaczony do przewozu osób. Skarżący powołał się również na załączoną do skargi opinię uprawnionego rzeczoznawcy Stowarzyszenia Rzeczoznawców Motoryzacyjnych i Maszynowych mgr inż. Jerzego Pomorskiego z dnia 22 stycznia 2003 r., w której stwierdzono, że pojazd spełnia warunki techniczne do zarejestrowania w RP jako samochód ciężarowy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie V SA 478/03 oddalił skargę Przedsiębiorstwa Handlowego "[...]" E., S. Spółka jawna w Pułtusku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 21 grudnia 2002 r. Nr [...]
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że: w dniu zgłoszenia samochodu do odprawy celnej obowiązywała Taryfa celna stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 146, poz. 1639) i rozporządzenie ministra Finansów dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. z 2000 r. Nr 119, poz. 1253).
W taryfie celnej pojazdy osobowe objęte są działem 87 od pozycji 8701 do pozycji 8705, gdzie klasyfikowane są one rodzajowo. O wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu pełnienie, której wynika między innymi z jego budowy i wyposażenia.
Pozycja 8703 Taryfy celnej obejmuje samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), łącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.
Zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy celnej do pozycji 8703 obejmuje ona również samochody osobowo - towarowe. W rozumieniu pozycji 8703 określenie "samochody osobowo - towarowe" oznacza samochody przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane, bez przeróbek konstrukcyjnych zarówno do przewozu osób jak i towarów.
Zdaniem Sądu trafnie podniósł Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji taryfy celnej 8703 i 8704 (8704 21 999) polega na tym, że pojazdy samochodowe z tej ostatniej pozycji służą do transportu towarowego. Przy pozycji tej nie ma mowy o tym, ze pojazdy te służą również do przewozu osób. Natomiast pojazdy osobowe z pozycji 8703 służą zasadniczo do przewozu osób. Zasadniczo to znaczy, że ich podstawowym, najważniejszym, ale nie jedynym przeznaczeniem jest przewóz osób. Samochodem kwalifikowanym do pozycji 8703 można również przewozić towary. Twierdzenie to znajduje potwierdzenie w opinii Klasyfikacyjnej przyjętej przez Radę Współpracy Celnej, zgodnie, z którą do pozycji 8703 klasyfikować należy "pojazdy mechaniczne do mało i wielkogabarytowych ładunków specjalnych, specjalnych minimalnym prześwitem pod pojazdem 22 cm (...) dwudrzwiowy, z klapą tylną, z dwoma przednimi kubełkowymi siedzeniami, składanymi siedzeniami tylnymi. Może on przewozić pięć osób łącznie z kierowcą, a z tyłu przedziału pasażerskiego ma miejsce do transportu towarów. Wykończenie wnętrza jest podobne do tego, jakie znajduje się w innych pojazdach do przewozu osób. W pojeździe są trzy okna z każdej strony oraz okno tylne." (tom V załącznika do rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 1999 r., s. 2396).
Brak jest podstaw do podważenia ustaleń organu odwoławczego, iż pojazd powinien być zaklasyfikowany do kodu PCN 803 32 90 Taryfy celnej.
Sporny pojazd wyprodukowany został jako PKW Kombi (osobowo - towarowy). Za trafne Sąd uznał ustalenia organów celnych, że wymontowanie dwóch foteli nie daje podstaw do określenia go jako samochodu ciężarowego zbudowanego na podstawie samochodu osobowego, podobnie jak dokumenty załączone do akt sprawy, w których sporny pojazd określony został jako ciężarowy, ponieważ nie odzwierciedla to rzeczywistego stanu samochodu w dniu zgłoszenia do odprawy celnej. Również klasyfikacja taryfowa w dokumencie SAD (8704 21 99) nie może być podstawą do zakwalifikowania pojazdu pod pozycją 8704, ponieważ organy celne z mocy prawa, dokonują wymiaru i poboru należności celnych, biorąc pod uwagę przepisy regulujące obrót towarowy z zagranicą. Prawidłowo ustalono również, że zamontowana w samochodzie przegroda oddzielająca przestrzeń pasażerską od bagażowej, nie zmieniła jego rodzaju, na samochód przeznaczony wyłącznie do transportu towarowego.
Argument skarżącej, że inaczej klasyfikuje się tego typu pojazdy na gruncie przepisów ustawy o ruchu drogowym oraz przepisów dotyczących polskich norm, oceny tej nie podważa. Do klasyfikacji towarów wprowadzonych na polski obszar celny stosuje się taryfę celną, a nie powyższe przepisy. Dlatego bez znaczenia dla klasyfikacji celnej pozostaje to, że został on w Polsce zarejestrowany jako samochód ciężarowy. Zgodnie z art. 2 pkt 42 ustawy Prawo o ruchu drogowym określenie "pojazd ciężarowy" obejmuje również samochody ciężarowo - osobowe przeznaczone konstrukcyjne do przewozu ładunku i osób w liczbie 4 do 9 łącznie z kierowcą.
Od powyższego wyroku pełnomocnik Przedsiębiorstwa Handlowego "[...]" E., S. Spółka jawna w Pułtusku wniósł skargę kasacyjną, zarzucając mu, iż został on wydany z naruszeniem prawa materialnego, to jest przepisów rozporządzenia Rady Ministrów dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustalenia Taryfy celnej, przez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu za prawidłowe zastosowanie kodu taryfy celnej 8703 23 90 1 zamiast 8704 21 99 2 wobec towaru importowanego przez skarżącego.
Przedsiębiorstwo Handlowe [...]" E., S. Spółka jawna w Pułtusku podniosło w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie nie jest przekonywująca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjmując, że do importowanego przez skarżącą towaru zastosowanie ma kod PCN 8703 23 90 1 stwierdził, iż odpowiada on stanowi faktycznemu spornego towaru w czasie jego zgłoszenia do odprawy celnej.
Stanowisko powyższe według sądu administracyjnego pierwszej instancji uzasadnia to, że sporny samochód w dniu zgłoszenia do odprawy celnej posiadał nadwozie typu kombi, z tapicerką typową dla samochodów osobowych, z zamontowanymi pięcioma drzwiami i pięcioma siedzeniami. Za fotelami dla pasażerów zamontowana była przegroda wykonana z metalowej siatki oraz blachy, oddzielająca część osobową od bagażowej. W części bagażowej pod tapicerką widoczne były miejsca przeznaczone do mocowania pasów bezpieczeństwa i siedzeń.
Zgodnie z Wyjaśnieniami do taryfy celnej, do pozycji 8704 21 99 2 należy zakwalifikować pojazdy do transportu towarowego o ładowności do 1000 kg, zbudowane na bazie nadwozia samochodu osobowego lub osobowo - towarowego (kombi), powyżej czterech lat. Sporny pojazd spełnia warunki przewidziane dla pozycji 8704 21 99 2 w Wyjaśnieniach do taryfy celnej - posiada masę własną 700 kg, nadwozie nosi cechy samochodu osobowo - towarowego typu kombi, pojazd wyprodukowano w 1999 r.
Jego wewnętrzna budowa decyduje o tym, że jest on przeznaczony do przewozu towarowego. Zdemontowanie ostatniego rzędu siedzeń, wzmocnienie podłogi oraz oddzielenie części pasażerskiej od towarowej, które to przeróbki nie stanowią zmian fabrycznych konstrukcji pojazdu, stanowią niezaprzeczalnie stałą zmianę budowy samochodu. Możliwość manewrowania przegrodą i położeniem foteli, nie jest swobodna, lecz wyłączona z powodu trwale przymocowanej przegrody.
Przepisy celne, w tym Wyjaśnienia do taryfy celnej nie wymagają fabrycznych zmian konstrukcyjnych, dla uznania, że pojazd zbudowany na podstawie samochodu osobowo towarowego spełnia warunki do przewozu towarów (np. wyrok NSA z dnia 25 maja 2000 r. I SA/Ka 2124/98).
Podobnie fakt posiadania przez sporny pojazd całkowitego przeszklenia, pięcioro drzwi oraz pięciu siedzeń wewnętrznych nie może przesądzać o jego przeznaczeniu jako samochodu do przewozu osób. Cechy te są typowymi dla marki i modelu spornego samochodu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego znaleźć można wiele przykładów, gdzie mniejsze samochody zaliczone zostały do grupy tzw. "małych samochodów dostawczych" (np. wyrok NSA z 25 maja 2000 r. I SA/Ka 2124/98).
W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się w głównej mierze na oględzinach pojazdu i rewizji celnej przeprowadzonych przez osoby nie posiadające wiedzy fachowej, tak by ich spostrzeżenia mogły być bezwzględną podstawą decyzji celnej. Wnioski wysnute przez urzędników celnych nie pokrywają się ze stanem rzeczywistym stwierdzonym przez rzeczoznawcę. Konkluzję tą potwierdzają uwagi zawarte w opinii uprawnionego rzeczoznawcy Stowarzyszenia Rzeczoznawców Motoryzacyjnych Maszynowych mgr inż. Jerzego Pomorskiego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wnosił o oddalenie skargi twierdząc, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa materialnego będącego podstawą do wniesienia skargi kasacyjnej.
.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Wyrażona w przytoczonym przepisie zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej obowiązuje zarówno na etapie rozpoznawania spraw jak i orzekania. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany wnioskiem skarżącego, który określa przedmiot zaskarżenia. Konsekwencją tego jest to, że zakres skargi kasacyjnej determinuje kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, podejmowanej w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wyklucza to możliwość podjęcia z własnej inicjatywy badań w celu stwierdzenia innych, poza wskazanymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego lub postępowania przed tym sądem i prowadzi do skoncentrowania uwagi Sądu wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego.
Z tego też względu istotne znaczenie mają wymogi formalne, które musi spełniać skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny. Wymogi te przewidziane są przepisem art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiący, iż skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczeniem podstaw kasacyjnych ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. O ile nie zachowanie wymogów formalnych może być sanowane w oparciu o przepis art. 49 § 1 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o tyle braki w zakresie wymogów materialnych nie podlegają sanacji, czyniąc w konsekwencji skargę kasacyjną niedopuszczalną.
Z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że nieodzownym elementem podnoszonej w kasacji podstawy z art. 174 pkt l powołanej ustawy jest dokładne wskazanie przepisów prawa materialnego, które - w ocenie skarżącego zostały przez wojewódzki sąd administracyjny błędnie wyłożone lub niewłaściwie zastosowane, a także wyjaśnienie, jak - zdaniem skarżącego - przepisy te powinny być rozumiane i stosowane. Nie wystarczy przy tym ogólne określenie aktu prawnego zawierającego naruszone przepisy, lecz konieczne jest dokładne jego nazwanie, określenie miejsca publikacji oraz podanie, których przepisów - oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu - zarzut dotyczy. Odnosi się to także do tych sytuacji, w których drogą rozumowania możliwe byłoby ustalenie, jakiego przepisu - oznaczonego numerem artykułu, paragrafu, ustępu zarzut skarżącego dotyczy, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny - działając jako sąd kasacyjny – nie może wyręczać strony oraz nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też stawiania hipotez, co do tego, jakiego przepisu – oznaczonego numerem artykułu, paragrafu, ustępu dotyczy podstawa kasacji.
Przytoczona przez skarżącą podstawa kasacyjna, prócz wskazania, iż dotyczy "naruszenia prawa materialnego", określeniu aktu normatywnego, zawierającego naruszone prawo materialne, poprzez przytoczenie jego tytułu i daty wydania oraz wskazaniu, iż uchybienie prawa materialnego związane jest z jego błędną wykładnią "polegającą na uznaniu za prawidłowe zastosowanie kodu taryfy celnej 8703 23 90 1 zamiast kodu 8704 21 99 2" w świetle powyższych uwag, nie czyni zadość wymogom stawianym przed podstawą zaskarżenia skargi kasacyjnej. Zaznaczyć również należy, że dla wypełnienia warunku prawidłowego przytoczenia podstawy zaskarżenia i jej uzasadnienia nie wystarcza zamieszczenie w skardze kasacyjnej wywodów, które każą Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu domyślać się, który przepis prawny skarżący miał na uwadze jako zastosowany wadliwie, podnosząc naruszenie prawa materialnego.
Przyjmując, że błędna wykładnia prawa materialnego polega na opacznym rozumieniu przepisu nie budzącego wątpliwości lub nietrafnym ustaleniu znaczenia przepisu, budzącego wątpliwości poprzez niewłaściwe posłużenie się przez wojewódzki sąd administracyjny dyrektywami interpretacyjnymi i przyjętymi metodami wykładni prawa, uzasadnienie przedmiotowej skargi kasacyjnej winno wskazywać przepisy prawa materialnego, które zostały błędnie interpretowane, przy jednoczesnym wskazaniu prawidłowej – zdaniem skarżącego – interpretacji tych przepisów oraz argumentacji, która będzie przemawiała za rozumieniem przepisów błędnie interpretowanych, zgodnie z tokiem rozumowania reprezentowanym przez skarżącego.
Uzasadnienie przedmiotowej skargi kasacyjnej ogranicza się zaś do polemiki z ustaleniami faktycznymi, które przyjęte zostały za podstawę rozstrzygnięcia oraz na zarzucie nie wzięcia przez wojewódzki sąd administracyjny pod uwagę całości materiału dowodowego zebranego w sprawie /opinii uprawnionego rzeczoznawcy Stowarzyszenia Rzeczoznawców Motoryzacyjnych i Maszynowych/, przy jednoczesnym nie wskazaniu jako podstawy zaskarżenia naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć bezpośredni wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany /art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, a brak takich konkretnych podstaw i wyszczególnienia, które przepisy i dlaczego zostały naruszone uniemożliwia kontrolę sądową kasacji, co czyni skargę kasacyjną niezasadną. Skoro według art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalenie skargi kasacyjnej następuje, "jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw", to oznacza, że w skardze kasacyjnej muszą być przytoczone podstawy w sposób umożliwiający ich badanie, co do zasadności.
W skardze brak uzasadnienia przytoczonej podstaw kasacyjnej, dlatego należało orzec jak w sentencji.
kg