Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 marca 2004r. sygn. akt 6 II SA 3015/03 odrzucił skargę P. H. "S." Spółka z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarga Spółki "S." została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 7 sierpnia 2003r. (dowód: stempel poczty na kopercie). Natomiast zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 7 lipca 2003r. (dowód: pokwitowanie odbioru decyzji).
Z powyższego wynika, zdaniem Sądu, że skarga została wniesiona do Sądu po upływie terminu 30-dniowego, wynikającego z obowiązującego wówczas art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368, ze zm.).
Z dniem 1 stycznia 2004r. obowiązuje nowy model sądownictwa administracyjnego - dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne (przyp. NSA). Wobec tego w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej u.p.s.a./.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, która została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 u.p.s.a.
P. H. "S." Spółka z o.o. z siedzibą w O. - reprezentowana przez adwokata J. S. - wniosło skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2004r.
W skardze kasacyjnej opartej na podstawie z art. 174 pkt 2 u.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, poprzez niezasadne odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, mimo iż skarga została wniesiona z zachowaniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Skarżący stawiając powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarga została wysłana listem poleconym nadanym w dniu 6 sierpnia 2003r. w Urzędzie Pocztowym Warszawa 11. Znajduje to potwierdzenie w dowodzie nadania przesyłki poleconej nr 28980.
Stosownie do art. 83 § 3 u.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy, a w szczególności z koperty, na którą powołał się Wojewódzki Sąd Administracyjny wynika, że na kopercie tej znajdują się czytelne:
- trzy odciski stempla pocztowego z datą 7 sierpnia 2003r.;
- dwa odciski stempla pocztowego z datą 6 sierpnia 2003r., odciśnięte na znaczkach pocztowych.
Data 6 sierpnia 2003r. została potwierdzona na dowodzie nadania przesyłki nr 028980 - listu poleconego (dowód: koperta). Art. 83 § 3 stanowi, że nadanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, skarga wniesiona została w ostatnim dniu terminu 30-dniowego do jej wniesienia, który upływał z dniem 6 sierpnia 2003r., a zatem w terminie.
Wobec wniesienia skargi w terminie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. To rozstrzygnięcie stwierdza fakt dokonania czynności procesowej - wniesienia skargi w terminie, w tej sytuacji druga część wniosku o przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, stała się bezprzedmiotowa.
Z wyżej przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał wskazaną wyżej podstawę kasacyjną za usprawiedliwioną i na podstawie art. 185 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.