Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 stycznia 2005 r., sygn. akt GSK 717/04

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2493/02 oddalił skargę T. P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 stycznia 2001 r. nr [...], wydaną w trybie spornym na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 3 i art. 8 pkt 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), oddalającą wniosek T. P. S.A. przeciwko spółce M. S.A. w K. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego TIK-TAK R-116939, zarejestrowanego decyzją powyższego Urzędu z dnia 10 stycznia 2000 r. na podstawie zgłoszenia dokonanego 26 marca 1997 r., przeznaczonego do oznaczania papierosów w klasie towarowej 34.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznawał sprawę na podstawie art. 317 i 318 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.) z odwołania wniesionego w dniu 17 lipca 2000 r. do ówczesnej Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP oraz na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał w pierwszym rzędzie, że stosownie do art. 315 ust. 3 Prawa własności przemysłowej podstawę prawną do oceny zdolności ochronnej spornego znaku towarowego stanowią przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.). W ocenie Sądu zaskarżona przez T. P. S.A. decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza ani przepisów prawa materialnego zawartych w powołanej ustawie z 1985 r. o znakach towarowych, ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 tego kodeksu w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca T. S.A. nie wykazała w toku postępowania aby doszło w tej sprawie do naruszenia przepisów art. 8 pkt 1 i pkt 2 ustawy o znakach towarowych z 1985 r. Po pierwsze, nie wykazała aby rejestracja znaku towarowego TIK-TAK na rzecz spółki M. S.A. dla oznaczania papierosów stanowiła wykorzystanie renomy wcześniej zarejestrowanego, od 15 czerwca 1994 r., na rzecz T. P. S.A. znaku towarowego TIK TAK nr R-91122, służącego do oznaczania telewizyjnego programu edukacyjno-rozrywkowego dla dzieci, emitowanego przez telewizję publiczną od lutego 1982 r., albo mogła stanowić zagrożenie tej renomy, a tym samym aby była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego (art. 8 pkt 1 cyt. ustawy z 1985 r.).

Po drugie, brak jest jakichkolwiek dowodów na poniesienie przez skarżącą T. S.A. uszczerbku, czy też na spadek wartości – siły odróżniającej znaku towarowego TIK TAK służącego do oznaczania programu telewizyjnego dla dzieci, jako następstw późniejszej rejestracji znaku towarowego TIK-TAK na rzecz spółki M. S.A. do oznaczania papierosów, a tym samym na naruszenie praw osobistych lub majątkowych T S.A. (art. 8 pkt 2 cyt. ustawy z 1985 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy z 1985 r. Po pierwsze, Sąd podniósł, że używanie nawet identycznych oznaczeń dla towarów niepodobnych nie wywołuje ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów, a zatem aczkolwiek porównywane w tej sprawie zarejestrowane znaki towarowe nr R-91122 i nr R-116939 są podobne wizualnie i fonetycznie, to jednak bezspornym jest, że służą one do oznaczania różnych rodzajów towarów, przeznaczonych do różnych dziedzin zastosowania, przynależnych do różnych klas towarów i usług.

Po drugie, Sąd uznał, że skarżąca T. P. S.A. nie wykazała aby znak TIK TAK zarejestrowany wcześniej na jej rzecz miał cechy znaku powszechnie znanego na terenie kraju w rozumieniu powołanego art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1985 r. Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż nie można utożsamiać używania znaku TIK TAK przez T. P. S.A., z jego powszechnością i renomą oraz że nie udowodniła ona, że tytuł magazynu dla dzieci, a więc dla wąskiego kręgu odbiorców, jest znakiem powszechnie znanym o wysokiej renomie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu nie jest wystarczające powołanie się na ogólną renomę i wysoką oglądalność T. P. jako telewizji publicznej, gdyż taka okoliczność nie świadczy sama przez się o renomie znaku TIK TAK zarejestrowanego na jej rzecz za nr R-91122.

Po trzecie, Sąd podniósł, że przy określaniu istnienia niebezpieczeństwa wprowadzania odbiorców w błąd należy uwzględnić, czy są używane podobne znaki towarowe przez inne podmioty niż uprawniony do przeciwstawionego znaku towarowego, gdyż taka sytuacja prowadzi do zawężenia zakresu ochrony tego znaku. W tym kontekście Wojewódzki Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż w Polsce od 1973 r. jest zarejestrowany podobny znak TIC TAC nr R-52037, używany do oznaczania przez spółkę F. S.A. z siedzibą w A. (W.) pastylek smakowych i szeroko reklamowany również w telewizji publicznej, a zatem nie można mówić o wykorzystaniu przez spółkę M. S.A. renomy oznaczenia programu telewizyjnego dla dzieci emitowanego przez T. P. S.A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., uznając że organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności oraz dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów. Wojewódzki Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ administracji art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie Sąd dostrzegł, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odzwierciedla wszystkich możliwych motywów, które mógł wskazać, jednakże jest ono logiczne i zgodne z treścią rozstrzygnięcia, ścisłe, zwięzłe, proste w ujęciu i zrozumiałe co do przesłanek, którymi kierował się Urząd Patentowy RP przy załatwianiu sprawy.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku T. P. S.A., zaskarżając go w całości, zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 8 pkt 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 7, 75 § 1 i § 2, art. 76 § 1 i § 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym wniosła o uchylenie w całości tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego oraz postępowania nastąpiło w szczególności przez:

1. – nieuwzględnienie, że znak towarowy TIK-TAK nr R-116939 wykorzystuje tytuł magazynu dla dzieci młodszych TIK TAK i wcześniejszy znak towarowy TIK TAK nr R-91122 oraz ich renomę (nagroda w 1985 r. "Złoty Ekran") i powszechną znajomość cieszącego się dużą oglądalnością i popularnością wśród dzieci i dorosłych magazynu emitowanego regularnie od lutego 1982 r. przez T.P. i kojarzonego z T. P.;
2. – nieuwzględnienie, że uprawniony z rejestracji działał w złej wierze i niezgodnie z zasadami współżycia społecznego, w tym z dobrymi obyczajami, zamierzając oznaczać papierosy słowem TIK-TAK kojarzonym z magazynem dla dzieci, co może przynieść negatywne skutki społeczne, wywołując skojarzenia tej grupy wiekowej pozytywnego w swej treści programu z papierosami – szkodliwym towarem;
3. – niezasadne uznanie braku naruszenia praw osobistych oraz majątkowych skarżącego, tj. prawa do tytułu oraz spadku wartości znaku;
4. – niezasadną odmowę znakowi skarżącego statusu znaku powszechnie znanego, w sytuacji gdy znak TIK TAK emitowany jest od lutego 1982 r. przez T.P. i kojarzony jest z T. P. S.A., której audycje są odbierane na całym terytorium Polski, zwłaszcza że Urząd Patentowy RP w innej sprawie Z-171421 dotyczącej znaku towarowego TIC TAC uznał powszechną znajomość znaku TIK TAK T. P.;
5. – nieuzasadnioną odmowę wysokiej renomy znakowi i tytułowi magazynu dla dzieci TIK TAK z uwagi na wąski krąg odbiorców, w sytuacji gdy wysoka renoma nie może być utożsamiana z liczbą odbiorców, a prestiżowa nagroda w 1985 r. "Zloty Ekran" jest dowodem zarówno renomy, jak i powszechnej znajomości;
6. – nierozważenie, że o ile jest zgodna z prawem rejestracja znaku TIC TAC nr R-52037, przeznaczonego do oznaczania pastylek smakowych, to niezgodna z prawem jest rejestracja znaku TIK-TAK nr R-116939, przeznaczonego do oznaczania trucizny, jaką są papierosy, w zestawieniu ze znakiem TIK TAK kojarzonym z popularnym, powszechnie znanym i renomowanym znakiem i tytułem programu dla dzieci;
7. – pominięcie dowodu z akt sprawy Z-171421, co jest najpoważniejszym naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik tej sprawy, gdyż w tamtej sprawie Urząd Patentowy RP uznał powszechną znajomość i renomę znaku TIK TAK T. P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podstawą skargi kasacyjnej jest, poza naruszeniem prawa materialnego, także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast według art. 176 tej ustawy, zwanej dalej p.p.s.a., w skardze kasacyjnej należy, między innymi, przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego i zmierza do jego uchylenia lub zmiany, a zatem, jeśli w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o naruszeniu przepisów postępowania, to co do zasady chodzi o naruszenie przepisów postępowania, które mają zastosowanie przed tym sądem. tj. przepisów powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz jeśli w art. 176 p.p.s.a. jest mowa o przytoczeniu podstaw kasacyjnych, to w zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, chodzi co do zasady o wskazanie konkretnych przepisów tejże ustawy.

W ocenie spełnienia wymagań skargi kasacyjnej w konkretnej sprawie, nie powinno się wszakże pomijać, że istotą sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Taka jest istota orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów art. 145-151 p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny, prowadząc własne postępowanie według przepisów tej ustawy, bada zatem czy organ administracji, którego akt lub czynność została zaskarżona, działał zgodnie z przepisami prawa, które miał obowiązek stosować, zarówno materialnymi, jak i procesowymi. Jeżeli więc według art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, to chodzi o przepisy postępowania mające zastosowanie przed organem administracji.

Stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego zawarte w wyroku co do tego, czy organ administracji naruszył obowiązujące go przepisy postępowania, może podlegać kwestionowaniu w drodze skargi kasacyjnej zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a następnie podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 183 § 1, 184 i 185 § 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów, zdaniem składu orzekającego NSA w niniejszej sprawie, przy badaniu zachowania wymagań skargi kasacyjnej w konkretnej sprawie w zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, powinno się rozważyć, czy sformułowanie pod adresem sądu zarzutu naruszenia konkretnych przepisów postępowania administracyjnego w powiązaniu z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej, mimo niewskazania przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiera w istocie w realiach danej sprawy zarzut naruszenia przez sąd określonych przepisów tejże ustawy.

Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika bowiem jednoznacznie, że skarżąca upatruje zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanych przepisów k.p.a. w tym, że odnosząc się do zarzutów skargi w tym zakresie uznał wprost, iż Urząd Patentowy działał zgodnie z tymi przepisami, a więc Sąd tych zarzutów skargi nie uwzględnił, akceptując istotne wadliwości postępowania przed Urzędem Patentowym, a w konsekwencji, zdaniem skarżącej, Sąd w zaskarżonym wyroku, tak jak Urząd Patentowy w kwestionowanej decyzji, nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie przeprowadził dowodu z akt innej sprawy Z-171421 dotyczącej rejestracji znaku towarowego TIC TAC, w której Urząd Patentowy miał uznać, odmiennie niż w niniejszej sprawie, powszechną znajomość i renomę znaku towarowego TIK TAK T. P. S.A.

Z tak uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania wynika jednoznacznie, że istotą zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie jest naruszenie przez Sąd przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez to, że Sąd nie stwierdził naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy i oddalił skargę, zamiast stwierdzić takie naruszenie i skargę uwzględnić.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszym rzędzie odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania polegającego na nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, nieprzeprowadzeniu wszystkich istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, albowiem dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy umożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego w danej sprawie.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że obydwa porównywane znaki towarowe – TIK TAK nr R-91122 zarejestrowany na rzecz T. P. S.A. oraz TIK-TAK nr R-116939 zarejestrowany na rzecz spółki M. S.A. – są podobne wizualnie i fonetycznie. Bezsporne jest także, że służą one do oznaczania towarów niepodobnych – znak towarowy TIK TAK R-91122 przeznaczony jest do oznaczania usług telekomunikacyjnych, przekazywania głosu i obrazu, transmitowania dźwięku i obrazu, używany jako tytuł programu telewizyjnego dla dzieci, zaś znak towarowy TIK-TAK przeznaczony jest do oznaczania papierosów.

W takiej sytuacji, najistotniejszą okolicznością do wszechstronnego wyjaśnienia i ustalenia w pierwszej kolejności była kwestia czy znak towarowy TIK TAK T P. S.A., w dacie zgłoszenia rejestracyjnego znaku towarowego TIK-TAK przez spółkę M. S.A., co nastąpiło w dniu 26.03.1997 r. i do czasu wydania decyzji o jego zarejestrowaniu, co nastąpiło w dniu 10.01.2000 r., był znakiem towarowym powszechnie znanym i renomowanym. Jak to bowiem trafnie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że po pierwsze, według art. 9 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych zasadą jest dopuszczalność rejestracji dla towarów innego rodzaju podobnego oznaczania jak już zarejestrowane lub powszechnie znane oraz po drugie, wyłączenie na podstawie art. 8 pkt 1 tej ustawy od rejestracji znanych znaków towarowych innych podmiotów dla towarów innego rodzaju ze względu na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego wymaga ustalenia celu rejestracji, jakim jest ewentualne wykorzystanie lub zagrożenie renomy cudzego znaku.

Od prawidłowego, wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia, czy używany zarejestrowany wcześniej znak towarowy TIK TAK T. P. S.A. był w okresie zgłoszenia rejestracyjnego przez spółkę M. S.A. podobnego znaku TIK-TAK i do daty jego zarejestrowania, znakiem powszechnie znanym i renomowanym, uzależnione są dalsze oceny, a mianowicie, czy rejestracja podobnego znaku towarowego TIK-TAK dla oznaczenia papierosów zmierza do wykorzystania renomy znaku towarowego TIK TAK przeznaczonego do oznaczania programu telewizyjnego dla dzieci, bądź stanowi zagrożenie tej renomy ze względu na zasady współżycia społecznego (art. 8 pkt 1 powołanej ustawy), a także dalej, czy narusza ona prawa osobiste lub majątkowe T. P. S.A. w rozumieniu art. 8 pkt 2 powołanej ustawy – w związku z art. 29 i 30 ust. 1 tej ustawy. Dokonywanie tych dalszych ocen bez prawidłowego ustalenia najpierw, czy zachodzi sytuacja znaku powszechnie znanego i renomowanego, ma charakter abstrakcyjny bo pozbawiony konkretnego odniesienia do realiów danej sprawy.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że ustalenia, iż znak towarowy TIK TAK T. P. S.A. nie ma cech znaku powszechnie znanego ani renomowanego, zostały przyjęte w sposób arbitralny i dowolny, bo bez wszechstronnego wyjaśnienia tej najistotniejszej dla dalszego wyjaśniania sprawy okoliczności. Ustalenie to sprowadza się bowiem do stwierdzeń, że skarżący nie wykazał powyższych cech "swojego" znaku towarowego TIK TAK, gdyż nie jest wystarczające powołanie się na ogólną renomę i wysoką oglądalność T. P., jako telewizji publicznej, albowiem nie świadczy to w żaden sposób o powszechności i renomie zarejestrowanego na jej rzecz tego znaku towarowego, a także do stwierdzenia, że skarżący nie przedstawił dowodu dlaczego uważa, że tytuł magazynu dla dzieci, a więc z całą pewnością dla wąskiego kręgu odbiorców, jest znakiem powszechnie znanym o wysokiej renomie. Dokonując takich stwierdzeń nie odniesiono się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności, że znak towarowy TIK TAK był używany najpierw jako nazwa programu telewizyjnego rozrywkowo-edukacyjnego dla dzieci, emitowanego od lutego 1982 r., że w roku 1985 został wyróżniony nagrodą "Złoty Ekran", a następnie został zgłoszony do rejestracji w 1994 r. i zarejestrowany w 1996 r. oraz że odbiorcami tego programu oznaczonego powyższym znakiem towarowym były nie tylko dzieci, "wąski krąg odbiorców", ale także dorośli.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika aby Wojewódzki Sąd Administracyjny analizował i oceniał zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego w powyższym zakresie w aspekcie art. 37 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Wprawdzie z art. 30 ust. 1 tej ustawy wynika, że postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego wszczyna się na wniosek, nie oznacza to jednak wyłączenie w tych sprawach reguł dowodowych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, zaś z art. 43 ust. 1 tej ustawy wynika, że w toku postępowania rejestracyjnego Urząd Patentowy bada, czy zgłoszony znak odpowiada ustawowym warunkom rejestracji oraz czy nie narusza praw osób trzecich (art. 29 tej ustawy powiązany jest ściśle z wcześniejszym postępowaniem rejestracyjnym).

Jeśli zatem organ orzekający uznał, że podnoszone przez T P. S.A. okoliczności nie są wystarczające dla przyjęcia tezy, że znak towarowy TIK TAK ma cechy znaku powszechnie znanego i renomowanego, to powinien umożliwić stronie złożenie określonych wniosków, dowodów i materiałów wskazujących, że w okresie rejestracyjnym znaku towarowego podobnego TIK-TAK przez spółkę M. S.A., jej znak towarowy TIK TAK miał powyższe cechy powszechności i renomy. Tymczasem w zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że magazyn dla dzieci "to z całą pewnością" dla wąskiego kręgu odbiorców. Stwierdził także, iż ogólna renoma i wysoka oglądalność T. P. nie świadczy "w żaden sposób" o renomie znaku towarowego dla jednego z jej programów.

Podobnie arbitralne jest wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko, że skarżący nie wykazał aby kwestionowana rejestracja mogła stanowić zagrożenie dla renomy jego znaku towarowego, jak i nie wykazał aby ta rejestracja naruszała jego prawa osobiste lub majątkowe. Uzasadnienie wyroku także w tym zakresie zawiera abstrakcyjnie słuszne wywody co do znaczenia i wykładni przepisów art. 8 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, lecz nie konkretyzuje ich dla potrzeb rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Brak jest analizy i oceny, które uzasadniałyby przyjętą tezę, że rejestracja znaku towarowego przeznaczonego do oznaczania papierosów, a więc towarów szkodliwych dla zdrowia całej populacji ludzi – zarówno dzieci, młodzieży, jak i dorosłych – podobnego do wcześniej używanego i zarejestrowanego znaku towarowego przeznaczonego do oznaczania programu telewizyjnego rozrywkowo-edukacyjnego dla dzieci, nie narusza praw osobistych i majątkowych skarżącego.

Sąd poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu, że brak jest jakichkolwiek dowodów na poniesienie przez skarżącego uszczerbku lub spadku wartości znaku towarowego służącego do oznaczania przedmiotowego programu telewizyjnego dla dzieci.

Podobnie ogólnikowe jest także stwierdzenie przez Sąd, że używanie na rynku od 1973 r. podobnego znaku TIC TAC nr R-52037 używanego do oznaczania pastylek smakowych i szeroko reklamowanego również w telewizji, zredukowało zakres ochrony znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz T. P. i w związku z tym nie można mówić w tej sprawie o wykorzystaniu przez spółkę M. S.A. renomy oznaczenia programu telewizyjnego dla dzieci, emitowanego przez T. P. S.A. Nie ma w uzasadnieniu wyroku analizy i oceny tej okoliczności z punktu widzenia różnicy między oznaczeniem przedmiotowych pastylek smakowych, używanych przez dzieci, młodzież i dorosłych, co najmniej obojętnych dla zdrowia, a oznaczeniem papierosów – towarów szkodliwych dla zdrowia, w kontekście wpływu tych podobnych oznaczeń na zakres ochrony podobnego znaku przeznaczonego do oznaczania programu telewizyjnego rozrywkowo-edukacyjnego dla dzieci.

Poza tym w zaskarżonym wyroku Sąd nie odniósł się w ogóle do zarzutu skarżącego co do przeprowadzenia dowodu z akt innej sprawy rejestracyjnej Z-171421, w której według skarżącego Urząd Patentowy uznał znak TIK TAK T. P. za powszechnie znany i renomowany. Taki wniosek i zarzut skarżącego powinien być wyjaśniony i oceniony, jako że dotyczy okoliczności, która mogłaby mieć istotne znaczenie dla sprawy, jeśli okazałoby się, że rzeczywiście Urząd Patentowy takie stanowisko wówczas zajął.

Wreszcie podnieść należy, że nie jest trafne stanowisko Sądu co do prawidłowości uzasadnienia zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego. Wynika to nie tylko z lakoniczności i ogólnikowości tego uzasadnienia, które sprowadza się wyłącznie do arbitralnych stwierdzeń bez dokonania analiz i ocen okoliczności istotnych w sprawie, w tym podnoszonych przez skarżącego, lecz również z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, która wskazuje, że w istocie to Sąd a nie Urząd Patentowy uzasadnił zaskarżoną decyzję, choć także bezskutecznie i to właśnie dlatego, że istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności faktyczne nie zostały wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśnione, ustalone i ocenione.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną, orzekając na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.